06-01-11

ras le bol

Met hun njet tegen de nota Vande Lanotte is de kloof tussen het rechtse blok CD&V en N-VA en het linkse blok sp.a en Groen! nooit groter geweest. Ik spreek bewust van een “rechts blok” en niet van een “Vlaams blok” zoals het ex-kartel in de media wordt beschreven, omdat, zoals eerder uitgelegd, achter de door hen gewenste  staatshervorming een neoliberaal programma van ongenadige bezuinigingen schuilgaat waarvoor, althans dat denken ze, in Vlaanderen een ruime politieke meerderheid bestaat maar op federaal niveau niet. Want vergis je niet, zowel de goedkope clichés over de ijverige Vlaming versus de luie Waal, of de Vlaamse ondernemingsgeest versus de Waalse hangmatcultuur, als het meer respectabel klinkend discours over “de twee democratieën in dit land” of “de noodzaak om het economisch beleid meer af te stemmen op de noden van de regio” dienen in Vlaanderen maar voor een ding: nationalisme gebruiken en aanwakkeren om de geesten rijp te maken voor zeer ernstige ingrepen op sociaaleconomisch vlak. 

vieropeenrij.jpg

Achter de communautaire patstelling schuilt vooral een sociale patstelling. Kijk rond je en zie wat er gebeurt in Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland, Duitsland, of iets verder, in Spanje, Portugal, Griekenland… Denk je echt dat België zal ontsnappen aan de besparingstrein die vandaag door Europa raast ten gevolge van de financiële crisis? De financiële markten wetten de messen niet omdat er nog altijd geen regering is in België, maar omdat ze willen dat er zo snel mogelijk draconische bezuinigingen komen om de staatsschuld naar beneden te krijgen. En ja, daar heb je wel een regering voor nodig. 

Vandaag, 6 januari 2011,  stelt Yves Desmet in De Morgen vast dat CD&V en N-VA het Belgisch overlegmodel hebben begraven en afstevenen op een confrontatie. Vandaag? Heeft Yves zijn eigen krant niet gelezen in de laatste drie jaar? Het Belgisch overlegmodel is al veel eerder gesneuveld. Het begin van het eind ervan werd ingeluid door het eenzijdig ter stemming leggen van de splitsing B-H-V in de Kamer. En de confrontatiepolitiek is alleen maar toegenomen sinds het doorbreken van de paarse meerderheid door het kartel CD&V-N-VA onder leiding van Yves Leterme (en vandaag in de feiten door Bart De Wever). Maar dit wil niet zeggen dat deze heren niet bereid zijn tot een compromis, alleen moet het er een zijn onder hun voorwaarden. En dit is een contradictio in terminis. 

Toen Bart De Wever zijn voorstel op tafel legde, verklaarde hij dat de N-VA nooit met minder zou genoegen nemen. Wat had hij dan verwacht van Vande Lanotte? Dat hij meer uit de brand zou sleuren voor de N-VA? Dat de N-VA zijn voorwaarden stelt, daar is op zich niets verkeerds mee. Maar nog bijna drie maanden verder blijven onderhandelen terwijl je eigenlijk op voorhand weet dat de teerling al geworpen is, is de verrotting bewust laten aanslepen. Het was wachten op een goed excuus om de stekker eruit te trekken. Het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen, in meerderheid gedomineerd door rechtse Vlaams-Nationalisten die in de N-VA en het VB hun belangrijkste spreekbuizen hebben, hadden het uitgelekte voorstel van Vande Lanotte al eerder afgeschoten. Wie zijn die mensen? Wat vertegenwoordigen ze? Het OVV verenigt een zestigtal Vlaamse verenigingen, waaronder het IJzerbedevaartcomité, de IJzerwake, het Comité Vlaanderen Onafhankelijk, het Taalactiecomité, het VNJ, de Vrienden van Zuid-Afrika, de NS, de Vlaamse Volksbeweging…. Sommige organisaties hebben niet eens een website. Ze werpen zich op als culturele spreekbuis voor Vlaanderen, maar in augustus 2010, ondanks de jarenlange communautaire impasse, slaagden ze er niet eens in om samen 3000 deelnemers te mobiliseren voor de IJzerbedevaart. Ze zijn niet representatief voor Vlaanderen, maar hebben wel een zeer grote invloed op de N-VA. Dus het njet van de N-VA was een gegeven.

De CD&V stond dus voor de keuze: ofwel de N-VA isoleren met het risico als slechte Vlamingen te worden afgeschilderd en de electorale basis nog verder te verzwakken, of als eerste het voorstel Vande Lanotte te kelderen, zij het op een schijnheilige manier, eigen aan die partij: “we willen wel onderhandelen, op voorwaarde dat er fundamentele en essentiële punten worden bijgestuurd.” Er ging zeker en vast een zucht van verlichting op bij de N-VA: de CD&V had als eerste de nek uitgestoken en het de N-VA aldus bijzonder gemakkelijk gemaakt om ook neen te zeggen. Het “Vlaams kartel” was hersteld. De vraag is nu wat de reactie zal zijn intern bij de CD&V. Is de dochter van Stephan De Clercq een vrolijke zwaluw of een zwaan? De CD&V is al een flink stuk van de rechterflank kwijt aan de N-VA, wat zal de linkerflank nu doen? Rif Torfs was deze morgen op Radio 1 er als de kippen bij om de uitspraken van zijn voorzitter te relativeren. “Wij blazen de onderhandelingen niet op, maar proberen net bouwstenen aan te reiken om tot goede onderhandelingen te komen.” Hoe je zoiets durft zeggen na 207 dagen (of eigenlijk bijna vier jaar) praten is zowel surrealistisch als beledigend. 

Hoe moet het nu verder? Onder de bevolking is een ongeziene ‘ras le bol’ gegroeid. Er is een klimaat gecreëerd waarin men bereid is veel te slikken. Het geloof in het voortbestaan van België kalft meer en meer af. Nochtans staat separatisme niet op de agenda. De verrottingsstrategie is erop gericht om de Franstaligen op de knieën te dwingen en de door Vlaanderen gewenste staatshervorming te slikken. Alleen leidt deze confrontatiepolitiek tot polarisatie, radicalisering, onverdraagzaamheid en uiteindelijk extremisme. Men speelt met vuur. Liever geen staatshervorming dan een slechte zal nu het motto worden van CD&V en N-VA. Er zal meer tijd voor nodig zijn en ondertussen moet dan maar, noodgedwongen, een noodregering worden gevormd om de bezuinigingstrein op de rails te zetten. Benieuwd wat het “linkse front” die willens nillens uit de afgelopen uitputtingsslag is gegroeid dan zal doen. 

 

Bron afbeelding: www.deredactie.be

 

20-09-07

SP.a: Quo Vadis?

Wat ook de uitslag van de voorzittersverkiezingen in de SP.a zal zijn, de winnaar is nu al Erik De Bruyn. Alleen het feit dat iemand die binnen de partij geen enkel mandaat bekleedt erin slaagt te voldoen aan de extreem hoge eisen om zich kandidaat te stellen, verdient een neervallende kinnebak van waaruit vol bewondering “wauw” galmt.

 

pxy_19092772_14394273_256

Het gevecht van Erik tegen Caroline is dat van David tegen Goliath en we weten allemaal wie die strijd gewonnen heeft. De grote vraag die zowel het partijestablishment als Erik en SP.a-Rood zich ongetwijfeld stellen is: welk bolletje zullen de vele duizenden inactieve leden rood kleuren? De meeste leden laten nu eenmaal zelden of nooit hun neus zien op een vergadering. Hooguit komen ze voor een habbekrats een pens weghappen op een partijfeestje.

 

 

Wie heeft een partijkaart op zak? De tijd van de zegeltjes, waarbij een bestuurslid persoonlijk contact hield met de basis, is al lang vervloden tijd. Vandaag zijn overschrijvingen en plastic aan de orde. Toch denk ik dat de groep trotse bejaarden die misschien wel flirten met een serviceflat, maar toch rechtveren als de Internationale weergalmt, niet mag onderschat worden. De retoriek van Erik moet bij hen onvermijdelijk de gloriedagen van de Koningskwestie, 60-61 en de dokwerkerstaking oproepen. De vraag is: kan hij hen met zijn ideeën bereiken? Hoe zullen ze geïnformeerd worden? Via de media? De officiële partijkanalen? Of zullen ze, trouwe soldaten als ze zijn, toch de naar smeekbede zwemende oproep van de top volgen?

Dan zijn er de vele vakbondsmilitanten die sinds het Generatiepact de partij de rug hebben gekeerd (en lager ook). Toch zijn ook in die groep veel mensen die wegens genetische redenen nog altijd een partijkaart in de la hebben, omdat ze er een op zak niet meer kunnen verdragen. Alles wat Erik zegt, is spek naar hun bek.

Daarnaast heb je de nieuwe telgen: jongeren, die via Animo en andere kanalen de partij hebben vervoegd. Uit sympathie, uit sociale bewogenheid en zelfs uit revolte tegen hun eigen milieu. Het feit dat de voorzitter van Animo in Terzake geen stemadvies wou geven, is niet bepaald een hoopgevend teken voor Gennez. Zij zullen in elk geval zeer veel leren uit het huidige debat.

 

100_3628

 

Dan heb je degene die een kaart hebben gekocht nadat ze van de SP.a een -vaak lucratieve- baan hebben gekregen: op een kabinet of de studiedienst. De driehonderd medewerkers die hun C4 kregen en de kabinetards die er een te wachten staat, zijn waarschijnlijk ook not amused sinds de klets van 10 juni. Ook daar zal Erik -al dan niet rancuneuze- stemmen binnenrijven.

 

En tot slot, gedeeltelijk overlappend met de vorige, de hooguit 10% van de leden die op een of ander manier wel betrokken zijn bij de actieve werking: van de gemeentelijke mandatarissen en hun medewerkers tot vrienden en familieleden die een helpende hand uitsteken op de partijstoemp… Die staan het dichtst bij het partijestablishment, maar het is juist aan die groep dat Erik zijn kandidatuur te danken heeft. Zelfs op de plaatsen waar Gennez het haalde maar hij kon spreken, was hij de morele overwinnaar.

 

gennez300

Dus: terug naar de eerste vraag: hoe zullen de leden stemmen? De ironie is dat Erik en SP.a-Rood de overwinning misschien nog meer vrezen dan Gennez en haar fanclub in de parlementaire fracties. SP.a-Rood heeft immers geen enkel parlementair mandaat. Veel militanten eten misschien uit zijn hand, maar of de Vandenbrouckes, de Vande Lanottes en Tobbacks dat zullen doen… De vraag is dan ook : hebben beide kandidaten een scenario indien Erik wint?

Terug met de voeten op de aarde. Wat in elk geval verworven is, na twee decennia handgeklap voor de leiding, is een bruisend intern debat en wellicht ook de basis van een linkse oppositiegroep binnen de partij. Dat zal meteen de belangrijkste uitdaging zijn na de verkiezingen: de sympathie van vandaag omzetten in een beweging. Een van vlees en bloed.  

21:01 Gepost door Jan Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, caroline gennez, sp a-rood, 020 |  Facebook |

09-07-07

Artikel 35: niet België, maar het kartel zal barsten

Herinner je nog de ‘definitieve fase van de staatshervorming’ van Dehaene, ik denk vijftien jaar geleden? Verregaande bevoegdheden voor de gewesten dienden voor eens en altijd komaf te maken met het communautaire gehakketak.

Natuurlijk is geen enkele overheidsvorm voor eens en altijd in steen gehouwen. Iedereen moet meegaan met zijn tijd, ook staatsstructuren. Alleen in België is een staatshervorming tot nu toe altijd synoniem geweest van ontmanteling van het centrale gezag. Zolang daarvan nog iets overeind blijft, zullen De De Wevers en Dewinters van deze wereld niet rusten.

cdv%203

Dehaene: wie danst mee?

 Wat blijkt nu volgens een perslek in De Morgen? Jean-Luc Dehaene, de bulldozer die het terrein voor Yves Leterme moet platgooien zodat die zich op vertrouwd terrein kan bevinden (mon plat pays qui est le mien), wil een akkoord smeden over de concrete invulling van artikel 35 van de grondwet. In mensentaal: laten we van de huidige impasse gebruikmaken om af te spreken wat we nog samen willen doen.  

Prachtig idee, maar het feit dat die concrete invulling er nog nooit is gekomen, heeft natuurlijk zijn reden. Vlamingen en Franstaligen stonden ook in die discussie tot nu toe lijnrecht tegenover elkaar. Waarom zou een akkoord vandaag dan wel mogelijk zijn? Omdat geen akkoord zou leiden tot een diepe institutionele crisis. In de coulissen houden de aanhangers van het Tsjechoslowaakse scenario zich al klaar voor een vreugdedansje met het separatistische monstertje. Veel te vroeg echter. 

Communautaire discussies zijn in dit land meestal een afleidingsmanoeuvre om andere problemen te verdoezelen. De echte separatisten blijven een kleine minderheid. De traditionele partijen, CD&V incluis, de bedrijfswereld en de vakbonden zijn tegen een splitsingsscenario. Daarom zou de volgende ronde in de staathervorming wel eens kunnen gericht zijn op een versteviging van het Belgische niveau, weliswaar mét overdracht van bevoegdheden naar de gewesten zodat iedereen zich op de borst kan kloppen.      

Iedereen? De CD&V heeft wel een adder aan de borst die het aantal federale bevoegdheden wil herleiden tot nul. Bij de NVA moet de centripetale logica die tot nu toe werd gevolgd immers leiden tot het barsten van België. Een duidelijke afbakening van de centrale bevoegdheden gaat lijnrecht in tegen de N-VA-strategie. Bart De Wever zal moeten uitleggen waarom hij expliciet instemt met het betonneren van federale bevoegdheden in de Belgische grondwet.  

1148459236image72

Als De Wever daarop toegeeft, is er geen enkele reden waarom de NVA niet volledig zou oplossen in de CD&V. Ligt hij dwars, is er geen enkele reden om het kartel in stand te houden.

De piste van Dehaene luidt dan ook de doodsklokken over het kartel CD&V/N-VA, met als enige variante: een behoud van het kartel ten koste van een splitsing in de NVA. Dat betekent niet dat dit scenario voor morgen is. Dehaene beoogt nu nog geen akkoord over de inhoud van artikel 35, maar een akkoord over… een akkoord om erover te discussiëren. De concretisering ervan kan worden doorgeschoven. Tot de gewestverkiezingen van 2009 bijvoorbeeld… Dat wordt lachen!

 

11:01 Gepost door Jan Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cdnv, nva, kartel, staatshervorming, artikel 35, dehaene, de wever, 007 |  Facebook |

28-06-07

De week in vogelvlucht (1)

Gordon Brown, Angela Merkel, Jan Peter Balkenende, Yves Leterme… de volgende Europese top wordt er een van krentenbollenboeren en pennenlikkers. Hou de zapper dus bij de hand. Gelukkig is er Nicolas Sarkozy, nooit te beroerd om een slappe lach te onderdrukken. Of Jaroslaw Kaczynski die een nieuwe betekenis gaf aan het woord polariseren.

 

Makijaz_polityczny_1117054

Jaroslaw Kaczynski in "La Cage aux Folles"

 

*

 

Maar goed, laten we van de veronderstelling uitgaan dat Leterme premier wordt. Wat zal hij op zo’n top doen, behalve nota’s nemen? Pleiten voor een goed bestuur? Meer bevoegdheden eisen voor de lidstaten? Over Europa heb ik Yves nog niet veel horen zeggen. Nu ja, als ik erover nadenk, heb ik Yves over alles nog niet veel horen zeggen. Je mag de mensen immers niet schofferen, behalve als ze Verhofstadt heten.

 

merkel

Op Sarkozy!

 

*

 

Vraag is natuurlijk of Yves premier wordt. Om alle opties open te houden, is hij bijzonder mild tegenwoordig. Zelfs geen kwaad woord over Didier Reynders als die na een onderhoud met de majorettes van Erps-Kwerps de vertegenwoordigers van exhibitionistische filatelisten met een bochel ontvangt. Je bent informateur of je bent het niet.

 

*

 

Vrijdag brengt Reynders verslag uit aan het ziekbed van de koning die dinsdag van de trappen donderde. Ik vermoed opzettelijk. Want naar verluid maakte de vorst grapjes toen hij in de kliniek werd gerold. Op het eerste gezicht leek het er dan ook op dat hij zich een breuk had gelachen.

 

dekoning

 

*

 

Maar de echte lol moet nog komen. Kris Peeters zal de vorst opvrolijken. Hij is de eerste Vlaamse premier die de eed moet afleggen in een hospitaal. Als symboliek kan dat tellen. “Weet u waneer middenstanders het minste klagen, Sire?” “Neen, vertelt u mij het”.  “In februari.” “Hoezo? “Dan zijn er het minste dagen.” “Hoezo?” (enzovoort)

 

*

 

Rijst de vraag wie of wat er achter de val van de Koning schuilt. Filip kan het niet geweest zijn, want die zat nog in China. Mathilde ook. Reynders evenmin, want die had net een onderhoud met de vertegenwoordigers van het comité voor de terugkeer van de jarretelles. Martine Tanghe zei dat het een dom ongeval betrof, maar wie vermoedt een slim ongeval bij een Saksen-Coburg?

 

*

 

Albert 2 gehospitaliseerd, Herman De Croo in de kliniek, het kan geen toeval zijn. Vooral als je weet dat de VLD De Croo niet langer voordraagt als voorzitter van de kamer. Een van de namen die voor die functie circuleert, is die van Pieter De Crem. Volgens Godfried Bomans is humor overwonnen verdriet. Ik kan dan ook met de beste wil van de wereld geen grapjes maken over Pieter De Crem…

 

cdenv_02