14-06-07

Een Spa dient om putten te graven…

De Socialistische Partij is zelden zo anders geweest. Een tuimeling van 23,5 naar 16,3% in de kamer en van 24,9 naar 16,2% in de senaat. Het geeft een nieuwe betekenis aan het woord 'lijsttrekker'. Geen campagne voeren, had waarschijnlijk tot een beter resultaat geleid.

 

Een naamsverandering, een Vlaams nationalistisch aanhangsel in de vorm van Spirit, de hottest babe in de regering en de jeanetten van de Wetstraat… het mocht allemaal niet baten. De SP.A kreeg een dreun die niemand zag aankomen. Johan Van de Lanotte laat de buik liever niet spreken maar wacht op een grondige analyse van Patrick Jansen, Caroline Genez was niet gegeneerd om de zwarte Piet meteen door te schuiven naar de PS en Maya Detiège, god bless her, zegt dat de SP.A-top beter eens naar de partijbasis zou luisteren in plaats van naar spindokters.

 

Aangezien ik meer vertrouwen heb in mijn buikgevoel dan in de analyse van Patrick Jansen, waag ik mij hier aan enkele antwoorden, in willekeurige volgorde, op de vraag die op vele kameraadschappelijke lippen brandt: WHY?

 

Het gebrek aan interne democratie, het ‘alles bedisselen aan de top’, het koeioneren van oude getrouwen om plaats te ruimen voor spiritisten en andere verruimers, de lange regeringsdeelname zijn voor de hand liggende redenen, maar verklaren lang niet alles. Is de partij vandaag minder democratisch dan vier jaar geleden? Is er zo’n groot verschil tussen zestien jaar regeringsdeelname en twintig jaar? Waren er nu meer verruimers dan in 2003? Nochtans zette de SP.A toen een van de beste verkiezingsresultaten neer in jaren. Voor hetzelfde geld kan je dus zeggen dat de redenen die toen het succes verklaarden vandaag de grondslag zijn van het debacle. Een marxist of ander logisch denkend mens valt van een dergelijke dialectische redenering niet omver, maar zelfs dat is te gemakkelijk.

 

Wat zijn de andere redenen? Iemand die de krant leest en graag argumenteert, weerstaat moeilijk aan de verleiding om elk feit te toetsen aan Google. Maar laat ik voor dit artikel mijn buikgevoel spreken. Het mag niet van Johan, dus het is oké.

 

Laten we beginnen met het (gebrek aan) programma. De opstelling van de partijleiding heeft vast enkele stemmen opgeleverd in het Rekenhof, maar daar zit niet meteen het doelpubliek van de SP.A. Ik kan me eerlijk gezegd maar één programmapunt uit het hoofd herinneren en dat is de uitstap uit kernenergie. In 2015. Een mooi breekpunt binnen acht jaar, maar nu? Voor de rest associeer ik het SP.A-programma met ‘haalbaarheid'. De houdbaarheid in electorale termen is daarvan rap overschreden. Als je in een verkiezingscampagne blijft hameren op je zeven haalbare punten en je opponenten beticht van teveelbeloverij, dan moet je niet verrast zijn dat je een pak stemmen verliest. Een programma is echt wel belangrijk. Zelfs Jean-Marie had er een, besteld bij een liberale denktank (waarschijnlijk dezelfde als die van de VLD).

 

100_3640

vissen in de juiste vijver...

 

Dan is er het verraad aan paars. Toegegeven, de PS ging daarin het verst als reactie op het Sarkozyaanse Reyndersoffensief. Maar beide partijen maakten het al voor de verkiezingen vrij duidelijk dat ze paars wilden inruilen voor rooms-rood. Dat is ook een van de redenen waarom Van de Lanotte zich opeens in de arena gooide voor het premierschap. Uit de peilingen waarin achteraf nooit iemand geloofde, bleek immers dat de socialistische familie de grootste zou worden. Johan wou ons laten wennen aan het idee, en verkocht de huid vooraleer de beer in zicht was, laat staan geschoten. Hij wou waarschijnlijk ook vermijden dat de verkiezingen zouden uitdraaien in een duel tussen Verhofstadt en Leterme. Maar daardoor droeg hij niet alleen bij tot een vals debat, maar kwam ook over als een man die belust was op het premierschap, een ‘postjesjager’.

 

Back to the roots

 

De belangrijkste reden is natuurlijk dat de SP.A mijlenver is afgeweken van haar oorspronkelijke doelstelling: de maatschappij veranderen. Een samenleving creëren waarin menselijke vooruitgang niet gedreven wordt door winstbejag en eigenbelang, maar individuele creativiteit en solidariteit. Het socialisme is geboren uit het liberalisme van de negentiende eeuw, omdat toen al werd ingezien dat de idealen van de Franse Revolutie, vrijheid, broederlijkheid en gelijkheid, niet realiseerbaar zijn in een economisch ongelijke maatschappij. In die zin is de bevrijding van de arbeidersklasse, vandaag beter bekend als 'de werknemers', ook de bevrijding van de mens. Tot daar de ideologie.

 

De alliantie met de liberalen katapulteerde ons in een zekere zin terug in de tijd. De tijd van voor de splitsing. Toen liberalen en embyonale socialisten één beweging vormden. Wie zag onder paars nog het verschil tussen SP.A en VLD? Het grootste gevecht speelde zich niet af tussen de coalitiepartners, maar binnen de VLD. En tussen de taalgemeenschappen (Brussel-Halle-Vilvoorde). Maar na achthonderd jaar CVP-bewind was de ploeg rond Verhofstadt een verademing. Een frisse wind doorheen de 'Vlaamse volksaard', die na vier jaar beloond werd met een klinkende verkiezingsoverwinning van rood én blauw. Maar die wind is al een tijd gaan liggen, de stank stak weer op. Toch verkies ik bij gebrek aan een geloofwaardig en duidelijk links alternatief paars boven rooms-rood, en ik ben daarin lang niet de enige. Toen in de peilingen bleek dat vooral de VLD het gelag zou betalen en de SP.A min of meer standhield, heeft een deel van het vroegere kiezerspubliek waarschijnlijk uit tactische overwegingen liberaal gestemd in een poging paars in het zadel te houden. Het is een mogelijke verklaring waarom de liberalen het beter deden dan verwacht, en de socialisten slechter.   

 

Tot slot is er het hoogst irriterend achternahollen van de zogenaamde ‘publieke opinie’: over veiligheid (hoe kan Van de Lanotte tijdens het grote debat zedig zwijgen als Leterme beweert dat de samenleving alsmaar gewelddadiger wordt, ook al laten de misdaadcijfers het omgekeerde beeld zien), over de staatshervorming (de overgrote meerderheid van de Vlamingen zijn tegen separatisme; stop dus met het overnemen van dat onnozel Vlaamse discours maar ga in de tegenaanval), over justitie (nee, Laurette heeft de deur van de gevangenis in Dendermonde niet opengelaten).

 

De nederlaag komt hard aan, maar ergens ben ik ook blij dat de leiding op haar bek is gegaan. Niet omdat ik geloof dat ze het slecht meent, of zelfs dat ze het verdient. Maar omdat ze een les in nederheid goed kan gebruiken. En vooral omdat de kans op een radicale verandering nooit zo groot is geweest. Die ommekeer is hard nodig. Want als de socialistische partijen hun geloofwaardigheid en contact met de basis niet herwinnen, krijgen populisten en de demagogen van extreem-rechts nog meer wind in de zeilen. Wie gelooft immers dat Leterme een staatshervorming uit de brand zal slepen die ook maar één probleem zal oplossen?

 

15:32 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (4) | Tags: sp a, van de lanotte, verkiezingen, 002 |  Facebook |

Commentaren

Go go go Blij je terug te zien op deze blog!!! Ik heb mijn brief naar Johan al geschreven... Benieuwd of ik ooit antwoord krijg... Ik was na de verkiezingen beschaamd een Vlaming te zijn, en te ademen in dit Holy Black Gat! Ik denk er sterk aan een staat-in-een staat te gaan vormen, doe je mee? Jij mag Marckx zijn, ik speel wel Sidonie - als we verdomd maar content zijn, een patat te eten hebben en in vrijheid kunnen ademen! Greetz!

Gepost door: Wan | 14-06-07

veel blogplezier Welkom in bloggenland ,nog een fijn weekeinde en hopelijk heb je er net zoveel plezier
in als wij.


Daaaaag

Gepost door: steffi | 15-06-07

Welkom & véél succes met je blog :-)

Gepost door: Patrick | 15-06-07

NV Vivium = PV-groep = socialistisch (en anti-Vlaams? Het zal u misschien niet ontgaan zijn. Er is iets eigenaardigs aan de gang op de verzekeringsmarkt in België. Een kleine speler PV is sinds enkele jaren op overnamepad geslagen. Enkele jaren geleden nam de PV-groep een groot deel van de Belgische verzekeringsactiviteiten van de Zwitserse groep Zürich over. Nu is ING aan de beurt, ook hier wordt de verzekeringstak overgenomen. Op die manier groeit een kleine speler van socialistische origine op de Belgische verzekeringsmarkt uit tot een middelgrote speler die nu ook via het kanaal van de makelaars hun producten aan de man kunnen brengen. Ze hopen dit ook in Vlaanderen te kunnen doen . Voorheen lag het zwaartepunt vooral in het socialistisch Wallonië, en werd er in hoofdzaak gewerkt met agenten.
Nu zou u kunnen zeggen: niets aan de hand.
Toch zijn er bij deze overnames enkele bedenkingen te maken.
1. Eerst historisch (minder belangrijk, maar toch): hebben de socialisten zich niet altijd met hand en tand verzet tegen de privéverzekeringmaatschappijen. Hebben ze niet altijd, zeker voor wat de “sociale verzekeringen” betreft – steeds gepleit voor een grote rol voor de staat: de notie winst maken zou in deze branche zeker niet op zijn plaats zijn. Deze mening is blijkbaar verleden tijd: zowel van Zürich als van ING werd de portefeuille arbeidsongevallen (privé-sector) overgenomen.
2. Meer problematisch is volgens mij de vraag hoe deze overnames worden gefinancierd. Belangrijk om weten is dat ook de socialistische mutualiteiten deel uitmaken van de PV-groep. Deze mutualiteiten draaien in de kern van het Belgische systeem, en worden bovendien goed betaald door de federale overheid. Hoe komt het dat zulk een relatief kleine maatschappij zoveel financiële middelen heeft om zulke overnames te financieren? Volgens mij klopt er iets niet. Zeker als zou blijken dat overheidsgelden rechtstreeks of onrechtstreeks gebruikt worden om overnames van privéverzekeringsmaatschappijen te financieren, dan moeten m.i. zulke toestanden aan de kaak worden gesteld. Immers, kan de succesrijke verkoop van een zakenbank hier wel alles verklaren? Daarom pleit ik hier voor een grondig onderzoek naar deze overnames.
3. Houden de socialistische besturen (van lokaal tot federaal) deze groep geen hand boven het hoofd? Zo had ik een onderhoud met iemand die werkt voor NV Vivium, het hoofd van de dienst arbeidsongevallen. En wat liet hij zich ontvallen; dat na de overname van Zürich door de PV-groep, de controle van het FAO (Fonds voor Arbeidsongevallen) in de arbeidsongevallentak van Vivium in kwaliteit en kwantiteit sterk werd verminderd, en niet te vergelijken is met de controles die Zürich voorheen onderging. Zou dit toeval wezen, beste socialistische heren op het departement sociale zaken? Ook is het bekend dat socialistisch bestuurde gemeenten en steden steevast bij PV zijn verzekerd. We denken hier aan Antwerpen, Charleroi, enz.
Conclusie: al wat ik vraag is een objectief onderzoek naar deze overnames en praktijken. En weet, bent u verzekerd bij NV Vivium: dan bent u in socialistische huize beland! Veel succes…

Gepost door: anoniem | 28-08-07

De commentaren zijn gesloten.