13-09-07

De mislukte truc met het kind

 ussr0423Getuigen van Jehovah die ’s zondagsvroeg aan de deur bellen, schuiven al eens een kind voor zich uit als schild tegen agressie. Politici misbruiken kinderen dan weer om zich een zachter imago aan te meten. Bij de geestelijkheid is de gewoonte wegens begrijpelijke redenen aan het afnemen. Alleen een pauselijke knuffel kan er af en toe nog af. Het verst gaan nog dictators. Die gooien soms met fonkelogen een kraaiend kind in de lucht. Of ze laten zich vereeuwigen op koekendozen met kinderen die hen een bloemenkrans rond de nek hangen. Vaak eindigt diezelfde nek later in een strop.   

Yves Leterme moet gedacht hebben: mijn imago heeft een opkrikbeurt nodig. Bovendien ben ik al meer dan een week uit het nieuws. Met een optreden in Karrewiet sla ik twee karekieten in één klap. Trouwens, als ik elke morgen twee Franstalige journalisten tussen mijn boterham leg, kan ik een kind zeker de baas. Jammer voor Yves stootte hij op Daan Vermeerbergen, een ventje van 13 dat in al zijn onschuld prangender en intelligenter vragen stelde dan de meeste journalisten in Terzake. Dapper ook, want ik was in zijn plaats gaan lopen voor de grimas die moest doorgaan voor vertedering.

   glhead
 

Het staat buiten kijf dat Leterme tot doel had te zalven. “Er zitten vier partijen rond tafel die allemaal goede voorstellen hebben,” (vreemd dat De Wever daarop nog niet heeft gereageerd) klonk het. Waarom Franstaligen niet akkoord kunnen gaan met een staatshervorming die iedereen ten goede komt, kreeg hij niet uitgelegd. Daan snapte wel dat om tot een akkoord te komen, ook de Vlamingen toegevingen moesten doen. Zelfs een dertienjarige heeft al voldoende levenswijsheid om de onvermijdelijkheid van het compromis te begrijpen, ook al is het maar om langer op te kunnen blijven.

 unclesaddam
 

Yves dacht: ik laat mij niet vangen door een puber. Als ik naast de vraag antwoord, zal hij het niet eens merken. Yves legde Daan dus uit dat als je met een hand eurobiljetten wappert voor de neus van Franstaligen, ze misschien oor zullen hebben voor de Vlaamse eisen. En, to add injury to insult, zoals het Engels spreekwoord omgekeerd luidt, gaf hij na lang aarzelen met alweer die unspeakable grijns toe dat hij De Vlaamse Leeuw mooier vond dan de Brabançonne. Als balsem op de wonde vatte hij samen met Daan het nationale volkslied aan, dat na een paar noten de dood vond in een lachsalvo. De Franstaligen waren not amused.

 

Wilfried Martens evenmin, maar dan voor de omgekeerde reden. “De Franstaligen moeten eindelijk eens begrijpen dat Yves Leterme incontournable is,” schetterde het in mijn woonkamer. Leterme is de vleesgeworden wraak van Wilfried aan het adres van de Franstaligen, die hem in 1987 de incontournabele PS door zijn strot jaagden. Het inslikken van zijn verkiezingsslogan ‘Geen ommekeer!’ ligt al twintig jaar als een baksteen op zijn maag. In Terzake van 12 september kwam de opgekropte frustratie er in een gulp uit.  

 777626620

 

Ik vrees echter dat de kansen op een premierschap voor Leterme na de zoveelste flater bijzonder klein geworden zijn. Ik hoor het de CD&V achteraf al zeggen: “Aan Leterme heeft België een groot premier aan zich laten voorbijgaan.”

Een groot pedagoog alvast niet.

   

13:32 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: staatshervorming, yves leterme, daan vermeerbergen, 016 |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.