29-09-07

België in linkse handen

Nergens is België groter dan in Brussel. Meer nog, Brussel is België. Zowel de kronkelstraatjes van de binnenstad als de brede boulevards van de Belle Epoque ademen Belgische geschiedenis. Achter elke hoek, op elk plein, in elk park –en er zijn er veel- gluurt een monument van iemand die niemand zich nog herinnert. Want samen met wiskunde, scheikunde en biologie is ook vaderlandse geschiedenis in het geheugen sneller gedeletet dan spam in de mailbox.

SH102543

 

In dat grijze, kleurrijke, imposante, surrealistische, chaotische Brussel wappert de Belgische driekleur als ware Boudewijn weer overleden. Maar deze keer treurt de enige Belgische wereldstad niet om het verlies van een vorst, maar om de dreiging van de scheiding. Brussel vreest de hoofdstad te worden van zichzelf. En Europa? Als je in eigen land nieuwe grenzen trekt, kan je moeilijk nog ijveren voor Europese integratie zonder je grenzeloos belachelijk te maken.

Waarom geloofde ik Laurette Onkelinckx niet toen ze destijds Leterme brandmerkte als “un homme dangereux”? Volgens de minister van lopende gerechtszaken schuilt achter zijn goedlachsheid immers een onverbloemde separatist. Die stelling kreeg wind in de zeilen toen Leterme het compromis van zijn eigen bemiddelaar aan flarden schoot omdat hij zijn band met Bart De Wever belangrijker vindt dan de politieke catastrofe die met de dag groter wordt.

Want wat is de reden van het neen van het flamingantenduo? Dat er in de tekst van Van Rompuy onvoldoende garanties voor een staatshervorming staan. Ze eisen dus eens te meer de kwadratuur van de cirkel: engagementen van een gewone meerderheid die alleen een tweederde meerderheid kan geven.

L_onkelinx

Om te bewijzen dat Franstalige politici in idiotie niet moeten onderdoen, gooiden Olivier Maingain en Joëlle Milquet meteen petrol op het vuur met de uitbreidingseis voor Brussel. “Om de eenheid van het land te redden”, verduidelijkte de voorzitter van de in MR verschrompelde FDF. Een uitlaat die in de huidige context klinkt als een scheet op de catwalk.

Na de optimistische geluiden in het Franstalige kamp, was het dus plots weer doom and gloom op alle banken. Tot het bericht van het hof kwam dat het eindverslag van Van Rompuy voldoende elementen bevat om opnieuw een formateur aan te stellen. Wat is er aan de hand? Ik waag me aan een wilde gok.

Leterme mag misschien voor de opgezweepte Vlaamse publieke opinie opnieuw op tafel klimmen met de armen in de lucht, in Wallonië en Brussel stuit hij op een No Pasaran! Wil hij premier worden, moet hij zijn blazoen opblinken. Autoriteit opbouwen, ook bij de Franstaligen. Stel je voor dat de rondjes met Herman Van Rompuy in schoonheid waren geëindigd. Dan was Herman, niet Yves de redder van het land.

Het contrast tussen terug naar af en de aankondiging om opnieuw een formateur aan te duiden, kan wijzen op het feit dat Van Rompuy de kloof voldoende heeft dichtgefietst om Yves niet in het ravijn te doen donderen. Zo kan hij met de eer gaan lopen. Maar het kan ook dat Yves zijn blufpoker voortzet en het land helemaal tot de rand van de afgrond leidt. Je hoeft daarom niet eens zelf een separatist te zijn. Koppigheid, gebrek aan inleving en lange tenen volstaan. 

Ondertussen heeft de petitie ‘red de solidariteit’ op twee dagen tijd een kleine 28.000 handtekeningen verzameld (online; ik weet niet hoeveel op papier). Terwijl rechts zich in de vernieling onderhandelt, komen de krachten voor de eenheid van het land van de linkerzijde. Oké, er is ook een tricolore achterhoedegevecht van de Belgicisten van Bellevue, Historiapunten en tante Nonneke, maar hun gekras kan niet op tegen de heldere oproep voor solidariteit van links.

100_3623

Hoewel nog pril en aarzelend en bescheiden, zit in het idee van de door de vakbonden gelanceerde petitie een politiek potentieel dat tot nu toe onaangeroerd blijft. Het ACV zit op topniveau nog altijd diep genesteld in de christelijke zuil, het ACW is nog altijd een belangrijke pijler van de radicaliserende CD&V, die politiek helemaal wordt ingepakt door De Wever.

Een van de historische redenen waarom de SP.a in Vlaanderen nooit op dezelfde manier van de grond kwam als haar Europese zusterpartijen, is juist de ontwikkeling van een sterke, antisocialistische christelijke arbeidersbeweging. Maar de SP.a slaagde er nooit in electorale munt te slaan uit de alsmaar tanende greep van de CD&V op de ACV-basis. Waarom overlopen naar een partij die tot Verhofstadt I steevast met rooms regeerde? En waarom overlopen naar een partij die binnen paars het Generatiepact doorduwde?

large_534244

De politieke situatie vandaag is echter bijzonder volatiel. Publieke opinies kunnen als de bliksem veranderen. Vlamingen die vandaag foert roepen tegen de Franstaligen, kunnen morgen een zucht van verlichting slaken als een federale regering in zicht komt. Maar ondertussen is de opportuniteit van een open breuk in de christelijke familie nooit groter geweest.

Door haar verbondenheid met de SP.a-top kan Gennez moeilijk munt slaan uit de politieke crisis. Erik De Bruyn beschikt als witte raaf en rode ridder echter over de nodige geloofwaardigheid om dat wél te doen. Hij zal daarmee niet meteen het land redden. Maar hij kan wel de basis leggen om de krachten te verzamelen die dat op termijn wel kunnen.

Commentaren

Juist...
Uiteindelijk zullen de socialisten hun taak vinden.Dat was een jare lange zwangerschap...
Tot hiertoe waren ze te rechts gericht. Waardoor er ook geen linkse partij bestond in dit landje...

Gepost door: Contrabass | 30-09-07

Chef-blog, leg in een volgend stukje eens uit hoe je twee volkeren, die niet dezelfde taal spreken, die elkaars taal in meerderheid gewoonweg niet verstaan, die cultureel en mentaal niks gemeenschappelijks meer hebben, en die politiek door het kiesstelsel volledig van elkaar geïsoleerd zijn, kunt samenhouden?

Gepost door: kuifje | 01-10-07

Wat ons bindt… Heel kort, maar later kom ik erop terug. Om te beginnen delen Vlamingen en Franstaligen meer dan 175 jaar geschiedenis. De culturele verschillen tussen Vlamingen, Brusselaars en Walen zijn minder groot dan die tussen bijvoorbeeld Vlamingen en Nederlanders, ook al delen die laatste dezelfde taal. Maar goed, dergelijke zaken zijn redelijk subjectief en bijgevolg betwistbaar.

Het is juist dat het federaliseringproces van de laatste 50 jaar de gemeenschappen in dit land steeds verder uiteen hebben gedreven. België was een unitaire staat die zich hervormde tot een federale, met tal van imperfectheden tot gevolg. Het status quo verdedigen, zou dan ook verkeerd zijn. Maar in plaats van te blijven zeuren over de onrechtvaardigheden van het verleden en de nadruk te leggen op wat ons scheidt, zou het ook geen kwaad kunnen om de discussie eens te verleggen naar wat ons bindt en de voordelen die ontstaan uit het samenleven van verschillende taal- en cultuurgemeenschappen.

De min of meer homogene taalgemeenschappen in Vlaanderen en Wallonië worden veel minder geconfronteerd met taal- en cultuurverschillen. Degene die er wel dagelijks mee te maken hebben, worden nu niet eens gehoord: de Brusselaars. En die hebben juist een broertje dood aan het communautaire opbod.

In alle grote (en ook kleinere) bedrijven in Brussel werken Vlamingen en Franstaligen dagelijks samen. De meertaligheid en openheid tegenover andere culturen (ook die van de nieuwe Belgen) is een grote troef die Belgische bedrijven en werknemers ten volle uitspelen. In plaats van die verschillen te zien als een onoverkomelijk nadeel, kan ook eens gedacht worden aan maatregelen om ze juist te versterken, bijvoorbeeld op het vlak van onderwijs. Streven naar twee- of drietaligheid voor alle Belgen zou bijvoorbeeld een mooie doelstelling zijn.

Dan Europa. Meer dan de helft van de Belgische en gewestelijke wetten zijn omzettingen van Europese verordeningen. Maar is het niet idioot dat bijvoorbeeld milieu, een problematiek die per definitie grensoverschrijdend is, een verantwoordelijkheid is van de gewesten, en dat in een land met de grootte van een zakdoek? Drie verschillende geluidsnormen voor de luchtvaart is het meest in het oog springende voorbeeld. Waarom die problematiek niet toevertrouwen aan een federale instantie zoals Belgocontrol, die objectieve criteria kan hanteren, gebaseerd op euh... veiligheid?

Maar er zijn veel andere voorbeelden. Bepaalde vakmannen hebben drie verschillende diploma’s nodig om dezelfde job uit te voeren in de drie gewesten. Misschien geen probleem als je in Oostende of Aarlen woont, maar hoe dichter je bij Brussel komt, hoe groter de kans dat je ermee wordt geconfronteerd.

Het herfederaliseren van bepaalde bevoegdheden zou bijgevolg ook op tafel moeten komen. Waarom? Voor een goed bestuur! En als we dan in de rest van de wereld dan niet langer aanzien worden als egoïsten en volkomen idioten, is dat mooi meegenomen!



Gepost door: Jean Lievens | 01-10-07

wol 't Is bijna zo wollig als CD&V-taal zeg, je reactie.

- We delen 175 jaar geschiedenis, maar we moeten niet zeuren (sic) over onrechtvaardigheden van het verleden. Wat is het nu? Vergeten we dat verleden? Tabula rasa? Zo ja, hoe bindt het ons dan nog?

- Brussel: de facto Franstalige stad, tweede taal: business-Engels.

- Europa drukt idd steeds meer haar stempel op wetgeving, en qua geluidsnormen kan daar ook wel iets gerichtlijnd worden; dus, waarom nog België?

- Puur uit nieuwsgierigheid: welke vakman heeft 3 diploma's nodig?

Maar maak eens een lijstje: "wat bindt ons nog?" En schrijf het eens in het Frans, kwestie van een klein cultureel verschil met Wallonië te ondervinden.

Gepost door: kuifje | 01-10-07

U weet toch dat Kuifje oorspronkelijk een Franstalige strip is: Tintin...

Gepost door: Jean Lievens | 01-10-07

tjeef Zo'n antwoord kon van Leterme komen.

Tenzij dat lijstje toch nog volgt. Of is het eerst naar een vertaalbureau?

Gepost door: kuifje | 01-10-07

De commentaren zijn gesloten.