29-09-07

België in linkse handen

Nergens is België groter dan in Brussel. Meer nog, Brussel is België. Zowel de kronkelstraatjes van de binnenstad als de brede boulevards van de Belle Epoque ademen Belgische geschiedenis. Achter elke hoek, op elk plein, in elk park –en er zijn er veel- gluurt een monument van iemand die niemand zich nog herinnert. Want samen met wiskunde, scheikunde en biologie is ook vaderlandse geschiedenis in het geheugen sneller gedeletet dan spam in de mailbox.

SH102543

 

In dat grijze, kleurrijke, imposante, surrealistische, chaotische Brussel wappert de Belgische driekleur als ware Boudewijn weer overleden. Maar deze keer treurt de enige Belgische wereldstad niet om het verlies van een vorst, maar om de dreiging van de scheiding. Brussel vreest de hoofdstad te worden van zichzelf. En Europa? Als je in eigen land nieuwe grenzen trekt, kan je moeilijk nog ijveren voor Europese integratie zonder je grenzeloos belachelijk te maken.

Waarom geloofde ik Laurette Onkelinckx niet toen ze destijds Leterme brandmerkte als “un homme dangereux”? Volgens de minister van lopende gerechtszaken schuilt achter zijn goedlachsheid immers een onverbloemde separatist. Die stelling kreeg wind in de zeilen toen Leterme het compromis van zijn eigen bemiddelaar aan flarden schoot omdat hij zijn band met Bart De Wever belangrijker vindt dan de politieke catastrofe die met de dag groter wordt.

Want wat is de reden van het neen van het flamingantenduo? Dat er in de tekst van Van Rompuy onvoldoende garanties voor een staatshervorming staan. Ze eisen dus eens te meer de kwadratuur van de cirkel: engagementen van een gewone meerderheid die alleen een tweederde meerderheid kan geven.

L_onkelinx

Om te bewijzen dat Franstalige politici in idiotie niet moeten onderdoen, gooiden Olivier Maingain en Joëlle Milquet meteen petrol op het vuur met de uitbreidingseis voor Brussel. “Om de eenheid van het land te redden”, verduidelijkte de voorzitter van de in MR verschrompelde FDF. Een uitlaat die in de huidige context klinkt als een scheet op de catwalk.

Na de optimistische geluiden in het Franstalige kamp, was het dus plots weer doom and gloom op alle banken. Tot het bericht van het hof kwam dat het eindverslag van Van Rompuy voldoende elementen bevat om opnieuw een formateur aan te stellen. Wat is er aan de hand? Ik waag me aan een wilde gok.

Leterme mag misschien voor de opgezweepte Vlaamse publieke opinie opnieuw op tafel klimmen met de armen in de lucht, in Wallonië en Brussel stuit hij op een No Pasaran! Wil hij premier worden, moet hij zijn blazoen opblinken. Autoriteit opbouwen, ook bij de Franstaligen. Stel je voor dat de rondjes met Herman Van Rompuy in schoonheid waren geëindigd. Dan was Herman, niet Yves de redder van het land.

Het contrast tussen terug naar af en de aankondiging om opnieuw een formateur aan te duiden, kan wijzen op het feit dat Van Rompuy de kloof voldoende heeft dichtgefietst om Yves niet in het ravijn te doen donderen. Zo kan hij met de eer gaan lopen. Maar het kan ook dat Yves zijn blufpoker voortzet en het land helemaal tot de rand van de afgrond leidt. Je hoeft daarom niet eens zelf een separatist te zijn. Koppigheid, gebrek aan inleving en lange tenen volstaan. 

Ondertussen heeft de petitie ‘red de solidariteit’ op twee dagen tijd een kleine 28.000 handtekeningen verzameld (online; ik weet niet hoeveel op papier). Terwijl rechts zich in de vernieling onderhandelt, komen de krachten voor de eenheid van het land van de linkerzijde. Oké, er is ook een tricolore achterhoedegevecht van de Belgicisten van Bellevue, Historiapunten en tante Nonneke, maar hun gekras kan niet op tegen de heldere oproep voor solidariteit van links.

100_3623

Hoewel nog pril en aarzelend en bescheiden, zit in het idee van de door de vakbonden gelanceerde petitie een politiek potentieel dat tot nu toe onaangeroerd blijft. Het ACV zit op topniveau nog altijd diep genesteld in de christelijke zuil, het ACW is nog altijd een belangrijke pijler van de radicaliserende CD&V, die politiek helemaal wordt ingepakt door De Wever.

Een van de historische redenen waarom de SP.a in Vlaanderen nooit op dezelfde manier van de grond kwam als haar Europese zusterpartijen, is juist de ontwikkeling van een sterke, antisocialistische christelijke arbeidersbeweging. Maar de SP.a slaagde er nooit in electorale munt te slaan uit de alsmaar tanende greep van de CD&V op de ACV-basis. Waarom overlopen naar een partij die tot Verhofstadt I steevast met rooms regeerde? En waarom overlopen naar een partij die binnen paars het Generatiepact doorduwde?

large_534244

De politieke situatie vandaag is echter bijzonder volatiel. Publieke opinies kunnen als de bliksem veranderen. Vlamingen die vandaag foert roepen tegen de Franstaligen, kunnen morgen een zucht van verlichting slaken als een federale regering in zicht komt. Maar ondertussen is de opportuniteit van een open breuk in de christelijke familie nooit groter geweest.

Door haar verbondenheid met de SP.a-top kan Gennez moeilijk munt slaan uit de politieke crisis. Erik De Bruyn beschikt als witte raaf en rode ridder echter over de nodige geloofwaardigheid om dat wél te doen. Hij zal daarmee niet meteen het land redden. Maar hij kan wel de basis leggen om de krachten te verzamelen die dat op termijn wel kunnen.

28-09-07

Het andere Vlaanderen

KimEnDjekeFS

Leve Kim!

Net even gesurft naar de website van Kim Gevaert. Als je een staaltje wilt van het soort Vlaanderen dat de separatisten willen, hierbij een greep uit de reacties op Kim's ondertekening van de petitie ‘Red de Soldiariteit’. De taal- en typfouten heb ik laten staan. En voor een keertje geef ik er geen commentaar bij, omdat die van hen voor zich spreekt:

  • Dezre meid is gewoon oerdom..en lelijk op de kop toe.
    Nu begrijp ik waarom ze het met ne zwarte onder de lakens doet..ne witte kan ze niet eens krijgen.. hahaha
  • Meer zelfbestuur is een recht van elk volk. Daar tegenin gaan lukt alleen dictaturen en het kleine België dankzij de lamlendigheid van "Vlamingen" zoals u. U stelt zich gevaarlijk op buiten uw eigen gemeenschap.
  • politiekers en linkse rakkers zijn mensen waar je je vanaf moet houden, Belgie Barst.
  • En dat al die zure BUB'ers maar naar Wallonië trekken met hun landverraad aan de Vlaamse medemens
  • Sorry Kim, ik ben een fan maar van belgie & pedofilie moet ik niet weten. Foei foei foei

banner2_NL
En de petitie...

Gisteren heb ik ook af en toe een blik geworpen op de ondertekenaars van de petitie. Ook daar laten de separatisten zich niet onbetuigd, hoewel iemand hen toch het verschil zou moeten uitleggen tussen een petitie en een forum of gastenboek… Ook hun "handtekeningen" worden immers meegeteld.

In volgorde: naam, voornaam, beroep:

  • VLAMING, IK HAAT bELGIE, VLAAMS NATIONALIST
  • HANS VAN THEMSSCHE,  FREE, oulematakiller
  • Zonder dat er iets voor terug komt. 1 miljard € (40 miljard Frank) per maan
  • ONMIDDELIJK SPLITSEN
  • Ekchouchou, Laila, Blijf van mijn hoofddoek!
  • Wallonie, Profiteur, dopper
  • Dir Rupo, Elio, profiteur
  • Adieu, aan de walen, gedaan met betalen

Zo. I rest my case

08:43 Gepost door Jan Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 022, separatsiten, kim gevaert, red de solidariteit |  Facebook |

27-09-07

Red de solidariteit!

De vakbonden hebben eindelijk een –zij het schuchter- initiatief genomen om in te gaan tegen het ‘eigen biefstuk eerst’- nationalisme van de Vlaamse onderhandelaars (ja, ze zitten weer rond tafel). Een online petitie ter verdediging van de solidariteit tussen Vlamingen en Franstaligen, gesteund door sportlui, schrijvers, zangers en kunstenaars van divers pluimage. Stop dus met lezen en surf meteen naar Red de Solidariteit!

axel_red

Moest Wallonië niet in een economische crisis verkeren, zouden de Vlamingen de scheiding niet willen,” poneerde een verbouwereerde Axel Red in het VRT-journaal. De waarheid uit een zangeressenmond. Op een persconferentie van Unicef pleit Axel voor solidariteit met de derde wereld. Klinkt tegenwoordig vals uit de mond van iemand uit het noorden van dit land. “Het is bijna gênant om Belg te zijn,” pruilde de Limburgse van het Franse lied. Terecht. Solidarité in plaats van Sensualité? Lijkt me een mooie cover (hint, hint).

Luc Devos barstte uit liefde voor dit heerlijke land in de Brabançonne uit. Andere beroemdheden die al tekenden zijn Paul Goossens, Axl Peleman, Hugo Claus, Geert Van Istendael, Wim Opbrouck, Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert, de bronzen meisjes van Osaka.

SH103228

Maar niet alleen de wereld van intellect, sport en kunst komt het internet op om hun afkeer voor het nationalistische discours en rood/zwart/gele gehechtheid te betuigen. Ook aan de dis van Van Rompuy is blijkbaar een Belgisch elan aan de gang. De uitgelekte voorstellen die tot dooi en een akkoord moeten leiden, zijn stuk voor stuk maatregelen ter versterking van de federatie. Eat your heart out, Bart De Wever. Laten we ze even overlopen.

Het samenvallen van de regionale en federale verkiezingen. Hierover zou een consensus aan het groeien zijn. De inflatie aan verkiezingen werken niet alleen verlammend op de compromisbereidheid bij regeringsonderhandelingen, maar bezorgt de Belg ook een indigestie aan democratie. Wie begiftigd is met een olifantengeheugen zal zich echter herinneren dat het samenvallen van die verkiezingen in het verleden al even verstorend werkte. In Wallonië en Vlaanderen waren de gewestregeringen in een wip gevormd, alleen hadden ze een andere samenstelling. Op federaal niveau was het in de haren krabben, of over de kale kop wrijven, naargelang. Een tijdelijke evenredige vertegenwoordiging (de inbraak van Van Miert) op Vlaams niveau kon de boel toen deblokkeren. Door de verkiezingen opnieuw te laten samenvallen (mij niet gelaten, integendeel), hangen alle onderhandelingen weer aan elkaar. Zorgen voor later.

top_527261

Dan is er het fameuze uitschrijvingsrecht voor alle Belgen, naar Nederlands model: elke Belg (hoezo, Belg?) kan voor de federale en Europese verkiezingen kiezen waar hij gaat stemmen. Een Oostendenaar kan in Arlon op Nothomb gaan stemmen, een Eupenaar in Ieper op Leterme. En een Franstalig randgeval op Onckelinx in Brussel. Of Luik als de furie weer verhuist. Leuk idee? Voor Franstaligen uit de rand die persé op een politiek zwaargewicht uit Brussel willen stemmen, ja. Maar ook voor extremistische partijen die via mobilisatie hun kiezers aanmanen om in dorp x of stad y hun bolletje te gaan kleuren. Een adder onder het gras zou bij die regeling misschien niet misstaan.

Tot slot is er het voorstel om een stuk of 12 kamerleden te laten verkiezen in een federale kieskring, een ideetje van de Pavia-denktank. Op die manier zouden federale politici minder geneigd zijn de nationalistische kaart te trekken om ook stemmen te kunnen rapen in het andere landsgedeelte. En je zou federale ministers krijgen met nationale carrure. Nee Wilfried, Leterme zou in de klei blijven steken waar hij hoort.

Bij al dat centrifugaal geweld is echter één probleempje dat luistert naar de naam Bart. Zou het kunnen dat hij daarom niet mag aanschuiven in het stulpje van E.T. in De Haan? 

 

20-09-07

SP.a: Quo Vadis?

Wat ook de uitslag van de voorzittersverkiezingen in de SP.a zal zijn, de winnaar is nu al Erik De Bruyn. Alleen het feit dat iemand die binnen de partij geen enkel mandaat bekleedt erin slaagt te voldoen aan de extreem hoge eisen om zich kandidaat te stellen, verdient een neervallende kinnebak van waaruit vol bewondering “wauw” galmt.

 

pxy_19092772_14394273_256

Het gevecht van Erik tegen Caroline is dat van David tegen Goliath en we weten allemaal wie die strijd gewonnen heeft. De grote vraag die zowel het partijestablishment als Erik en SP.a-Rood zich ongetwijfeld stellen is: welk bolletje zullen de vele duizenden inactieve leden rood kleuren? De meeste leden laten nu eenmaal zelden of nooit hun neus zien op een vergadering. Hooguit komen ze voor een habbekrats een pens weghappen op een partijfeestje.

 

 

Wie heeft een partijkaart op zak? De tijd van de zegeltjes, waarbij een bestuurslid persoonlijk contact hield met de basis, is al lang vervloden tijd. Vandaag zijn overschrijvingen en plastic aan de orde. Toch denk ik dat de groep trotse bejaarden die misschien wel flirten met een serviceflat, maar toch rechtveren als de Internationale weergalmt, niet mag onderschat worden. De retoriek van Erik moet bij hen onvermijdelijk de gloriedagen van de Koningskwestie, 60-61 en de dokwerkerstaking oproepen. De vraag is: kan hij hen met zijn ideeën bereiken? Hoe zullen ze geïnformeerd worden? Via de media? De officiële partijkanalen? Of zullen ze, trouwe soldaten als ze zijn, toch de naar smeekbede zwemende oproep van de top volgen?

Dan zijn er de vele vakbondsmilitanten die sinds het Generatiepact de partij de rug hebben gekeerd (en lager ook). Toch zijn ook in die groep veel mensen die wegens genetische redenen nog altijd een partijkaart in de la hebben, omdat ze er een op zak niet meer kunnen verdragen. Alles wat Erik zegt, is spek naar hun bek.

Daarnaast heb je de nieuwe telgen: jongeren, die via Animo en andere kanalen de partij hebben vervoegd. Uit sympathie, uit sociale bewogenheid en zelfs uit revolte tegen hun eigen milieu. Het feit dat de voorzitter van Animo in Terzake geen stemadvies wou geven, is niet bepaald een hoopgevend teken voor Gennez. Zij zullen in elk geval zeer veel leren uit het huidige debat.

 

100_3628

 

Dan heb je degene die een kaart hebben gekocht nadat ze van de SP.a een -vaak lucratieve- baan hebben gekregen: op een kabinet of de studiedienst. De driehonderd medewerkers die hun C4 kregen en de kabinetards die er een te wachten staat, zijn waarschijnlijk ook not amused sinds de klets van 10 juni. Ook daar zal Erik -al dan niet rancuneuze- stemmen binnenrijven.

 

En tot slot, gedeeltelijk overlappend met de vorige, de hooguit 10% van de leden die op een of ander manier wel betrokken zijn bij de actieve werking: van de gemeentelijke mandatarissen en hun medewerkers tot vrienden en familieleden die een helpende hand uitsteken op de partijstoemp… Die staan het dichtst bij het partijestablishment, maar het is juist aan die groep dat Erik zijn kandidatuur te danken heeft. Zelfs op de plaatsen waar Gennez het haalde maar hij kon spreken, was hij de morele overwinnaar.

 

gennez300

Dus: terug naar de eerste vraag: hoe zullen de leden stemmen? De ironie is dat Erik en SP.a-Rood de overwinning misschien nog meer vrezen dan Gennez en haar fanclub in de parlementaire fracties. SP.a-Rood heeft immers geen enkel parlementair mandaat. Veel militanten eten misschien uit zijn hand, maar of de Vandenbrouckes, de Vande Lanottes en Tobbacks dat zullen doen… De vraag is dan ook : hebben beide kandidaten een scenario indien Erik wint?

Terug met de voeten op de aarde. Wat in elk geval verworven is, na twee decennia handgeklap voor de leiding, is een bruisend intern debat en wellicht ook de basis van een linkse oppositiegroep binnen de partij. Dat zal meteen de belangrijkste uitdaging zijn na de verkiezingen: de sympathie van vandaag omzetten in een beweging. Een van vlees en bloed.  

21:01 Gepost door Jan Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, caroline gennez, sp a-rood, 020 |  Facebook |

19-09-07

Spaar onze jeugd van Yves

Gisteren zond de VRT een fragment uit van een filmpje uit 2001, waarin Yves Leterme met bezorgd gezicht en groeiende neus een kind uitlegde waarom de CVP een staatsvervorming door de regering Verhofstadt niet wou steunen. “Deze regering is voor drugs en voor druggebruik,” meesmuilde de populairste politicus van Vlaanderen. Na gezond verstand en goed bestuur komt boerenbedrog.

Alsof een gedeeltelijke versoepeling van de drugwet gelijkstaat aan het propageren van druggebruik. Het is dezelfde redenering van lieden die zeggen dat een regering die abortus legaliseert kindermoord voorstaat. Dat Leterme zijn demagogische pijlen afvuurt op een kind maakt de zaak des te choquanter. Indien een leraar hetzelfde zou beweren voor een klas, trok ik als ouder naar de directie.

Spaar iedereen van Yves

Je zou denken dat Yves na zijn herhaaldelijke uitschuivers op de RTBF zijn woorden wat meer zou wikken en wegen, zoals het een goede christendemocraat betaamt. Maar neen. Toen een RTBF-journalist hem een vraag wou stellen over zijn optreden in het jeugdprogramma Karrewiet, repliceerde Leterminator met ‘Allez vous faire foutre.” Alsof dat niet volstond, voegde hij eraan toe dat hij er probleemloos voor kon zorgen dat niemand van zijn kartel zich nog zal vertonen op de RTBF.

leterme-samenwerkt

Samen werkt, inderdaad...

Hoe zo’n man denkt dat hij nog premier kan worden van België, daar is mijn verstand te klein voor. Volgens en peiling van Belga/Ivox wil 76,9% van de Franstaligen niet weten van Yves als premier. In een internetpeiling van Vif l’Express en de RTBF bij 6.000 personen loopt dat percentage op tot 89,1%. Ook interessant: de Franstaligen zijn geen vragende partij voor de splitsing van België. Maar mocht het zo ver komen, denkt 70,5% het best alleen te kunnen redden. De peiling dateert van voor het laatste charmeoffensief van Leterme naar de Waalse media.

Achter de coulissen lacht Reynders in zijn vuistje. Een grote staatshervorming in ruil voor een Franstalige premier... Waarom niet?

10:11 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: yves leterme, staatshervorming, 019 |  Facebook |

18-09-07

Een nieuwe adem voor België?

In het Brusselse straatbeeld duiken alsmaar meer Belgische vlaggen op. Ze draperen langs gevels van statige appartementsgebouwen, wapperen op  herenhuizen die hunkeren naar klassering, maar schuilen ook bescheiden achter het gebarsten raam van werkmanshuisjes op de rand van de sloop. Een ietwat zielige opflakkering van Belgisch chauvinisme dat zich graag uit in blikken koekendozen waarop koninklijke familieleden in een lachkramp staan geëtst, eremedailles met tricolore lint van voorouderlijke oorlogshelden en gebak van Wittamer op zondag.

 

In de handen van deze lui ziet het er inderdaad slecht uit voor België. Hun vertoon op de Vlaamse beeldbuis is als benzine op het separatistische haardvuur.

 

SH102514  

 

Naast dat achterhoedegevecht van bejaarden in driekleur, hoor je de ernstiger verdedigers van de eenheid van het land tot nu toe vooral in Brussel en Wallonië. Wie langs Vlaamse kant de kat de bel aanbindt zoals Rudy Aernoudt, auteur van ondermeer ‘Vlaanderen-Wallonië, je t’aime moi non plus’ en ‘Brussel, het kind van de rekening’, krijgt de roe. Aernoudt durf namelijk Vlaams/Waalse clichés doorprikken en stelt vermeend gesjoemel aan de kaak op het kabinet van Fientje Moerman. Een schijntje naast het weggegooid miljard bij de aanbesteding van de Lange Wapper in de Antwerpse haven, maar kom, alweer een mooie illustratie van de wapenspreuk van Vlaanderen: ‘Wat we zelf doen, doen we beter.’

 

Wat drijft de Belgische centrifuge nog aan? De online petitie http://www.lapetition.be/ heeft bij dit schrijven ruim 85.000 –vooral Franstalige- handtekeningen gesprokkeld. Het antimanifest van Rudy Aernoudt tegen de Warrandegroep die Vlaamse onafhankelijkheid voorstaat (http://www.aernoudt.com/) heeft een schamele 750 namen achter zich, maar dan wel ronkende zoals Maurice Lippens, Paul Buysse, Luc Vansteenkiste, Tony Mary, Roger Van Den Stock, Paul Dujardin, Helmut Lotti, Rik Coolsaet, Hans Kluwer en Luc Cortebeeck.

 

aernoudt

 

Wat de politieke partijen betreft die geen stokebrand spelen aan de onderhandelingstafel: het Vlaams Belang viert met cake en gebak, Groen! zwijgt zedig en de SP.a is… euh.. verdeeld. Uittredend voorzitter Vande Lanotte wil de staatshervorming steunen vanuit de oppositie, Caroline Gennez vindt een actualisering van de Vlaamse eisen aan de orde (waarom moet het kindergeld geregionaliseerd worden?) en Erik De Bruyn wil van geen staatshervorming weten. Hopelijk krijgen zijn standpunten op dat vlak in de komende periode wat meer aandacht. Een lesje in solidariteit en internationalisme kan de rechtse media, die zich haast verslikken in hun leedvermaak over de door hen opgeklopte broedertwist binnen de SP.a, goed gebruiken.

Een gewilde verrottingsstrategie

Alweer een horror story op de cover van het Laatste Nieuws: bijna een Vlaming op de twee (hoezo, bijna één?) wil dat België splitst. Twee op drie denken dat een scheiding vroeg of laat onvermijdelijk is. Helemaal hallucinant is dat 70% zich expliciet achter Leterme zou scharen. En als pompoen op de taart komt Bart De Wever als beste onderhandelaar uit de bus.

1914263798_1999999672_leterme_440x293

 

Wie zijn die mensen? Wie zijn die enquêteurs? Waarom vraagt niemand mij ooit eens iets? Hoe betrouwbaar zijn de resultaten van een peiling door de grootste rioolkrant van Vlaanderen? Maar zelfs al zijn ze voor de helft overdreven, dan nog wijzen ze op een aanval van collectieve waanzin. Of niet? De waarheid is dat de huidige politieke patstelling zijn oorsprong vindt in 35 jaar politiek knip- en plakwerk dat tot de huidige complexe, onoverzichtelijke en ondemocratische staatstructuur heeft geleid.

De politieke organisatie van dit land zit immers verborgen achter een rookgordijn van drie gewesten, drie gemeenschappen, zeven regeringen en een koningshuis. Het federaliseringproces heeft geleid tot de oprichting van duidelijk afgebakende politieke entiteiten met elk hun eigen parlement, regering en ambtenarij. Ze kregen van het federale gezag een hele reeks bevoegdheden toebedeeld en een zak centen ter financiering. Maar de hefbomen van de macht blijven centraal: financiën, justitie, buitenlandse zaken, defensie. Is het verwonderlijk dat in dat kunstmatige labyrint van elkaar overlappende en bekampende administraties bevoegdheidconflicten en meningsverschillen ontstaan? Het tegendeel zou meer verbazen.

kaart-1-Belgie

Begin maar te splitsen

Het zogenaamde ‘dichter brengen van het bestuur bij de mensen’ heeft een arm en een been gekost zonder ook maar één communautair geschil (wat toch de bedoeling was) op te lossen. Integendeel, voor elke grondige verandering van de staatstructuur is federaal een tweederde meerderheid nodig en een gewone meerderheid binnen elke taalgroep. Dus: als de ‘Vlamingen’ meer bevoegdheden wensen, moet een meerderheid van de Franstaligen daarover haar zegen geven. Omgekeerd geldt natuurlijk hetzelfde, alleen zijn de Franstaligen deze keer geen vragende partij.

Die ingewikkelde maar vrij vernuftige constructie is er om te vermijden dat een taalmeerderheid (de Vlamingen) niet eenzijdig zijn wil zou kunnen opleggen aan de taalminderheid (de Franstaligen). Maar dat systeem kan maar werken zolang beide gemeenschappen elkaar voldoende respecteren en begrijpen, en zolang ze bereid zijn binnen een gedeelde staatstructuur te werken. In de huidige context is daar maar weinig van te merken. De ‘Vlamingen’ willen een grondige staathervorming, de ‘Franstaligen’ niet.

Dus: de ‘Franstaligen’ ontzeggen de ‘Vlamingen’ ‘redelijke eisen die goed zijn voor alle mensen van dit land’. Zij spelen dus de baas. ‘En ze lachen ons in ons gezicht uit’, aldus toponderhandelaar De Wever. Geen wonder dat door die voorstelling van zaken door de onderhandelaars en de media de schreeuw naar separatisme toeneemt. Je kunt het de Vlaming niet eens kwalijk nemen. De vraag die bij mij opkomt: is die ontwikkeling een jammerlijk gevolg van de al honderd dagen durende loopgravenoorlog tussen de onderhandelaars, of maakt ze deel uit van een gewilde verrottingsstrategie? Met andere woorden: als de constitutie het niet toelaat dat een meerderheid zijn wil oplegt aan een minderheid, dan moet het maar met andere middelen. En wat kan de ‘Franstaligen’ beter tot inzicht dwingen, dan de chantage van het separatisme?

13-09-07

De mislukte truc met het kind

 ussr0423Getuigen van Jehovah die ’s zondagsvroeg aan de deur bellen, schuiven al eens een kind voor zich uit als schild tegen agressie. Politici misbruiken kinderen dan weer om zich een zachter imago aan te meten. Bij de geestelijkheid is de gewoonte wegens begrijpelijke redenen aan het afnemen. Alleen een pauselijke knuffel kan er af en toe nog af. Het verst gaan nog dictators. Die gooien soms met fonkelogen een kraaiend kind in de lucht. Of ze laten zich vereeuwigen op koekendozen met kinderen die hen een bloemenkrans rond de nek hangen. Vaak eindigt diezelfde nek later in een strop.   

Yves Leterme moet gedacht hebben: mijn imago heeft een opkrikbeurt nodig. Bovendien ben ik al meer dan een week uit het nieuws. Met een optreden in Karrewiet sla ik twee karekieten in één klap. Trouwens, als ik elke morgen twee Franstalige journalisten tussen mijn boterham leg, kan ik een kind zeker de baas. Jammer voor Yves stootte hij op Daan Vermeerbergen, een ventje van 13 dat in al zijn onschuld prangender en intelligenter vragen stelde dan de meeste journalisten in Terzake. Dapper ook, want ik was in zijn plaats gaan lopen voor de grimas die moest doorgaan voor vertedering.

   glhead
 

Het staat buiten kijf dat Leterme tot doel had te zalven. “Er zitten vier partijen rond tafel die allemaal goede voorstellen hebben,” (vreemd dat De Wever daarop nog niet heeft gereageerd) klonk het. Waarom Franstaligen niet akkoord kunnen gaan met een staatshervorming die iedereen ten goede komt, kreeg hij niet uitgelegd. Daan snapte wel dat om tot een akkoord te komen, ook de Vlamingen toegevingen moesten doen. Zelfs een dertienjarige heeft al voldoende levenswijsheid om de onvermijdelijkheid van het compromis te begrijpen, ook al is het maar om langer op te kunnen blijven.

 unclesaddam
 

Yves dacht: ik laat mij niet vangen door een puber. Als ik naast de vraag antwoord, zal hij het niet eens merken. Yves legde Daan dus uit dat als je met een hand eurobiljetten wappert voor de neus van Franstaligen, ze misschien oor zullen hebben voor de Vlaamse eisen. En, to add injury to insult, zoals het Engels spreekwoord omgekeerd luidt, gaf hij na lang aarzelen met alweer die unspeakable grijns toe dat hij De Vlaamse Leeuw mooier vond dan de Brabançonne. Als balsem op de wonde vatte hij samen met Daan het nationale volkslied aan, dat na een paar noten de dood vond in een lachsalvo. De Franstaligen waren not amused.

 

Wilfried Martens evenmin, maar dan voor de omgekeerde reden. “De Franstaligen moeten eindelijk eens begrijpen dat Yves Leterme incontournable is,” schetterde het in mijn woonkamer. Leterme is de vleesgeworden wraak van Wilfried aan het adres van de Franstaligen, die hem in 1987 de incontournabele PS door zijn strot jaagden. Het inslikken van zijn verkiezingsslogan ‘Geen ommekeer!’ ligt al twintig jaar als een baksteen op zijn maag. In Terzake van 12 september kwam de opgekropte frustratie er in een gulp uit.  

 777626620

 

Ik vrees echter dat de kansen op een premierschap voor Leterme na de zoveelste flater bijzonder klein geworden zijn. Ik hoor het de CD&V achteraf al zeggen: “Aan Leterme heeft België een groot premier aan zich laten voorbijgaan.”

Een groot pedagoog alvast niet.

   

13:32 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: staatshervorming, yves leterme, daan vermeerbergen, 016 |  Facebook |

11-09-07

Erik of Caroline?

 

De SP.a staat voor een van de grootste uitdagingen uit haar recente geschiedenis. Na een historische verkiezingsnederlaag en het collectieve mea-culpa van de leiding staan binnenkort voorzittersverkiezingen voor de deur met, schrik niet, twee kandidaten. En zie, meteen gaan er stemmen op die dat een slecht idee vinden. Een verscheurende discussie kan de SP.a vandaag missen als kiespijn, luidt het. O ja? Dat hangt af van het niveau en de methode van discussie. Ik betwijfel sterk of een beetje diepgang en ideologie slecht zou zijn voor het imago. Het feit dat er discussie komt in een partij die het interne debat gedurende twee decennia gemuilkorfd heeft, zou bij iedereen de vrolijkste rondedans moeten ontlokken. Geen rillingen maar pirouettes zijn op hun plaats.

large_533850

Caroline Gennez heeft op Erik De Bruyn natuurlijk haar naambekendheid voor. Ze heeft ook het hele partijapparaat achter zich. Maar in de huidige context –en dat is nieuw- is dat laatste geen voordeel. De autoriteit en geloofwaardigheid van de partijtop zijn door twintig jaar regeringsdeelname en compromissen tot op de draad versleten. Zelfs de jonge generatie, waaronder Caroline, is politiek belegen. De basis snakt naar een witte –of liever rode- raaf die de meubels komt redden. In zijn eerste tv-optredens is Erik er al vast in geslaagd het beeld van de redder des vaderspartij op te roepen. Zowel qua stijl als inhoud wist hij zich voor een tv-noviet uitstekend te verweren.

Door het gebrek aan media-aandacht is voor de doorsnee socialist, laat staan voor de ‘man in de straat’ het wel nog verre van duidelijk waarvoor Erik De Bruyn en SP.a-rood precies staan. Maar waarvoor staat Caroline Gennez? In de weekendeditie van De Morgen van 8 september speur ik tevergeefs naar een ernstige analyse van de verkiezingsnederlaag. Alweer hetzelfde gezeur over ‘we hebben het veiligheidsthema verwaarloosd’, kniezen over mensen die ‘voor de belofte hebben gekozen (Leterme), niet voor de rede (Van De Lanotte)’, en ‘we moeten eerlijke en concrete voorstellen doen (welke? - gelijk kindergeld voor ieder kind!)… Sorry, ik vind dat noch overtuigend, noch begeesterend. Bovendien mist Caroline ook een enthousiasmerend project voor de toekomst. Het interview baadt een beetje in zelfmedelijden. De teneur is: arme wij, de mensen hebben ons niet begrepen.

Erik De Bruyn is echter andere koek. Pogingen om hem in de hoek van klein links te duwen, heeft hij tot nu toe vakkundig verijdeld. Trouwens, wat betekent vandaag nog “extreem links”? Als je de eenheidsworst van de Wetstraat ziet tegenover het monopolie van het Blok op controverse, wordt het dringend tijd dat standpunten tegen het establishment weer naar het linkerkamp verhuizen. In die zin is duidelijkheid over de 'grote zaken' (dus niet over gelijk kindergeld) een verademing. Met zijn voorstel om Electrabel te nationaliseren, heeft Erik allicht een siddering gejaagd door de wereld van de patroons die voor het eerst sinds lang weer hoorden vloeken in de kerk. Maar Jan met de Pet moet maar een blik gooien op zijn laatste energiefactuur om snel zijn lekkerste fles te ontkurken bij het horen van een dergelijk briljant idee. Wat kunnen oubollige ideeën opeens weer fris klinken, zeker in tijden van beurscrisissen, monopoliemisbruik en naderende recessie. Tegen zoveel aanstormend kapitalistisch geweld is geen Gennez-kruid gewassen. Een rode voorzitter, dat is wat de SP.a nodig heeft!

21:13 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, sp a, caroline gennez, 015 |  Facebook |

10-09-07

SP.a en Hoegaarden: eindelijk weer leven in de brouwerij

 

Driewerf hoezee: Erik De Bruyn heeft zich door de kleilaag van het partijapparaat kunnen worstelen en mag zich officiële kandidaat noemen voor het voorzittersschap van de SP.a. Misschien krijgt de ‘a’ in SP.a eindelijk een positieve invulling.

 P8-d67ea4a5d7d4e378303dc8a7232ad6e6

Geen kwaad woord over Caroline Gennez, hoewel haar verwelkoming van de tegenkandidaat mij toch ietwat vals in de oren klonk. Ze zag er na haar nederlaag in Antwerpen ook niet echt oprecht blij uit. Tot de dag dat de afdeling Antwerpen besliste Erik voor te dragen, deed de brave gezellin alsof haar challenger niet eens bestond. Nu ze op de linkerflank belaagd wordt, duwt ze Erik meteen in het communistische verdomhoekje van klein links, dat ze vreemd genoeg ‘gezellig’ noemt. Caroline heeft duidelijk nooit een vergadering van ‘klein links’ bijgewoond. ‘Gezellig’ is niet meteen het eerste adjectief dat door mijn hoofd vliegt.

Maar goed, voor Caroline is Erik veel te links. Dat kan alleen betekenen een nog kleinere SP.a. Zij, van haar kant, wil van de SP.a een open, socialistische, brede partij maken voor Vlaanderen. Als Brusselaar voel ik me al niet aangesproken, maar goed, ik vergeef Caroline haar lapsus. Ze is de eerste die haar nek uitsteekt om een aantal Vlaamse staatshervormingseisen voor herziening vatbaar te verklaren. Socialistisch en breed lijkt me wat, maar dat verhaal hoor ik al sinds Karel Van Miert. En open slaat, hoop ik, niet op de achterdeur, zoals bleek bij de laatste verkiezingen. Nee Caroline, je zult andere argumenten moeten gebruiken om Erik te verslaan, inhoudelijke bijvoorbeeld.

mandatarisimage

Ondertussen kijk ik reikhalzend uit naar wat Erik in de komende weken te vertellen heeft. Ik ben er zeker van dat hij van de SP.a ook een open, brede en socialistische partij wil maken. Misschien nog opener, breder en zeker socialistischer dan Caroline durft te verhopen. In Nederland voelt de PvdA steeds harder de hete adem van de SP in haar nek. De SP sudderde decennia lang in het gauchistische vagevuur alvorens de snelst groeiende politieke partij van Nederland te worden. Linkser en populair zijn dus geen tegengestelden. Als Erik het slim speelt, waaraan ik niet twijfel, zal de SP.a-top het zeer hard te verduren krijgen. Hopelijk geven de media hem nu meer kansen om zijn project toe te lichten dan tot nu toe het geval was. Als dat gebeurt, zou de voorzitterstrijd wel eens kunnen uitgroeien tot een confrontatie tussen de kleilaag en ... de leden. Ook degene die al jaren niet meer komen opdagen op gezellige partijvergaderingen. Ik drink er al vast een Hoegaarden op.   

 

PS: terwijl ik dit stukje schreef, was Erik in Terzake op Canvas.

20:30 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 014, erik de bruyn, caroline gennez, sp a |  Facebook |

05-09-07

De schuld van de CD&V (voorafgegaan door een spot voor BELvue)

 

Terwijl vorige zondag een dikke 70.000 sportievelingen Brussel omsingelden in een met gemeenschapsgeld gesponsord sportgebeuren dat het Vlaamse karakter van de tweetalige en soms overwegend Franstalige rand wil benadrukken, wipte ik het BELvue museum op het Brusselse Koningsplein binnen. Ik was op de wandel en toevallig in de buurt. Eigenlijk wou ik de ondergrondse archeologische site van de Coudenberg bezoeken, maar voor een euro meer kreeg ik er het museum bij. Wie kan weerstaan aan zoveel goedkoopte?

Belvue3

 

Ik verwachtte mij aan plechtstadige schilderijen van koninginnen in pijpenkrullen, saaie staatsportretten van hun gefronste eega’s, kitscherige azuurblauwe plafonds met bolgekaakte engelen, beelden van gevleugelde furies met naakte jongelingen onder de lauwer. Nu, die waren er wel, maar ook blikken koekentrommels van de jonge Boudewijn, uitvergrote strips van Suske en Wiske, karikaturen van Leopold 2, affiches van de Vooruit en filmpjes over Leuven Vlaams. Echt, een aanrader. Bovendien krijg je op een heldere manier en in een notendop de geschiedenis van België opgelepeld, van de Stomme van Portici over de Belle Epoque tot Kuifje. Van de emancipatiestrijd van Vlamingen en arbeiders naar de vijf staathervormingen sinds 1970. De tekstschrijver/historicus die erin slaagde op één paneel de Belgische staat uit de doeken te doen, verdient van mij een standbeeld.

Plots viel mijn oog op een oude affiche, gericht aan “onze zwarte broeders”. Een aanplakbiljet uit de pioniersdagen van de Vlaamse beweging, dat de onderdrukking van de zwarten in Kongo vergeleek met die van de Vlamingen in België. De tijden zijn inderdaad veranderd. Wat ooit begon als een sociale ontvoogdingsstrijd, is vandaag uitgemond in een reflex van egoïstisch eigenbelang. De onderdrukten zijn onderdrukkers geworden, die zich echter blijven wentelen in een slachtofferrol en hun provincialistische bekrompenheid etaleren met een dedain tegenover alle anderen (Franstaligen, Walen, en niet te vergeten, Belgisch gezinde Vlamingen) en een misplaatst superioriteitsgevoelen die mij telkens weer naar het toilet drijft.

dewever300

Het Vlaams nationalisme is echter een huis met veel kamers. Een deel van de frontsoldaten sympathiseerde met de Russische revolutie en de bolsjewieken, een ander deel kwam later in het vaarwater van de collaboratie terecht, menende dat de Duitse bezetter komaf ging maken met de franskiljonse onderdrukking. Dat uiterst rechtse gedeelte van het Vlaams nationalisme heeft oorlog na oorlog de Vlaamse ontvoogdingsstrijd decennia teruggeworpen. Democratische verzuchtingen werden ten onrechte vereenzelvigd met collaboratie en fascisme. Dat hebben we te danken aan de voorlopers van Dewinter en zijn beschaafde, gecultiveerde en humoristische spitsbroeder De Wever, die nog altijd een historische strijd aan het voeren zijn om het echte maar ook vermeende onrecht dat hun zielsgenoten (lees ouders en grootouders) na de oorlog werd aangedaan te wreken.

Wie kan in dit land nog beweren dat de Vlamingen worden onderdrukt? De ‘Vlaamse strijd’ is al lang geen strijd meer voor Vlaamse ontvoogding, maar een egoïstische strijd om de zogenaamde miljardenstroom naar Wallonië te stoppen. Eigen geld eerst! Zo kwam Bart De Wever op het VRT-journaal van 4 september alweer doodleuk en zonder tegenspraak beweren dat elk Vlaams gezin jaarlijks DUIZENDEN euro cadeau doet aan Wallonië. De groteske redenering achter dat cijfer buiten beschouwing gelaten, wordt over de kosten om dit land te splitsen natuurlijk zedig gezwegen (ook al zou het mij niet verwonderen dat een of andere Leuvense prof in zijn zolderkamer de rekening al lang heeft gemaakt).

IJZERB_41

 

België moet echter niet worden samengehouden omdat de kost van de scheiding te groot zou zijn (er zijn meer begeesterende argumenten te vinden), maar omdat taalverschillen en zelfs culturele en economische verschillen geen synoniem zijn van onbestuurbaarheid zoals de nationalisten ons willen doen geloven. Anders waren niet alleen de VS onbestuurbaar, maar zelfs steden als Los Angeles (of elke kustgemeente als je het argument doortrekt). Trouwens, zijn we acht jaar communautaire vrede onder paars nu al vergeten? Het is het kartel dat het nationalistisch monster van Frankenstein opnieuw heeft losgelaten en niemand anders.

Naast de financiële argumenten beweren de ‘moderne’ Vlaams nationalisten dat het onmogelijk is voor Franstaligen en Vlamingen om nog samen een regering te vormen (maar ze zijn wel voor de eenmaking van Europa; wat met de miljardenstroom naar Roemenië, Polen of Griekenland?) Het ergste is dat hun separatistisch programma vandaag blijkbaar gesteund wordt door 40% van de Vlamingen. Voor die verontrustende ontwikkeling zijn naast Bart De Wever en Filip De Winter ook Yves Leterme en de CD&V verantwoordelijk. Zij hebben een separatistische minipartij, dat op eigen kracht niet eens of nauwelijks de kiesdrempel haalt, een politieke macht toebedeeld die omgekeerd evenredig is met wat ze vertegenwoordigt. En ere wie ere toekomt, Bart De Wever heeft meesterlijk garen weten spinnen uit het opportunisme van de CD&V.

jocongres

 

Het kartel werd immers opgericht om paars te breken en opnieuw de federale macht te veroveren. Kost wat kost. Maar het leverde de CD&V een pyrrusoverwinning op. Want als ze zo voortdoet, zal er binnenkort geen federale macht meer zijn. De christendemocraten hebben zich in een patstelling gemanoeuvreerd waardoor de regeringsonderhandelingen nu al meer dan twee maand muurvast zitten. Ze kunnen communautair geen toegevingen doen uit vrees dat de N-VA het kartel zou opblazen. En vergeet niet dat zonder de N-VA oranjeblauw geen meerderheid heeft (vandaar de toenadering tot Ecolo). Maar door die halsstarrige houding kunnen ze onmogelijk tot een compromis komen met de Franstalige partijen. Natuurlijk hebben alle onderhandelaars –ook de Franstaligen- boter op het hoofd. Maar de kern van het probleem zit bij de CD&V, de partij die belast is (was) met de formatie. “Als ze geen regering meer kunnen vormen, dan kunnen we evengoed splitsen,” redeneert de man in de straat, en wie kan het hem kwalijk nemen?

Nu haast Vandeurzen zich te verklaren dat separatisme niet op de agenda staat, maar inmiddels is het kwaad geschiedt (o ja, en natuurlijk ligt de schuld voor de ongewilde radicalisering in Vlaanderen bij de Franstaligen). De enige vraag die ik me stel, is hoelang het nog zal duren vooraleer iemand van, pakweg, het ACW zijn nek uitsteekt en zegt dat het nu wel welletjes is. Voor Vandeurzen en Leterme is het kartel een veel grotere heilige koe dan voor een belangrijk deel van hun achterban. Hat kartel ten koste van alles in stand houden, zou wel eens een bom kunnen worden onder de eigen fundamenten. Misschien een kans voor de tot nu toe uitgebleven doorbraak van de Spa, die solidariteit toch nog altijd hoger acht dan nationalistisch eigenbelang? Of heb ik het verkeerd voor?

 

01-09-07

Zal splitsing B-H-V leiden tot definitieve verfransing van Brussel?

De vorige artikels heb ik in lichtherwerkte vorm opgestuurd naar de lezersrubriek van De Morgen. Tot nu bleef publicatie ervan uit. Dan schreef ik echt een lezersbrief en kijk, ik had prijs...

(Verschenen in De Morgen van 1 september 2007)

Zal splitsing B-H-V leiden tot definitieve verfransing van Brussel?

In de politieke patstelling die nu al twee maand aansleept, heb ik nog niet veel gehoord over Brussel, zonder dat daarachter steevast Halle-Vilvoorde volgt. Maar wat met de Brusselse Vlamingen, of liever: Nederlandstalig sprekende Brusselaars? Als het kiesarrondissement wordt gesplitst, zal hooguit nog één ‘Vlaming’ (in de huidige context hoogstwaarschijnlijk van extreemrechtse signatuur) verkozen geraken in het federale parlement. Was het arrondissement destijds gesplitst, dan zouden Bert Anciaux, Annemie Neyts, Jos Chabert en zoveel andere vooraanstaande Vlaamse politici alleen maar in het parlement zijn geraakt als ze zich kandidaat hadden gesteld… op een Franstalige lijst (of verhuisd waren naar Vlaanderen). De splitsing van B-H-V zal dus tot gevolg hebben dat elke Nederlandstalige sprekende Brusselaar met politieke ambities zich voortaan -net als de Turkse, Marokkaanse en andere nieuwe Belgen- zullen aansluiten bij een Franstalige partij.

 neyts1

Annemie Bruxelloit?

Vanaf eind jaren ’60 is de splitsing van alle nationale partijen begonnen in Brussel (denk aan de afsplitsing van de Rode Leeuwen van de BSP in 69), omdat de Vlamingen zich gediscrimineerd voelden binnen een Franstalige meerderheid. Vandaag zijn de Brusselse (Franstalige) partijen echter multiculturele partijen geworden waarin alleen Vlamingen mankeren. Een van de uitzonderingen is Ronny Buyens die uit de SPA werd gesloten omdat hij zich bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen op een lijst van de PS presenteerde. Je mag er donder op zeggen dat zijn voorbeeld zal worden gevolgd als het tot een splitsing van het kiesarrondissement komt. De Vlaamse partijen in Brussel zullen dan voor de keuze staan: verschrompelen tot niet-betekende sekten, of opnieuw aansluiting zoeken bij hun Franstalige zusterpartijen. Dan wordt de splitsing B-H-V misschien een voorbode van de terugkeer van federale partijen, met Brussel als laboratorium. Het ander scenario is de definitieve ‘verfransing’ van Brussel.