08-11-07

De anticlimax of het begin van het einde?

De Vlaamse partijen hebben unaniem, op de onthouding van Groen! na, de splitsing van B-H-V doorgedrukt in de kamercommissie. De constitutionele tijdbom is ontploft, maar waar is de regimecrisis? Paradoxaal genoeg opent de historische stemming waarmee voor het eerst een taalmeerderheid eenzijdig haar wil oplegt aan een taalminderheid het perspectief op een relatief snelle regeringsvorming. Het belangrijkste struikelblok waarover geen compromis mogelijk bleek, ligt immers niet meer op de onderhandelingstafel.

album_large_57841

CD&V en NVA mogen het Vlaams Blok dankbaar zijn. Volgens Gerold Annemans is het probleem B-H-V immers zo goed als opgelost, zonder ervoor een prijs werd betaald. Als geloofsbrief kan dat tellen. De Vlaamse partijen kunnen nu uitpakken met een zogenaamde overwinning in een dossier dat maar weinigen buiten het gewraakte arrondissement begrijpen en waar nog minder van wakker liggen.

Op aanvraag: wat is het probleem? Het kiesarrondissement B-H-V strekt zich uit over twee gewesten en dat is in tegenstrijd met het gelijkheidsbeginsel van de Belgische grondwet. Dat betekent niet dat het van rechtswege moet gesplitst worden zoals veel Vlaamse politici valselijk beweren. Dat doen ze alleen om de Franstaligen voor te stellen als onredelijke imperialisten die de grondwet aan hun laars lappen. Er zijn ook andere manieren om het grondwettelijk probleem op te lossen, zoals een terugkeer naar de oude kiesarrondissementen. Alleen kunnen de 120.000 Franstaligen van Halle-Vilvoorde dan nog altijd op Franstalige Brusselaars stemmen, en dat kan toch niet in een Vlaamse democratie? Door de splitsing van het kiesarrondissement wordt die politieke band doorgeknipt. Maar de Franstaligen vrezen dat dit deel uitmaakt van een verborgen agenda, met de splitsing van België als eindstation.

gordel_2006_02

Door die splitsing eenzijdig door te drukken in de kamercommissie hebben de Vlaamse parlementsleden die vrees nog aangewakkerd. Maar… ze hebben geen toegevingen gedaan. Het resultaat is wel dat het dossier twee jaar procedureslagen tegemoet gaat. Aan het einde van de rit staan de verkiezingen van 2009 voor de deur. Leterme en zijn kartel kunnen dan nogmaals communautaire stokebrand spelen. En je mag er donder op zeggen dat tegen dan het Waals nationalisme en het FDF een nieuwe adem zullen hebben gekregen.

Het doet allemaal wat denken aan de koude oorlog. De Russische communistische bureaucratie en de Amerikaanse machthebbers hadden elkaar nodig om ondermeer hun wapenuitgaven te verantwoorden en de eigen bevolking onder de knoet te houden. Op dezelfde manier schuiven Vlaamse en Franstalige partijen de zwarte Piet naar elkaar door. Omdat ze de echte problemen van dit land niet kunnen oplossen, blazen ze een communautair rookgordijn waarachter ze hun onmacht verschuilen. Zonder staatshervorming is geen krachtdadig (lees rechts) sociaaleconomisch beleid mogelijk, klinkt het.

Wat moet de houding zijn van links? In elk geval niet die van de SP.a- parlementsleden die uit vrees voor het cachet van slechte Vlaming netjes meestemden in de kamercommissie. Of die van Di Rupo die niets beter weet te verzinnen dan een Franstalig front tegen de Vlamingen. Tegenover dat nationalistisch opbod moet een principieel democratisch standpunt worden verdedigd, ook al ligt dat moeilijk bij een deel van de Vlaamse publieke opinie. Dat betekent: laat de mensen zelf beslissen tot welke regio (Vlaanderen, Wallonië, Brussel) ze willen behoren, op voorwaarde dat de rechten van de minderheid worden gerespecteerd. In de Brusselse rand betekent dat inderdaad een referendum.

large_584594

Een staatshervorming moet gebaseerd zijn op dezelfde bekommernis. De huidige staatsstructuur is ondoorzichtig en bijgevolg ondemocratisch. Ze is het resultaat van koehandels en loodgietercompromissen waarbij de eigen politieke macht en het partijbelang primeerden op dat van de bevolking. Het resultaat: meer politieke mandaten, meer ambtenaren, een duurder en inefficiënter staatsapparaat. Maar de voorstellen van het Vlaams parlement voor meer staatshervorming hebben niets te maken met meer democratie of meer efficiëntie, maar alles met meer macht en meer geld voor de Vlaamse regering.

Vandaag beklagen Eric Van Rompuy en Cathy Bex zich meesmuilend over Franstalige extremisten en het onterecht verwijt dat alle Vlamingen separatist zouden zijn. Maar ze hebben verdorie zelf de groeiende onverdraagzaamheid veroorzaakt. Want wie heeft de NVA binnengehaald? Wie heeft de staatshervorming op de politieke agenda geplaatst? Wie stelt eisen die met een gewone meerderheid onhaalbaar zijn? Wie onderhandelt met een pistool tegen de slaap van de tegenpartij?

Natuurlijk zijn er altijd Vlaamse en Franstalige idioten die zich laten meeslepen door misplaatste nationalistische superioriteitsgevoelens. Door het machiavellisme van Leterme en co groeit hun aantal echter als kool. Het bekladden van het Vlaams parlement, de krasse uithaal van Francois Van Hoobrouck, de burgemeester van Wezembeek-Oppem aan het adres van de vijand (= de Vlamingen) kunnen de voorbode zijn van een nieuwe opstoot van haatgevoelens tussen de gemeenschappen van dit land, zoals we ze sinds de jaren ’60 niet meer hebben meegemaakt. De vraag is nu of het manoeuvre van de koning om de staatshervorming buiten de regeringsonderhandelingen te tillen en olie op de communautaire golven te gooien, zal lukken.

becfr

De Franstalige partijen zien het initiatief wel zitten, de Vlaamse partijen zwijgen voorlopig, de NVA wil meer uitleg. Maar aangezien de koning niet op eigen houtje beslist, maar in overleg en met akkoord van de formateur, gaat De Wever toch bange dagen tegemoet. Tenzij hij opnieuw zijn kartelpartner op sleeptouw kan nemen en onhaalbare communautaire eisen stelt. Beginnen we van vooraf aan. Maar ik verwacht wel dat de Belgische vlaggen aan de Brusselse gevels langzamerhand zullen wijken voor andere…

21:58 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: politieke crisis, 029, separatisme, leterme, de wever |  Facebook |

Commentaren

De krasse uithaal van Francois Van Hoobrouck, de burgemeester van Wezembeek-Oppem aan het adres van de vijand (= de Vlamingen).....dat is althans wat de Vlaamse pers er van gemaakt heeft, in feite heeft de man niets anders gezegd dan dat hij zijn strategie niet in handen wil geven van "de" vijand....daarmee bedoelde hij zonder twijfel zijn politieke vijand, maar op de televisie sprak men al vlug over "men noemt de Vlamingen vijanden".

Door dit te doen kan de verderfelijke ideologie waarvan iedereen zegt te gruwen ingang vinden in de geesten van de mensen. De perceptie , daar is het allemaal om te doen.

Heel erg walgelijk allemaal en allerminst menslievend en laat nu net menslievendheid één van de pijlers van het Christen democratisch gedachtengoed zijn. En net zoals men zich kan afvragen of de socialisten eigenlijk nog wel socialistisch bezig zijn kan men zich afvragen of de christen democraten nog wel christen democraten zijn.

Gepost door: Filip | 10-11-07

De commentaren zijn gesloten.