06-12-07

De reddingsboei met een baksteen

Vandaag groeit een consensus rond de analyse die Joëlle Milquet maanden geleden bij de hele Vlaamse goegemeente het koosnaampje ‘Madame Non’ opleverde. Joëlle, volgens sommige waarnemers de enige vent rond de onderhandelingstafel, weerde in het regeerakkoord immers elke Vlaamse eis waarvoor een tweederde meerderheid nodig was.

album_large_54891

De piste van de tripartite, door Willy Claes en Wilfried Martens in Ter Zake al verdedigd toen Albert nog zijn eerste pasjes op krukken waagde, leek maandenlang onhaalbaar omdat de MR er de PS niet bij wou en de SP.a resoluut voor de oppositie had gekozen. Tot vijf minuten geleden luidde het partijstandpunt nog altijd: “Wij zijn niet aan de zet, maar zullen in het parlement constructief meewerken aan een staatshervorming en elk communautair voorstel op zijn merites beoordelen.”

Ik heb dat standpunt altijd een beetje flauw gevonden. In de politiek is de lijn tussen nederigheid en valse bescheidenheid flinterdun, zeker als je eerst dagenlang ligt te grienen dat de nederlaag onverdiend was (om er dan haastig de volledig idiote uitspraak ‘maar de kiezer heeft altijd gelijk’ aan toe te voegen). Bovendien is het altijd beter om zelf met constructieve voorstellen af te komen dan te wachten tot je concurrenten ermee komen aandraven.

Maar wat nu gebeurt, is nog veel erger. In plaats van verdienstelijke voorstellen, krijgen de socialisten de jamboel in de schoot geworpen die Leterme heeft gecreëerd. Er hangt immers een parfum van een tripartite in de lucht. En in afwachting zou de SP.a die resoluut voor de oppositie koos, rustig blijven zitten in de noodregering Verhofstadt III. Ga daarmee naar een congres.

Ondertussen zijn Kris Peeters en de gebroeders Van Rompuy als bezetenen het roer aan het omgooien om de ijsberg vooralsnog te ontwijken. In het scenario dat nu voorligt, hopen ze zonder al te veel gezichtsverlies, in de naam van de regimecrisis, toch in de regeerboot te stappen, ook al kan de N-VA moeilijk volgen. Het moet pijn doen dat juist hun aartsvijand Verhofstadt een reddingsboei gooit. Alleen is het touw te dun om ook het gewicht van De Wever te dragen.

De voorman van de N-VA ziet de bui hangen en hult zich in stilzwijgen. Hij kwam alleen nog lekker uithuilen op de schoot van Frieda Van Wijck in De Laatste Show, want, stel je voor, hij is onpopulair in Wallonië. Hij krijgt allerlei lelijkheden over zich heen geslingerd, zijn gezin wordt bedreigd, hij durft nog amper de straat op… Politieke vragen vermeed hij want het programma moest luchtig blijven.

02

De N-VA-ers zwijgen als een graf omdat hun kartelpartner er een voor hen aan het graven is. De CD&V kan immers moeilijk een tripartite afwijzen, want het is de enige formule die een garantie kan bieden op een grote staatshervorming. Maar een ander woord voor tripartite is een regering van nationale (Belgische) eenheid, niet bepaald een term waar separatisten warm voor lopen. Met andere woorden, de CD&V kan moeilijk weigeren, de N-VA kan moeilijk instemmen. Die tegenstelling leidt bijna automatisch tot een breuk in het kartel. Hoe zoet is mijn wraak, moet Verhofstadt denken. Aan zijn reddingsboei hangt echter niet alleen een baksteen voor het kartel, maar ook voor de SP.a.

11:06 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verhofstadt, leterme, 033, de wever, tripartite |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.