02-02-09

Revolutionair is hip

Geklooi in de marge. Dat is het. Nee, ik geloof niet in nationale, laat staan regionale oplossingen voor mondiale problemen. Die vergen internationalistische oplossingen. Dat wist Marx 170 jaar geleden al. "Proletariërs aller landen, verenigt u" klonk het zelfverzekerd in 1848. Vergelijk dat met de komst van Bert Anciaux in de SP.a als summum van progressieve frontvorming. Ik ween en vraag me af hoe het mogelijk is dat de internationale gedachte in het rode kamp vandaag minder bezongen wordt dan anderhalve eeuw geleden, en dat in het tijdperk van internet, Facebook en YouTube?

benicio-del-toro-en-una-escena-de-la-pelicula-che

Benicio Del Toro in Che 

Met de Europese verkiezingen in het verschiet, zou je toch verwachten dat de SP.a, die op 1 Meistoeten en andere officiële partijmanifestaties nog altijd de Internationale zingt, prevelt of lipt (hoe lager in rang, hoe luider het lied), zou uitpakken met een Europees socialistisch alternatief op de crisis. Tegen de alvleesklierkanker van het wereldwijde financiële systeem is geen verkoop van Fortis aan Paribas gewassen. Trouwens, nationalisatie van het ‘Belgische’ bankwezen ook niet. Binnen het huidige economische stelsel betekent nationalisatie van failliete banken de factuur doorschuiven naar de belastingbetaler. In plaats van de bank, gaat het hele land dan failliet. Nee, er zijn geen eenvoudige oplossingen voor complexe problemen. Dus ook geen BTW-verlagingen en andere lapmiddelen. We hebben te maken met een systeemcrisis, mensen. Zelfs Time Magazine pakt uit met Karl Marx op de cover.

Europa zucht en kreunt. De enige die voor wat enthousiasme zorgt, is de Amerikaanse president! Vandaag grijpt Obama terug naar de vooroorlogse recepten van de New Deal om de crisis te lijft te gaan. Keynes wordt van onder het stof gehaald. Obama wil een slordige 850 miljard dollar tegen de crisis aangooien. Bovendien wil de nieuwe Amerikaanse regering dat geld gebruiken om de economie structureel te hervormen en duurzame, ecologische oplossingen te brengen op lange termijn. Een uitgebreid programma van openbare werken staat in de steigers. Boter in plaats van kanonnen. De enige vraag die ik me daarbij stel, is of het nog verder opendraaien van de geldkranen in een land dat nu al op zijn gat zit omdat het meer uitgeeft dan het verdient, niet zal uitmonden in een nieuwe inflatiegolf. Een junkie kan wel even opveren na een heroïneshot, maar als ie er fundamenteel beter van wordt? I don’t think so.

obama-looks-to-hollywood-for-support

Azië dan? Japan is er al even erg aan toe als Groot-Brittannië. Ook de Chinese motor sputtert. Miljoenen arbeiders dreigen hun baan te verliezen. Kan China teruggrijpen naar Mao nu het kapitalisme zijn lelijke kant laat zien? Daarvoor telt de Chinese Communistische Partij al net iets te veel miljardairs. Vooraleer er politiek iets beweegt, zal eerst de straat van zich laten horen. Sociale bewegingen, een split in de partij… ook daar gaan we ongetwijfeld interessante tijden tegemoet.

Nu ja, afbreken en bekritiseren, daar ben je goed in, hoor ik al zeggen. Wat is JOUW alternatief? Wel, ik weet het ook niet. Mij lijkt het dat veranderingen in de eerste plaats aan de bodem zullen beginnen. Op straat. En dat de eerste reflexen solidair en internationaal zullen zijn. Ik denk ook dat het mechanisch toepassen van oude recepten op de toestand van vandaag gedoemd is te falen. Meer dan ooit moet het programma en de propaganda de nadruk leggen op een revolutionaire en internationale dimensie. Niemand gelooft dat simpele maatregelen zoals de verlaging van de BTW, arbeidsduurvermindering of de oprichting van een nationale spaarkas (geef onze ASLK terug) opgewassen zijn tegen een kapitalistische wereldcrisis. Nationalisatie van de sleutelsectoren van de economie is een futiele eis in een Belgische context. Alleen op Europees vlak (en dan nog) kan een dergelijke gedachte misschien nog verf pakken.

Milk_SeanPenn

Milk: een aanrader

Ik denk dat er behoefte is aan duidelijke en stoutmoedige taal. Dat Keynesiaanse maatregelen (investeren in openbare werken, gezondheidszorg...) moeten ondersteund worden, maar met de nodige reserves (wijzen op de beperkingen). De tijden zijn aan het veranderen. Oude coryfeeën van de revolutionaire beweging doen opnieuw hun intrede in de populaire cultuur. Na de The Motorcycle Diaries komt binnenkort Che in de zalen, verfilmd door Steven ‘Ocean’s Eleven’ Soderbergh. Ik raad ook iedereen aan ‘Milk’ te gaan zien, een film met Sean Penn over het leven van Harvey Milk, de eerste openlijk homoseksueel die verkozen werd in San Francisco. Verder zond Canvas onlangs een nieuwe Duitse documentaire uit over het leven van Trotski. Het is geen toeval dat die films en documentaires vandaag worden gemaakt. De reden is dat er een markt voor bestaat. De filmindustrie probeert er dan ook munt uit te slaan. Benieuwd hoe succesvol de revolutionairen deze nieuwe markt zullen exploiteren.

trotski_42534a

12:08 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: che guevara, sp a, obama, harvey milk, trotski |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.