14-06-10

Fallitur augurio spes bona saepe suo (Een goede verwachting wordt dikwijls teleurgesteld)

Om te beginnen: ik wil me niet slimmer voordoen dan ik ben (hoewel de verleiding altijd groot is). De Latijnse zinnetjes in deze tekst heb ik aan Google te danken. Verder geef ik toe noch een pasklare, noch een gemakkelijke oplossing te hebben voor het communautaire vraagstuk in België, de crisis in Europa en de economische crisis op wereldvlak (maar wie wel?). Hooguit een goede aanzet.

 

pict_239252

 

Zelfkennis en het onderkennen van de eigen limieten, is (hopelijk) het begin van de wijsheid. Maar in tegenstelling tot de 30% Vlamingen die vandaag een bolletje achter de N-VA hebben gekleurd, ben ik er 100% van overtuigd dat de remedies van Bart De Wever om België uit de impasse te halen erger zijn dan de kwaal. Er is geen uitweg op basis van nationalisme en neoliberalisme. De oplossing moet van de klassieke linkerzijde komen. De tragedie is dat die nog altijd geen valabel alternatief kan aanbieden. Op dat vlak dringt zich dan ook een eerlijke en open discussie op waarbij iedereen de moed moet hebben om afstand te nemen van opportunistische ideeën en dogmatische oude waarheden. Er staat teveel op het spel.     

 

Ik denk wel dat, gezien de duidelijke verkiezingsresultaten, er relatief snel een federale afspiegelingsregering rond de as De Wever - Di Rupo kan worden gevormd, op voorwaarde dat de N-VA genoegen kan nemen met een straffe intentieverklaring over een verregaande  staatshervorming. Het bereiken van een akkoord zal echter een ander paar mouwen zijn. De vraag is of  Bart De Wever daadwerkelijk in staat zal zijn een compromis te aanvaarden, want dat is iets anders dan zeggen daartoe bereid te zijn. Bis vincit, qui se vincit in victoria (tweemaal overwinnaar is hij, die bij een overwinning zichzelf overwint)

 

di-rupo-wil-communautaire-dialoog-toch-voortzetten_5_460x0

Hoe dan ook, een staatshervorming zal de reële problemen op het vlak van tewerkstelling, pensioenen, sociale zekerheid, gezondheidszorg en economische groei niet oplossen en de communautaire problemen evenmin, want zolang er een federale structuur overblijft, zullen de nationalisten die blijven aangrijpen als de bron van alle ellende. Zelfs als het einddoel, de Vlaamse onafhankelijkheid, ooit zou bereikt worden, staan de volgende zondebokken al aan te schuiven: de migranten, de werklozen, de illegalen, of, binnen Europa, de Grieken, de Portugezen, de Italianen… 

 

De hoofdoorzaak van de ontsporing van de overheidsuitgaven in België is niet de verspilzucht van de Franstaligen of het slecht functioneren van de Belgische staat (ex falso sequitur quodlibet - uit een onware uitspraak volgt wat je maar wil), maar wel de financiële en economische wereldcrisis die midden 2008 uitbrak. In die zin draagt George Bush een grotere verantwoordelijkheid voor de ontsporing van de Belgische financiën dan Elio Di Rupo of Michel Daerden.

 

De vraag voor de komende jaren is wie voor deze crisis zal opdraaien. Het programma van De Wever laat daar geen twijfel over bestaan: de werklozen, de ambtenaren, de werknemers. De grootste politieke hinderpaal op het doorvoeren van zijn rechtse recepten is het overwegend linkse Wallonië. Daarom wilt hij meer Vlaamse onafhankelijkheid. Een grotere autonomie voor Wallonië is ook de PS niet ongenegen, want federaal speelt ze hooguit tweede viool. In die zin is de PS-leiding evenmin van opportunisme gespeend. O tempora, o mores!

 

(wordt vervolgd)

02:22 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen 2010, de wever, di rupo, staatshervorming |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.