06-01-11

ras le bol

Met hun njet tegen de nota Vande Lanotte is de kloof tussen het rechtse blok CD&V en N-VA en het linkse blok sp.a en Groen! nooit groter geweest. Ik spreek bewust van een “rechts blok” en niet van een “Vlaams blok” zoals het ex-kartel in de media wordt beschreven, omdat, zoals eerder uitgelegd, achter de door hen gewenste  staatshervorming een neoliberaal programma van ongenadige bezuinigingen schuilgaat waarvoor, althans dat denken ze, in Vlaanderen een ruime politieke meerderheid bestaat maar op federaal niveau niet. Want vergis je niet, zowel de goedkope clichés over de ijverige Vlaming versus de luie Waal, of de Vlaamse ondernemingsgeest versus de Waalse hangmatcultuur, als het meer respectabel klinkend discours over “de twee democratieën in dit land” of “de noodzaak om het economisch beleid meer af te stemmen op de noden van de regio” dienen in Vlaanderen maar voor een ding: nationalisme gebruiken en aanwakkeren om de geesten rijp te maken voor zeer ernstige ingrepen op sociaaleconomisch vlak. 

vieropeenrij.jpg

Achter de communautaire patstelling schuilt vooral een sociale patstelling. Kijk rond je en zie wat er gebeurt in Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland, Duitsland, of iets verder, in Spanje, Portugal, Griekenland… Denk je echt dat België zal ontsnappen aan de besparingstrein die vandaag door Europa raast ten gevolge van de financiële crisis? De financiële markten wetten de messen niet omdat er nog altijd geen regering is in België, maar omdat ze willen dat er zo snel mogelijk draconische bezuinigingen komen om de staatsschuld naar beneden te krijgen. En ja, daar heb je wel een regering voor nodig. 

Vandaag, 6 januari 2011,  stelt Yves Desmet in De Morgen vast dat CD&V en N-VA het Belgisch overlegmodel hebben begraven en afstevenen op een confrontatie. Vandaag? Heeft Yves zijn eigen krant niet gelezen in de laatste drie jaar? Het Belgisch overlegmodel is al veel eerder gesneuveld. Het begin van het eind ervan werd ingeluid door het eenzijdig ter stemming leggen van de splitsing B-H-V in de Kamer. En de confrontatiepolitiek is alleen maar toegenomen sinds het doorbreken van de paarse meerderheid door het kartel CD&V-N-VA onder leiding van Yves Leterme (en vandaag in de feiten door Bart De Wever). Maar dit wil niet zeggen dat deze heren niet bereid zijn tot een compromis, alleen moet het er een zijn onder hun voorwaarden. En dit is een contradictio in terminis. 

Toen Bart De Wever zijn voorstel op tafel legde, verklaarde hij dat de N-VA nooit met minder zou genoegen nemen. Wat had hij dan verwacht van Vande Lanotte? Dat hij meer uit de brand zou sleuren voor de N-VA? Dat de N-VA zijn voorwaarden stelt, daar is op zich niets verkeerds mee. Maar nog bijna drie maanden verder blijven onderhandelen terwijl je eigenlijk op voorhand weet dat de teerling al geworpen is, is de verrotting bewust laten aanslepen. Het was wachten op een goed excuus om de stekker eruit te trekken. Het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen, in meerderheid gedomineerd door rechtse Vlaams-Nationalisten die in de N-VA en het VB hun belangrijkste spreekbuizen hebben, hadden het uitgelekte voorstel van Vande Lanotte al eerder afgeschoten. Wie zijn die mensen? Wat vertegenwoordigen ze? Het OVV verenigt een zestigtal Vlaamse verenigingen, waaronder het IJzerbedevaartcomité, de IJzerwake, het Comité Vlaanderen Onafhankelijk, het Taalactiecomité, het VNJ, de Vrienden van Zuid-Afrika, de NS, de Vlaamse Volksbeweging…. Sommige organisaties hebben niet eens een website. Ze werpen zich op als culturele spreekbuis voor Vlaanderen, maar in augustus 2010, ondanks de jarenlange communautaire impasse, slaagden ze er niet eens in om samen 3000 deelnemers te mobiliseren voor de IJzerbedevaart. Ze zijn niet representatief voor Vlaanderen, maar hebben wel een zeer grote invloed op de N-VA. Dus het njet van de N-VA was een gegeven.

De CD&V stond dus voor de keuze: ofwel de N-VA isoleren met het risico als slechte Vlamingen te worden afgeschilderd en de electorale basis nog verder te verzwakken, of als eerste het voorstel Vande Lanotte te kelderen, zij het op een schijnheilige manier, eigen aan die partij: “we willen wel onderhandelen, op voorwaarde dat er fundamentele en essentiële punten worden bijgestuurd.” Er ging zeker en vast een zucht van verlichting op bij de N-VA: de CD&V had als eerste de nek uitgestoken en het de N-VA aldus bijzonder gemakkelijk gemaakt om ook neen te zeggen. Het “Vlaams kartel” was hersteld. De vraag is nu wat de reactie zal zijn intern bij de CD&V. Is de dochter van Stephan De Clercq een vrolijke zwaluw of een zwaan? De CD&V is al een flink stuk van de rechterflank kwijt aan de N-VA, wat zal de linkerflank nu doen? Rif Torfs was deze morgen op Radio 1 er als de kippen bij om de uitspraken van zijn voorzitter te relativeren. “Wij blazen de onderhandelingen niet op, maar proberen net bouwstenen aan te reiken om tot goede onderhandelingen te komen.” Hoe je zoiets durft zeggen na 207 dagen (of eigenlijk bijna vier jaar) praten is zowel surrealistisch als beledigend. 

Hoe moet het nu verder? Onder de bevolking is een ongeziene ‘ras le bol’ gegroeid. Er is een klimaat gecreëerd waarin men bereid is veel te slikken. Het geloof in het voortbestaan van België kalft meer en meer af. Nochtans staat separatisme niet op de agenda. De verrottingsstrategie is erop gericht om de Franstaligen op de knieën te dwingen en de door Vlaanderen gewenste staatshervorming te slikken. Alleen leidt deze confrontatiepolitiek tot polarisatie, radicalisering, onverdraagzaamheid en uiteindelijk extremisme. Men speelt met vuur. Liever geen staatshervorming dan een slechte zal nu het motto worden van CD&V en N-VA. Er zal meer tijd voor nodig zijn en ondertussen moet dan maar, noodgedwongen, een noodregering worden gevormd om de bezuinigingstrein op de rails te zetten. Benieuwd wat het “linkse front” die willens nillens uit de afgelopen uitputtingsslag is gegroeid dan zal doen. 

 

Bron afbeelding: www.deredactie.be

 

De commentaren zijn gesloten.