11-01-11

België Irak achterna?

België dreigt niet alleen het Irakees record regeringsonderhandelingen te verbreken (daarvoor is het nog wachten tot 14 februari), uit een studie door marktonderzoeker Credit Market Analysis (CMA) blijkt dat België ook de snelste stijger is in de ranglijst van landen die dreigen bankroet te gaan. Vandaag prijkt België op de 16de plaats, komende van de 53ste eind september 2010. Om een idee te geven wat dit betekent: Irak staat op nummer 10.ga-bart-de-wever-achterna-en-druk-je-uit-in-het-latijn_5_460x0.jpg

De reden voor de duizelingwekkende snelheid waarmee België zijn kredietwaardigheid verliest, moeten we uiteraard niet ver gaan zoeken. Het is niet alleen het uitblijven van een akkoord over een nieuwe regering die zenuwachtigheid veroorzaakt bij de beleggers, maar het feit dat er geen enkel geloofwaardig politiek project meer bestaat voor het behoud van België. De Wever mag dan nog zo zijn best doen om de financiële markten te sussen, erg geloofwaardig is het niet uit de mond van een politicus die het land op termijn ziet verdampen. “Als dat gebeurt, wat gebeurt er dan met mijn geld. Zal het ook verdampen?” vragen de beleggers zich logischerwijze af. Om Belgische obligaties ter waarde van 10 miljoen euro te verzekeren, betaal je vandaag 220.000 tot 250.000 euro per jaar, tegenover 129.000 euro eind september. Denk niet dat deze “grote beleggers” superrijke individuen zijn. Die hebben wel lucratievere beleggingsmogelijkheden. Belgische staatsobligaties worden vooral aangehouden door institutionele beleggers zoals banken, pensioenfondsen, enz. die ze onder andere herverpakken in spaarproducten voor de kleine belegger die op zoek gaat naar een iets hogere rente dan dat op zijn spaarboekje, maar toch op veilig wil spelen. Als de banken meer moeten betalen om die producten te verzekeren, zal het rendement erop voor de gewone belegger dalen. Je denkt toch niet dat de bank het verlies zal nemen? 

De gewone man is bijgevolg twee keer financieel slachtoffer van de aanslepende politieke impasse: niet alleen als kleine spaarder, maar ook als belastingsbetaler. De Belgische staat moet immers steeds hogere interesten betalen op nieuwe staatsleningen, waardoor het tekort op de begroting stijgt. Maar het uitblijven van een nieuwe regering heeft ook een menselijke kost die voor mij nog veel belangrijker is, omdat het de relaties tussen de inwoners van dit land verzuurt, niet alleen tussen Vlamingen en Franstaligen, maar ook tussen Vlamingen (en Franstaligen) onderling. Je taal en de plaats waar je woont maken nu eenmaal deel uit van je identiteit, en daarmee sollen roept natuurlijk emotionele reacties op. Ik geraak zelf vlug over mijn toeren wanneer er gesneerd wordt naar ‘de Franstaligen’, ‘de migranten’, ‘de islam’, maar ook naar ‘de vrouwen’, ‘de mannen’ of de homo’s’ omdat het toch zo fundamenteel onrechtvaardig (en ronduit dom) is om mensen te herleiden tot één aspect van hun identiteit. Als je daar dan tegen uitvliegt, lijkt het alsof jij degene bent die onverdraagzaam bent. Wel ja, onverdraagzaam tegenover onverdraagzaamheid, noem het een dialectische contradictie. Soms zied ik van woede.shame.png

Gelukkig zijn er ook zeer sterke solidaire onderstromen in onze samenleving die zich verzetten tegen het communautair opbod en die de opgeklopte tegenstellingen tussen Vlamingen, Walen en Brusselaars meer dan beu zijn. Zo vindt op 23 januari om 13 uur aan de Brusselse beurs een pro-Belgische betoging plaats die oproept voor “een regering” en “een open en eerlijke dialoog tussen alle Franstalige en Vlaamse partijvoorzitters. Dit is waarschijnlijk de meest apolitieke en vage eisenbundel die ik ooit gehoord heb, maar goed, het achterliggende idee is natuurlijk oké.


Hoewel ik al eerder heb aangegeven op deze blog dat ik vind dat je Vlaams-nationalisme niet moet bestrijden met Belgisch (of Waals, of Brussels) nationalisme, kan je moeilijk naast het feit heenkijken dat het traditionele Belgisch nationalisme van ‘la Belgique à papa’ een aardige transformatie heeft ondergaan in de afgelopen jaren. Ik heb vroeger nooit Belgische vlaggen gezien op vakbondbetogingen (het idee!), maar vandaag is dit geen zeldzaamheid meer. De Belgisch vlag is overigens nooit het exclusief domein geweest van de Franstalige bourgeoisie, ook oud-strijders die hun kameraden verloren hebben ‘ten dienste van het vaderland’ zoeken er tot vandaag de dag troost in (hoewel hun gelederen aardig aan het uitdunnen zijn). Wat nieuw is voor iemand van mijn generatie (en politieke overtuiging), is dat de Belgische vlag thans ook langzamerhand het symbool wordt van solidariteit. Eendracht maakt macht.


Betekent dit dat we nu zomaar achter de Belgische vlag moeten aanhuppelen? Als socialist heb ik het daar toch moeilijk mee. Geef mij maar de rode vlag. Of de regenboogvlag. Of een witte vlag met paarse pimpels. Nu ja, de rode vlag symboliseert ook al lang niet meer de onbaatzuchtige vrijheidsstrijd aangezien ze doordrenkt is van het bloed van miljoenen die niet voor, waar wel door de “goede zaak” gedood zijn. Het zijn symbolen en je legt erin wat je erin wil leggen. Maar goed, ik dwaal af. Terug naar België, het land van de chocolade, de friet, het stripverhaal, het Atomium… In afwachting van het verdwijnen van nationale staten eens de wereld tot meer maturiteit is gekomen, zullen we het voorlopig moeten stellen met wat we hebben. En om terug te komen tot de financiële markten en de stijgende rente op Belgische staatsobligaties, staan we voor een zeer concreet probleem. De Koning heeft Yves Leterme nu opdracht gegeven om de begroting voor 2011 op te stellen (ik wist niet dat hij daartoe bevoegd was, maar soit). Leterme laat weten dat hij een slordige 2 miljard wil besparen (De Morgen 11/1/11), dat is nog altijd 80 miljard oude Belgische frank (in het VRT journaal hoorde ik zelfs 4 miljard, het equivalent een klein Globaal Plan waar destijds (1993) zoveel “ambras” rond was). Maar geloof me, een begroting zal de kalmte op de financiële markten niet herstellen. De kat is uit de zak. Zonder een nieuw en geloofwaardig ‘Belgisch project’ zullen Belgische staatspapieren verdacht blijven. En dat brengt ons tot de volgende vraag: moeten socialisten daaraan meedoen?logo.jpg

Ik ben geneigd om ja te antwoorden, maar dan in de zin zoals hoger uitgelegd: in de naam van de solidariteit. Maar dan stelt zich de vraag: solidariteit met wie? Met ‘de Franstaligen’? Ik wil niet solidair zijn met Reynders of Maingain. En solidair waarom? Om de financiële markten te paaien? Ik wil niet toegeven aan de aasgieren van de financiële markten. Hoe zullen ‘de markten’ reageren, denk je, mochten de socialisten de economische hefbomen nationaliseren? De rente zou als een raket omhoog schieten! Ik vind dus dat je als socialist zeer zorgvuldig moet omspringen met het argument van ‘de financiële markten’ (ook al heb ik me er zelf ongetwijfeld ook al aan bezondigd). Het lijkt mij dan ook niet verstandig om, zoals de campagne “camping16” voorstelt, slogans te lanceren op de lijnen van ‘Geen regering, geld terug!’ (deze campagne werd opgezet door de creative director van het reclamebureau Duval Guilaume). Een dergelijke slogan is populistisch en voedt de anti-politiek. Het scheert alle politici en partijen over één kam, ook degenen die hun best doen om tot een akkoord te komen. Wil je ook Groen, Ecolo, de PS en sp.a hun geld ontnemen omdat er nog geen akkoord is?

De solidariteit waar ik voor sta, is die tussen de ‘gewone’ Walen, Brusselaars en Vlamingen, allochtonen en autochtonen, mannen en vrouwen, die niet alleen zo snel mogelijk ‘een regering’ willen, maar een sociale regering die duurzame communautaire vrede brengt. Binnen het huidige kader betekent dit dat het Belgische niveau een nieuwe politieke legitimiteit moet krijgen. En sorry, dat is zo goed als onmogelijk met de N-VA rond tafel.

16:14 Gepost door Jan Lievens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.