15-11-07

De val van de manipulatie

_george-bush

Kom me niet meer vertellen dat Amerikanen idioten zijn omdat ze George Bush herverkozen en zijn leugens over Irak slikten. Wat we hier meemaken op het vlak van manipuleerbaarheid van de publieke opinie is even angstaanjagend. Brave lieden die vijf maand geleden even warm liepen voor een staatshervorming als voor een heruitzending van “Voor Boer en Tuinder”, of die dachten dat BHV een automerk was, schreeuwen nu moord en brand omdat “de Franstaligen” hen een staatshervorming weigeren. Alsof Milquet, Reynders en natuurlijk Maingain en Di Rupo hen de poort tot het paradijs weigeren. En na de eenzijdige stemming in de Kamer en de definitieve niet-benoeming van drie burgemeesters in de Brusselse Rand spreken sommige Franstaligen die in augustus nog hun portemonnee ledigden op een terras op de dijk van Oostende vandaag over Vlaanderen als hun ouders vroeger over Duitsland.
 
En dat hebben we allemaal te danken aan het opportunisme van de CD&V die zich met het kartel aan de macht wilde hijsen, maar niet boven geraakt omdat de alliantie met de Alliantie veel te zwaar weegt. In de hoek geschilderd, sleurt Vandeurzen, altijd op de rand van een traanuitbarsting, het land steeds verder in een uitzichtloze communautaire strijd waar alleen De Wever en De Decker beter van worden. Il faut le faire! Chapeau! Du jamais vu! zou ik op zijn Vlaams zeggen.

Ook de mythevorming van de inzet van de verkiezingen is verbazingwekkend. Vlaanderen zou massaal gestemd hebben voor een staatshervorming. De waarheid is dat een verpletterende meerderheid van de Vlamingen het discours rond een staatshervorming in juni even boeiend vond als het Staatsblad of de Gele Gids. Zelfs de CD&V repte er in haar verkiezingsfolders met bijna geen woord over en de VLD en SP.a al helemaal niet. Het probleem werd in de afgelopen maanden gecreëerd en gevoed door politieke lilliputters die zelfs kleuters in een zandbak doen blozen.

waa-cry-baby2

De enige partijen die proberen olie op de golven te gooien, zijn de ecologisten van Groen! en Ecolo. Het is ronduit een schande dat de socialisten het nationalistische spel meespelen. Caroline Gennez probeert van twee walletjes te eten door enerzijds te schampen op het slechte amateur-theater in de Kamercommissie, maar anderzijds wel dapper mee te stemmen in diezelfde Kamercommissie, verscholen achter de brede ruggen van het Vlaams Belang. Na haar onderhoud met het staatshoofd draaide ze haar raampje nonchalant open en smaalde dat de Koning haar niet had weten te overtuigen om deel te nemen aan een Raad van Wijzen. Natuurlijk moeten de socialisten oranjeblauw niet depanneren, maar je verwacht van de leidster van de socialisten een duidelijk standpunt, een oplossing over de taalgrenzen heen, geen verklaring van onmacht.  

Idem voor Di Rupo. Oké, in een debat op de RTBf deed hij een oproep aan de ‘redelijke Vlamingen’, maar de hoofdtoon van zijn discours is het handhaven en versterken van het Franstalig front tegen het Vlaams Front, van ‘Vlaams Belang tot socialisten’.  Precies dat catalogeren van mensen in taal- of nationaliteitgroepen is primitief, dom en gevaarlijk. Het vergiftigt menselijke verhoudingen en sluit elke vorm van redelijkheid per definitie uit omdat de premisse vals is. Ik heb 1000 keer meer gemeen met een Franstalige progressieve vrijgezel dan met een conservatieve gehuwde Vlaming die op het Belang stemt, om maar iets te zeggen.

Maar om terug te komen op het begin… Al het communautair gestook heeft het kartel in de peilingen maar bitter weinig opgeleverd. Omdat ik ervan uitga dat vooral De Wever versterkt uit de bus komt, denk ik dat de CD&V politiek lichter weegt dan ooit. Het verbond met de N-VA leidt dus niet tot electoraal succes, maar op termijn tot politieke zelfmoord, of volledige  opslokking door de N-VA, wat op hetzelfde neerkomt (waar blijft het ACV???). Maar volksverlakkerij wordt altijd afgestraft. George Bush kan ervan meespreken. Ik heb er dan ook alle vertouwen in dat de publieke opinie even gemakkelijk kan terugzwaaien in de richting van de redelijkheid. Als de Amerikanen het kunnen, waarom wij dan niet?

17:10 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (3) | Tags: 031, de wever, vandeurzen, politieke crisis |  Facebook |

09-11-07

Eis waarborgen waarborgt impasse

vandeurzen_dewever_cm300

De vorige bijdrage was na een nachtje slapen alweer voorbijgestreefd, op de slotzin na: Tenzij hij (Bart De Wever) opnieuw zijn kartelpartner op sleeptouw kan nemen en onhaalbare communautaire eisen stelt.”

Welnu, het kwaad is al geschied.   Nu vrijwel de voltallige Vlaamse pers het heeft over de bocht van de CD&V en de stemming in de Kamercommissie B-H-V zich tegen hen heeft gekeerd, nemen De Wever en Vandeurzen wraak door de impasse compleet te maken. Dankzij die heren begin je met de dag beter te begrijpen wat er in de Balkan is gebeurd. Het kartel eist immers waarborgen voor een staatshervorming die de MR en CDH onmogelijk kunnen geven omdat oranjeblauw niet over een tweederde meerderheid beschikt. Door het onmogelijke te eisen als voorwaarde om verder te onderhandelen, heeft het kartel de doodsteek gegeven voor oranjeblauw en hun eigen kandidaat-premier politiek vermoord.  

De vraag is alleen: hebben ze met dat laatste het land gered, of helemaal naar de haaien geholpen?

 

 

13:48 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 030, de wever, vandeurzen |  Facebook |

Lezersbrief in de Morgen lokt debatje uit

Mijn lezersbrief in De Morgen over de gevolgen van de splisting B-H-V op de Vlaamse Brusselaars is vooral opgevallen bij Franstaligen...

(klik hier - en klik onderaan de vertaling ook eens op 'commentaires').

 

09:59 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaamse brusselaars |  Facebook |

08-11-07

De anticlimax of het begin van het einde?

De Vlaamse partijen hebben unaniem, op de onthouding van Groen! na, de splitsing van B-H-V doorgedrukt in de kamercommissie. De constitutionele tijdbom is ontploft, maar waar is de regimecrisis? Paradoxaal genoeg opent de historische stemming waarmee voor het eerst een taalmeerderheid eenzijdig haar wil oplegt aan een taalminderheid het perspectief op een relatief snelle regeringsvorming. Het belangrijkste struikelblok waarover geen compromis mogelijk bleek, ligt immers niet meer op de onderhandelingstafel.

album_large_57841

CD&V en NVA mogen het Vlaams Blok dankbaar zijn. Volgens Gerold Annemans is het probleem B-H-V immers zo goed als opgelost, zonder ervoor een prijs werd betaald. Als geloofsbrief kan dat tellen. De Vlaamse partijen kunnen nu uitpakken met een zogenaamde overwinning in een dossier dat maar weinigen buiten het gewraakte arrondissement begrijpen en waar nog minder van wakker liggen.

Op aanvraag: wat is het probleem? Het kiesarrondissement B-H-V strekt zich uit over twee gewesten en dat is in tegenstrijd met het gelijkheidsbeginsel van de Belgische grondwet. Dat betekent niet dat het van rechtswege moet gesplitst worden zoals veel Vlaamse politici valselijk beweren. Dat doen ze alleen om de Franstaligen voor te stellen als onredelijke imperialisten die de grondwet aan hun laars lappen. Er zijn ook andere manieren om het grondwettelijk probleem op te lossen, zoals een terugkeer naar de oude kiesarrondissementen. Alleen kunnen de 120.000 Franstaligen van Halle-Vilvoorde dan nog altijd op Franstalige Brusselaars stemmen, en dat kan toch niet in een Vlaamse democratie? Door de splitsing van het kiesarrondissement wordt die politieke band doorgeknipt. Maar de Franstaligen vrezen dat dit deel uitmaakt van een verborgen agenda, met de splitsing van België als eindstation.

gordel_2006_02

Door die splitsing eenzijdig door te drukken in de kamercommissie hebben de Vlaamse parlementsleden die vrees nog aangewakkerd. Maar… ze hebben geen toegevingen gedaan. Het resultaat is wel dat het dossier twee jaar procedureslagen tegemoet gaat. Aan het einde van de rit staan de verkiezingen van 2009 voor de deur. Leterme en zijn kartel kunnen dan nogmaals communautaire stokebrand spelen. En je mag er donder op zeggen dat tegen dan het Waals nationalisme en het FDF een nieuwe adem zullen hebben gekregen.

Het doet allemaal wat denken aan de koude oorlog. De Russische communistische bureaucratie en de Amerikaanse machthebbers hadden elkaar nodig om ondermeer hun wapenuitgaven te verantwoorden en de eigen bevolking onder de knoet te houden. Op dezelfde manier schuiven Vlaamse en Franstalige partijen de zwarte Piet naar elkaar door. Omdat ze de echte problemen van dit land niet kunnen oplossen, blazen ze een communautair rookgordijn waarachter ze hun onmacht verschuilen. Zonder staatshervorming is geen krachtdadig (lees rechts) sociaaleconomisch beleid mogelijk, klinkt het.

Wat moet de houding zijn van links? In elk geval niet die van de SP.a- parlementsleden die uit vrees voor het cachet van slechte Vlaming netjes meestemden in de kamercommissie. Of die van Di Rupo die niets beter weet te verzinnen dan een Franstalig front tegen de Vlamingen. Tegenover dat nationalistisch opbod moet een principieel democratisch standpunt worden verdedigd, ook al ligt dat moeilijk bij een deel van de Vlaamse publieke opinie. Dat betekent: laat de mensen zelf beslissen tot welke regio (Vlaanderen, Wallonië, Brussel) ze willen behoren, op voorwaarde dat de rechten van de minderheid worden gerespecteerd. In de Brusselse rand betekent dat inderdaad een referendum.

large_584594

Een staatshervorming moet gebaseerd zijn op dezelfde bekommernis. De huidige staatsstructuur is ondoorzichtig en bijgevolg ondemocratisch. Ze is het resultaat van koehandels en loodgietercompromissen waarbij de eigen politieke macht en het partijbelang primeerden op dat van de bevolking. Het resultaat: meer politieke mandaten, meer ambtenaren, een duurder en inefficiënter staatsapparaat. Maar de voorstellen van het Vlaams parlement voor meer staatshervorming hebben niets te maken met meer democratie of meer efficiëntie, maar alles met meer macht en meer geld voor de Vlaamse regering.

Vandaag beklagen Eric Van Rompuy en Cathy Bex zich meesmuilend over Franstalige extremisten en het onterecht verwijt dat alle Vlamingen separatist zouden zijn. Maar ze hebben verdorie zelf de groeiende onverdraagzaamheid veroorzaakt. Want wie heeft de NVA binnengehaald? Wie heeft de staatshervorming op de politieke agenda geplaatst? Wie stelt eisen die met een gewone meerderheid onhaalbaar zijn? Wie onderhandelt met een pistool tegen de slaap van de tegenpartij?

Natuurlijk zijn er altijd Vlaamse en Franstalige idioten die zich laten meeslepen door misplaatste nationalistische superioriteitsgevoelens. Door het machiavellisme van Leterme en co groeit hun aantal echter als kool. Het bekladden van het Vlaams parlement, de krasse uithaal van Francois Van Hoobrouck, de burgemeester van Wezembeek-Oppem aan het adres van de vijand (= de Vlamingen) kunnen de voorbode zijn van een nieuwe opstoot van haatgevoelens tussen de gemeenschappen van dit land, zoals we ze sinds de jaren ’60 niet meer hebben meegemaakt. De vraag is nu of het manoeuvre van de koning om de staatshervorming buiten de regeringsonderhandelingen te tillen en olie op de communautaire golven te gooien, zal lukken.

becfr

De Franstalige partijen zien het initiatief wel zitten, de Vlaamse partijen zwijgen voorlopig, de NVA wil meer uitleg. Maar aangezien de koning niet op eigen houtje beslist, maar in overleg en met akkoord van de formateur, gaat De Wever toch bange dagen tegemoet. Tenzij hij opnieuw zijn kartelpartner op sleeptouw kan nemen en onhaalbare communautaire eisen stelt. Beginnen we van vooraf aan. Maar ik verwacht wel dat de Belgische vlaggen aan de Brusselse gevels langzamerhand zullen wijken voor andere…

21:58 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: politieke crisis, 029, separatisme, leterme, de wever |  Facebook |

05-11-07

148 dagen stuurloos bestuur

Vandaag begint de kindertuin van de Wetstraat aan de laatste onderhandelingsronde en breekt daarmee het record van de 148 dagen stuurloosheid die Martens VIII voorafging. In de afgelopen week heeft vooral Bart De Wever blikschade opgelopen na zijn niet zo gratuite opmerking over de Jodenvervolging in Antwerpen. De heftigheid waarmee zelfs zijn kartelpartner hem op de korrel nam, is een voorsmaakje van de nakende zweepslagen om hem onder de lat door te jagen. Mocht hij toch blijven steken, volgt de regimecrisis.

SH104775

Ondertussen vergapen buitenlandse journalisten zich aan de gelatenheid waarmee de Belgen de politieke crisis ondergaan. Er vloeit geen bloed door onze aderen, aldus een Spaanse reporter. Het land valt uiteen en er is zelfs geen betogingetje te bespeuren. Nee, maar op 18 november is er wel een optocht, gevolgd door een volksfeest, inclusief een schminkstand om je in rood, geel en zwart te tinten. Koudbloedig? Hoe kom je erbij!

Toch zal niemand ontkennen dat het maar pover gesteld is met de Belgische verdediging, en dan heb ik het niet over de Rode Duivels. De petitie voor de eenheid van België, gelanceerd door Marie-Claire Houard, heeft ondertussen 125.000 handtekeningen verzameld, de oproep ‘Red de Solidariteit’ een schamele 75.000. Ik ben niet onder de indruk. Misschien is het gebrek aan Belgisch nationalisme wel ons belangrijkste bindmiddel...

Brussel mag dan vol Belgische (en Turkse) vlaggen hangen, de meeste mensen liggen niet echt wakker van de politieke crisis. “La politique, c’est pour diviser les gens,” hoorde ik onlangs op de tram. Aan het woord een boze Brusselse vrouw, met onverdachte foulard, vlinderbril en boodschappentas van waaruit een bos prei piepte. Goed gezegd meid. Trouwens, we hebben hier al voor hetere vuren gestaan: de Koningskwestie, de staking tegen de Eenheidswet, Leuven Vlaams… Dat waren pas crisissen.

SH104771

De reden voor de apathie in dat land is grotendeels gebaseerd op de gewenning aan uitzichtloze communautaire discussies die op de valreep telkens weer worden opgelost. Toch is de huidige crisis anders dan anders. Bij de vorige regimecrisissen was separatisme een doemscenario. Vandaag lijkt het meer op een werkbare oplossing, ook al is de overgrote meerderheid van de verkozen politici ertegen. Het punt is dat ze zich in een hoek hebben ingeschilderd van waaruit ze niet kunnen ontsnappen zonder schade op te lopen. Ook de scheiding van Tsjecho-Slowakije is overigens boven de hoofden van een apathische bevolking doorgevoerd.

Over het separatisme schrijft cultuurhistoricus en schrijver David Van Reybrouck in De Morgen van 2 november het volgende:  “Het gaat er niet om België te verdedigen met belgicistische argumenten, het gaat erom Vlaanderen te verdedigen met federale argumenten. De idee dat Vlaanderen ‘beter af’ zou zijn zonder de Walen is wellicht de hardnekkigste mythe van de separatisten. De zondagrekenaars van de Warande hadden dat zo becijferd, zoals een vader zou kunnen denken dat hij zonder vrouw en kinderen en met behoud van wedde toch veel meer geld voor zichzelf zou overhouden. De kosten voor de scheiding, de verhuis, het onderhoud en de interne crisis rekende men daar gemakkelijkheidhalve niet bij.” 

20070901-milquet

De onderhandelaars zullen natuurlijk beweren dat solidariteit en separatisme niet op de onderhandelingstafel liggen. Maar door elk mogelijk compromis telkens opnieuw af te wijzen, maken ze de vorming van een federale regering natuurlijk onmogelijk en het separatisme al slapend rijk. Over het geklungel van de oranjeblauwe onderhandelaars heb ik het al vaker gehad, over de rol van de socialistische oppositie minder. In plaats van olie op de golven te gooien, gooien ze echter brandende lucifers op de olie.

Zo hekelt Di Rupo de compromisbereidheid van Reynders en Milquet, terwijl Dirk Van der Maelen en Hans Bonte geen kans laten voorbijgaan om een stemming uit te lokken in de commissie B-H-V. Je kunt overigens geen SP-er voor de camera krijgen die een uitspraak over de PS niet laat voorafgaan door ‘Pas op, het zijn ook onze vrienden niet’. Met dergelijke misplaatste en opportunistische oprispingen wakkeren ze de tweestrijd natuurlijk nog aan. Ze zeggen er overigens niet bij dat hun communautaire standpunten al even ver uiteen liggen. Zou het niet mooi zijn als de SP.a en PS in de traditie van de Internationale eerst zelf tot een eensgezind communautair standpunt komen? Het zou hun geloofwaardigheid al vast een stuk groter maken.

 

11:13 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 028, de wever, separatisme, sp a, ps |  Facebook |

26-10-07

Hoe modern is het volkshuissocialisme?

Zelden iemand zo zien gniffelen bij verlies als Erik De Bruyn op het SP.a-Congres. En zelden iemand zo zien jubelen over 66% van de stemmen in een partij die bijna twintig jaar na de val van de muur nog altijd gewoon was aan één kandidaat die verkozen werd met net geen 100% achter zijn naam. Iedereen tevreden dus. Of niet?

De verkiezing van de nieuwe SP.a-voorzit(s)ter (voorpersoon?) ging in ieder geval met veel minder bloedvergiet en karaktermoord gepaard dan de pers had gehoopt. Het initiële gebekvecht tussen loftsocialisme en communisme stortte de SP.a uiteindelijk niet in een broedertwist, altijd smulstof voor rechts, maar in een boeiende discussie waar iedereen beter van werd. De enige die de karikatuur blijft verkiezen boven de inhoud, is beroepsbrompot Yves Desmet.

scherp_gezien03

In De Morgen van 23 oktober 2007 spreekt hij de door niemand geuite bewering tegen dat 1/3 van de SP.a-leden zich plots achter Das Kapitaal zou scharen, waaruit de natuurlijke conclusie vloeit dat Caroline geen rekening moet houden met de stemmers voor De Bruyn. Onder Erik zou de SP.a verschrompelen tot een sekte. Om te groeien, moet verder worden gebouwd op de traditie van Van Miert, Stevaert en Janssens. Moderne socialisten versus volkshuissocialisten, what ever that means.

Een stelling als een andere, maar waar is het bewijs? Tijdens de hoogdagen van Van Miert zat de SP in de oppositie en trok een half miljoen mensen de straat op tegen kernraketten die Martens achter hun rug binnensmokkelde. Onder Janssens zegevierde de SP.a tijdens de langste wittebroodsperiode die een Belgische regering ooit te beurt viel, namelijk een hele legislatuur. Ook Stevaert kon nog profiteren van dat elan, maar twee jaar na zijn verhuis naar de Universiteitslaan in Hasselt volgde de electorale implosie onder Vande Lanotte, toch ook een ‘moderne socialist’. Je moet dus het hele plaatje bekijken.


chavez-conf-bests-04

En wat is trouwens een volkshuissocialist? Bedoelt Desmet Jan Marijnissen? Hugo Chávez? Om maar te zeggen, ‘oubollige’ linkse ideeën in een hippe jurk kunnen wel electoraal scoren. Voor een keertje lag de inhoudelijke discussie in de partij, niet in de pers. Dringend tijd dus dat politieke standpunten naar inhoud worden beoordeeld, en niet langer naar perceptie. Zeker in een kwaliteitskrant als De Morgen. 

14:49 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 027, yves desmet, de morgen, erik de bruyn |  Facebook |

19-10-07

De bibberende SP.a

Oef! Ik maakte me al ernstig zorgen. Het leek wel alsof Erik De Bruyn van de aardbol was verdwenen. De debatten rond de voorzittersverkiezingen speelden zich immers af achter gesloten deuren van duistere partijlokalen waarin geen medialicht kon doordringen.

In Brussel speelde het gevecht tussen Erik en Dirk (Caroline gaf ziek verstek) zich af in de bunker van de socialistische mutualiteit, helemaal in de verbleekte traditie van de gemeenschappelijke actie, thans nieuw leven ingeblazen door Old Labour, terug op de kaart gezet door SP.a-Rood. Zonder de plastic lidkaart kon je er niet in. Bij het vertoon van een perskaart bleef de deur al helemaal potdicht. En ik? Bij de neus genomen door mijn Amerikaanse kalender die van zaterdag de laatste dag van de week maakt, stond ik op zondag Bijbelvast voor een gesloten deur te sakkeren, rood plastic in de hand.

foto%20012bruyn

Maar ik dwaal af. Vandaag bloklettert De Morgen op pagina 6: SP.a bibbert voor outsider De Bruyn. Vlak onder de angstaanjagende kop een andere kop, die van een breeduit lachende Erik, die zelfs bij verlies overwint. Louis Tobback orakelt 30 tot 40% voor de tegenkandidaat, met een sneer naar Janssens die het SP.-logo bij de laatste kiesbeurt kon missen als kiespijn. Het zelfvertrouwen van de top moet het spit delven voor zelfkennis: hoe meer ze Gennez de hemel in prijst, hoe groter de kans dat de deerne uit Mechelen in de hel belandt.

Maar terug naar de media. Erik heeft tijdens de debatten in afdelingen en federaties hoeveel, hooguit 20% van de leden bereikt? Is de schatting van Tobback gebaseerd op de vermeende krachtsverhoudingen tijdens de meetings? Hoe zal de overige 80% stemmen? Pas toen de kandidatuur van Erik officieel was, werd hij kortstondige lekkernij voor persmeeuwen. Maar eens de broodkruimels uit zijn hand gepikt en hij in vergaderquarantaine verdween, zwiepten de camera’s weer naar de De Wevers en De Dedeckers. Het werd stil rond Erik. Mediastil. Toch zeker als je de persaandacht vergelijkt met de tegenkandidaat in de VLD destijds. De Oostendse brulboei kon bij wijze van spreken geen wind laten, of hij werd versterkt door een microfoon.

061201gent-005

Maar goed, nu de meeste leden hun bolletje al hebben gekleurd, staat Erik weer in de krant. En Tobback is er niet gerust in want hij sluit een overwinning van de uitdager van Caroline niet eens uit. Alleen zou dat volgens Louis een ramp betekenen, aangezien de partijstructuur Erik niet kent en de parlementsleden hun eigen koers zouden uitstippelen. Erik zou een voorzitter worden zonder macht en zonder gezag. Ja, als hij zijn mond zou houden en de pers hem zou blijven negeren. En als mijn tante wieltjes had… Nee, ze zouden hem rap genoeg leren kennen. Ik denk dus dat die haring nog minder zal braden dan de hypothese van zijn overwinning.

16-10-07

Van Madame Non naar Meneer Ja

Nu Bart De Wever exact hetzelfde zegt als Joëlle Milquet en Didier Reynders bij het begin van de onderhandelingen, lijkt de vorming van een oranjeblauw kabinet alleen nog een kwestie van tijd. Niet meteen iets om naar uit te zien. Als Leterme slaagt, krijgen we het meest rechtse kabinet van de laatste dertig jaar, en voor sommige thema’s zoals het jongerenstrafrecht van de laatste honderd.

20061117ho_poppins_450

In de Zevende Dag verklaarde De Wever dat een grote staatshervorming niet mogelijk is met een gewone meerderheid (= Milquet), maar dat dit voor de NVA geen reden is om niet in de regering te stappen. Zonder de socialisten wordt immers eindelijk een rechts sociaaleconomisch beleid mogelijk (= Reynders). Zijn suikeruitspraak waarmee hij eens te meer de Franstaligen schoffeerde, was vooral gericht naar de eigen achterban. Zij moeten immers de bittere pil van toegevingen slikken.

Want net zoals de nuance tussen verzoenende en beledigende woorden aan Bart en Yves compleet voorbijgaat, ontwaren hun aanhangers geen onderscheid tussen compromis en toegeving. Met uitspraken als ‘vijf minuten politieke moed’ en ‘België zal verdampen’ heeft het flamingant duo het onvermogen tot genuanceerd denken zelf gekoesterd en gevoed, waardoor elk regeerakkoord dat per definitie op een vergelijk berust als een onvergefelijk verraad zal worden beschouwd.

Na meer dan vier maand potsierlijke parendansen voor een ongeïnteresseerde partner geeft het kartel min of meer toe de hele staatshervorming (B-H-V incluis – hoe kan je de suiker in een breder geheel anders begrijpen?) met twee jaar te verdagen. Wat we wel op ons bord geserveerd krijgen, zijn meer gevangenissen, strengere straffen en de maatschappij beter beschermen tegen veertienjarig geboefte. En de federatie zal dan toch niet zo slecht zijn aangezien de vermeende doodgravers ervan vreemdelingen het moeilijker zullen maken Belg te worden.

De thema's waarover tot nu toe een akkoord is, hebben vooral tot doel extremisten de pas af te snijden door grotendeels toe te geven aan hun dwaze eisen. Een paar mediagenieke moorden volstaan om de hele logica van ons strafrecht overhoop te gooien. Kampioen op dat vlak is de VLD, bevrijd van de rode coalitiepartner en opgejaagd door de LDD. En dan zijn ze nog niet eens begonnen aan de sociaaleconomische kalender. Wat met de syndicale vertegenwoordiging in KMO’s? Wat met het Generatiepact? Wat met de belastingen? Wat met de sociale uitkeringen?

Het beste dat we dan ook kunnen hopen, is dat de embryonale coalitie valt nog voor ze in het zadel zit. Ik mag er niet van dromen dat de protagonisten van het goede bestuur effectief bestuursverantwoordelijkheid zouden opnemen. Dan nog liever nieuwe verkiezingen!

02-10-07

De damp van het nationalisme

Laten we het even over Europa hebben. Volgens de democratische nationalisten van de NVA zal België op termijn verdampen tussen zijn gewesten en Europa. De redenering is dat de Belgische staat naar boven steeds meer bevoegdheden zal verliezen aan Europa, naar beneden aan de gewesten. Een staatshervorming kan nu eenmaal maar in één richting. Samenwerking op federaal vlak tussen volkeren met een volledig andere taal en cultuur blijkt immers onmogelijk, kijk maar naar de regeringsonderhandelingen.

De NVA wil haar einddoel, een onafhankelijk Vlaanderen in “het Europa der volkeren”, op een legalistische manier verwezenlijken, dus via onderhandelingen, een ander woord voor geven en nemen. Tot nu hebben de NVA en CD&V echter nog geen morzel compromisbereidheid tentoongespreid. Door die onbuigzame houding hebben ze de separatistische krachten in Vlaanderen aangewakkerd en het zelfvertrouwen van rabiate flaminganten versterkt. Arrogante reacties op andersdenkende Vlamingen en Brusselaars geven een voorproefje van hoe hun “open, gastvrij, onafhankelijk Vlaanderen eruit zal zien.

actie012005


Maar hoe staat de NVA tegenover Europa? Hoe ziet Bart De Wever en andere Bourgeois democratie binnen Europa? Je kunt immers niet de mond vol hebben over het gebrek aan democratie in België en zedig zwijgen over het nog veel ondemocratische karakter van de Europese Unie.

De EU wordt immers geleid door een ongekozen maar machtige commissie die maar beperkte verantwoordelijkheid verschuldigd is aan het Europees parlement. Tussen haakjes, in dat parlement zitten partijen die wars van culturele en taalverschillen gezamenlijke fracties vormen die gemeenschappelijke standpunten innemen. Als dat mogelijk is tussen 27 landen en bijna evenveel verschillende talen, waarom zou het in België dan niet kunnen tussen drie gewesten en drie talen?

Maar in plaats van een laboratorium voor een toekomstig Europa, wordt België nu aangegrepen als bewijs van de mythe van de Europese eenmaking. Het neerbuigende artikel in het Eurofobe blad The Economist dat pleit voor het verdwijnen van België is maar één voorbeeld. They love it!   

Een verdere integratie en democratisering van Europa zal nog meer samenwerking tussen partijen over de land- en taalgrenzen heen vergen. Of wil de NVA (en CD&V?) daar niet van weten? Verkiezen de Vlaams-nationalisten een bureaucratisch, ondemocratisch Europa dat ons van alles oplegt en waartegen we totaal machteloos zijn?

De NVA vormt samen met Schotse, Baskische en andere nationalisten een gezamenlijke fractie in het Europees parlement, met een vrij eensgezinde visie op Europa. Samenwerking over taalgrenzen en cultuurverschillen kan daar dus wel. Maar in België zijn de verschillen onoverbrugbaar, komaan.

Nu ja, er zijn historische parallellen te trekken. Het is niet de eerste keer dat het Vlaams-nationalisme zijn eieren in een ondemocratisch mandje legt. In die zin is ‘Europa’ een moderne versie van het Derde Rijk, een deus ex machina die voor de uiteindelijke onafhankelijkheid van Vlaanderen zal zorgen. Onafhankelijk in een Europese, ondemocratische superstaat. 

100_1587


Wat het gebrek aan democratie in eigen land betreft, hebben de nationalisten wel een punt. Het Belgisch politiek systeem is ingewikkeld, ondoorzichtig en dus ondemocratisch. Maar het is ook “ondemocratisch” omdat de Vlamingen in Brussel met 15% van de stemmen er de helft van de politieke macht in handen hebben. Anderzijds zijn ze door die regeling veruit de best beschermde minderheid ter wereld. En ja, het is ook “ondemocratisch” dat in Kraainem 80% van de bevolking een tweetalig statuut wil, maar het niet krijgt. Door plaatselijke democratie in de rand toe te passen, zou het Brussels gewest direct een stuk groter worden. Maar zo dicht willen de NVA en co de democratie niet bij het volk brengen.

En wat met Brussel zelf? Inlijven bij Vlaanderen, ook al wil de grote meerderheid van de Brusselaars dat niet, of Brussel laten vallen? In dat geval zijn er nu al berekeningen die stellen dat het Brussels gewest dankzij de belastingen van de pendelaars (het Europees recht bepaalt dat belastingen worden geheven op de plaats waar men werkt, niet waar men woont) zijn vennootschapsbelasting zou kunnen terugschroeven tot 12%, en op die manier nog meer bedrijfszetels aantrekken. Of een onafhankelijk Vlaanderen zo een Monaco op “zijn” grondgebied zou dulden, is nog maar de vraag. Hoe los je dat probleem legalistisch op? Met Vlaamse troepen?

Het Belgische model is gebaseerd op compromissen die als doel hebben de minderheden te beschermen. Het is “democratisch” omdat het gebaseerd is op akkoorden en spelregels die op democratische manier tot stand zijn gekomen. Maar het is op andere manieren ondemocratisch. Omdat in de parlementen (ook het Vlaamse) en de senaat tal van lieden zitten die niet verkozen zijn, maar er een politiek zwaargewicht vervangen die minister werd. Omdat de kieslijsten voorgeselecteerd zijn door besloten organen van partijen met een dubieuze interne democratie. En ook omdat federale ministers alleen politieke verantwoording moeten afleggen aan kiezers van hun taalgemeenschap.

nb04_activisme


Hoe dan ook, nationalisten zijn niet erg goed geplaatst om lessen in democratie te geven. Democratische en sociale rechten zijn in de eerste plaats de vrucht van de strijd van de arbeidersbeweging. Ook een verdere democratisering van België en Europa zal vooral van die kant moeten komen. Het is een solidaire strijd, over taalgrenzen en culturele verschillen heen. Aan het alternatief hangt meestal een bloedig prijskaartje.

00:03 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 024, separatisme, solidariteit, nva, cd v, europa, democratisering |  Facebook |

29-09-07

België in linkse handen

Nergens is België groter dan in Brussel. Meer nog, Brussel is België. Zowel de kronkelstraatjes van de binnenstad als de brede boulevards van de Belle Epoque ademen Belgische geschiedenis. Achter elke hoek, op elk plein, in elk park –en er zijn er veel- gluurt een monument van iemand die niemand zich nog herinnert. Want samen met wiskunde, scheikunde en biologie is ook vaderlandse geschiedenis in het geheugen sneller gedeletet dan spam in de mailbox.

SH102543

 

In dat grijze, kleurrijke, imposante, surrealistische, chaotische Brussel wappert de Belgische driekleur als ware Boudewijn weer overleden. Maar deze keer treurt de enige Belgische wereldstad niet om het verlies van een vorst, maar om de dreiging van de scheiding. Brussel vreest de hoofdstad te worden van zichzelf. En Europa? Als je in eigen land nieuwe grenzen trekt, kan je moeilijk nog ijveren voor Europese integratie zonder je grenzeloos belachelijk te maken.

Waarom geloofde ik Laurette Onkelinckx niet toen ze destijds Leterme brandmerkte als “un homme dangereux”? Volgens de minister van lopende gerechtszaken schuilt achter zijn goedlachsheid immers een onverbloemde separatist. Die stelling kreeg wind in de zeilen toen Leterme het compromis van zijn eigen bemiddelaar aan flarden schoot omdat hij zijn band met Bart De Wever belangrijker vindt dan de politieke catastrofe die met de dag groter wordt.

Want wat is de reden van het neen van het flamingantenduo? Dat er in de tekst van Van Rompuy onvoldoende garanties voor een staatshervorming staan. Ze eisen dus eens te meer de kwadratuur van de cirkel: engagementen van een gewone meerderheid die alleen een tweederde meerderheid kan geven.

L_onkelinx

Om te bewijzen dat Franstalige politici in idiotie niet moeten onderdoen, gooiden Olivier Maingain en Joëlle Milquet meteen petrol op het vuur met de uitbreidingseis voor Brussel. “Om de eenheid van het land te redden”, verduidelijkte de voorzitter van de in MR verschrompelde FDF. Een uitlaat die in de huidige context klinkt als een scheet op de catwalk.

Na de optimistische geluiden in het Franstalige kamp, was het dus plots weer doom and gloom op alle banken. Tot het bericht van het hof kwam dat het eindverslag van Van Rompuy voldoende elementen bevat om opnieuw een formateur aan te stellen. Wat is er aan de hand? Ik waag me aan een wilde gok.

Leterme mag misschien voor de opgezweepte Vlaamse publieke opinie opnieuw op tafel klimmen met de armen in de lucht, in Wallonië en Brussel stuit hij op een No Pasaran! Wil hij premier worden, moet hij zijn blazoen opblinken. Autoriteit opbouwen, ook bij de Franstaligen. Stel je voor dat de rondjes met Herman Van Rompuy in schoonheid waren geëindigd. Dan was Herman, niet Yves de redder van het land.

Het contrast tussen terug naar af en de aankondiging om opnieuw een formateur aan te duiden, kan wijzen op het feit dat Van Rompuy de kloof voldoende heeft dichtgefietst om Yves niet in het ravijn te doen donderen. Zo kan hij met de eer gaan lopen. Maar het kan ook dat Yves zijn blufpoker voortzet en het land helemaal tot de rand van de afgrond leidt. Je hoeft daarom niet eens zelf een separatist te zijn. Koppigheid, gebrek aan inleving en lange tenen volstaan. 

Ondertussen heeft de petitie ‘red de solidariteit’ op twee dagen tijd een kleine 28.000 handtekeningen verzameld (online; ik weet niet hoeveel op papier). Terwijl rechts zich in de vernieling onderhandelt, komen de krachten voor de eenheid van het land van de linkerzijde. Oké, er is ook een tricolore achterhoedegevecht van de Belgicisten van Bellevue, Historiapunten en tante Nonneke, maar hun gekras kan niet op tegen de heldere oproep voor solidariteit van links.

100_3623

Hoewel nog pril en aarzelend en bescheiden, zit in het idee van de door de vakbonden gelanceerde petitie een politiek potentieel dat tot nu toe onaangeroerd blijft. Het ACV zit op topniveau nog altijd diep genesteld in de christelijke zuil, het ACW is nog altijd een belangrijke pijler van de radicaliserende CD&V, die politiek helemaal wordt ingepakt door De Wever.

Een van de historische redenen waarom de SP.a in Vlaanderen nooit op dezelfde manier van de grond kwam als haar Europese zusterpartijen, is juist de ontwikkeling van een sterke, antisocialistische christelijke arbeidersbeweging. Maar de SP.a slaagde er nooit in electorale munt te slaan uit de alsmaar tanende greep van de CD&V op de ACV-basis. Waarom overlopen naar een partij die tot Verhofstadt I steevast met rooms regeerde? En waarom overlopen naar een partij die binnen paars het Generatiepact doorduwde?

large_534244

De politieke situatie vandaag is echter bijzonder volatiel. Publieke opinies kunnen als de bliksem veranderen. Vlamingen die vandaag foert roepen tegen de Franstaligen, kunnen morgen een zucht van verlichting slaken als een federale regering in zicht komt. Maar ondertussen is de opportuniteit van een open breuk in de christelijke familie nooit groter geweest.

Door haar verbondenheid met de SP.a-top kan Gennez moeilijk munt slaan uit de politieke crisis. Erik De Bruyn beschikt als witte raaf en rode ridder echter over de nodige geloofwaardigheid om dat wél te doen. Hij zal daarmee niet meteen het land redden. Maar hij kan wel de basis leggen om de krachten te verzamelen die dat op termijn wel kunnen.

28-09-07

Het andere Vlaanderen

KimEnDjekeFS

Leve Kim!

Net even gesurft naar de website van Kim Gevaert. Als je een staaltje wilt van het soort Vlaanderen dat de separatisten willen, hierbij een greep uit de reacties op Kim's ondertekening van de petitie ‘Red de Soldiariteit’. De taal- en typfouten heb ik laten staan. En voor een keertje geef ik er geen commentaar bij, omdat die van hen voor zich spreekt:

  • Dezre meid is gewoon oerdom..en lelijk op de kop toe.
    Nu begrijp ik waarom ze het met ne zwarte onder de lakens doet..ne witte kan ze niet eens krijgen.. hahaha
  • Meer zelfbestuur is een recht van elk volk. Daar tegenin gaan lukt alleen dictaturen en het kleine België dankzij de lamlendigheid van "Vlamingen" zoals u. U stelt zich gevaarlijk op buiten uw eigen gemeenschap.
  • politiekers en linkse rakkers zijn mensen waar je je vanaf moet houden, Belgie Barst.
  • En dat al die zure BUB'ers maar naar Wallonië trekken met hun landverraad aan de Vlaamse medemens
  • Sorry Kim, ik ben een fan maar van belgie & pedofilie moet ik niet weten. Foei foei foei

banner2_NL
En de petitie...

Gisteren heb ik ook af en toe een blik geworpen op de ondertekenaars van de petitie. Ook daar laten de separatisten zich niet onbetuigd, hoewel iemand hen toch het verschil zou moeten uitleggen tussen een petitie en een forum of gastenboek… Ook hun "handtekeningen" worden immers meegeteld.

In volgorde: naam, voornaam, beroep:

  • VLAMING, IK HAAT bELGIE, VLAAMS NATIONALIST
  • HANS VAN THEMSSCHE,  FREE, oulematakiller
  • Zonder dat er iets voor terug komt. 1 miljard € (40 miljard Frank) per maan
  • ONMIDDELIJK SPLITSEN
  • Ekchouchou, Laila, Blijf van mijn hoofddoek!
  • Wallonie, Profiteur, dopper
  • Dir Rupo, Elio, profiteur
  • Adieu, aan de walen, gedaan met betalen

Zo. I rest my case

08:43 Gepost door Jan Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 022, separatsiten, kim gevaert, red de solidariteit |  Facebook |

27-09-07

Red de solidariteit!

De vakbonden hebben eindelijk een –zij het schuchter- initiatief genomen om in te gaan tegen het ‘eigen biefstuk eerst’- nationalisme van de Vlaamse onderhandelaars (ja, ze zitten weer rond tafel). Een online petitie ter verdediging van de solidariteit tussen Vlamingen en Franstaligen, gesteund door sportlui, schrijvers, zangers en kunstenaars van divers pluimage. Stop dus met lezen en surf meteen naar Red de Solidariteit!

axel_red

Moest Wallonië niet in een economische crisis verkeren, zouden de Vlamingen de scheiding niet willen,” poneerde een verbouwereerde Axel Red in het VRT-journaal. De waarheid uit een zangeressenmond. Op een persconferentie van Unicef pleit Axel voor solidariteit met de derde wereld. Klinkt tegenwoordig vals uit de mond van iemand uit het noorden van dit land. “Het is bijna gênant om Belg te zijn,” pruilde de Limburgse van het Franse lied. Terecht. Solidarité in plaats van Sensualité? Lijkt me een mooie cover (hint, hint).

Luc Devos barstte uit liefde voor dit heerlijke land in de Brabançonne uit. Andere beroemdheden die al tekenden zijn Paul Goossens, Axl Peleman, Hugo Claus, Geert Van Istendael, Wim Opbrouck, Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert, de bronzen meisjes van Osaka.

SH103228

Maar niet alleen de wereld van intellect, sport en kunst komt het internet op om hun afkeer voor het nationalistische discours en rood/zwart/gele gehechtheid te betuigen. Ook aan de dis van Van Rompuy is blijkbaar een Belgisch elan aan de gang. De uitgelekte voorstellen die tot dooi en een akkoord moeten leiden, zijn stuk voor stuk maatregelen ter versterking van de federatie. Eat your heart out, Bart De Wever. Laten we ze even overlopen.

Het samenvallen van de regionale en federale verkiezingen. Hierover zou een consensus aan het groeien zijn. De inflatie aan verkiezingen werken niet alleen verlammend op de compromisbereidheid bij regeringsonderhandelingen, maar bezorgt de Belg ook een indigestie aan democratie. Wie begiftigd is met een olifantengeheugen zal zich echter herinneren dat het samenvallen van die verkiezingen in het verleden al even verstorend werkte. In Wallonië en Vlaanderen waren de gewestregeringen in een wip gevormd, alleen hadden ze een andere samenstelling. Op federaal niveau was het in de haren krabben, of over de kale kop wrijven, naargelang. Een tijdelijke evenredige vertegenwoordiging (de inbraak van Van Miert) op Vlaams niveau kon de boel toen deblokkeren. Door de verkiezingen opnieuw te laten samenvallen (mij niet gelaten, integendeel), hangen alle onderhandelingen weer aan elkaar. Zorgen voor later.

top_527261

Dan is er het fameuze uitschrijvingsrecht voor alle Belgen, naar Nederlands model: elke Belg (hoezo, Belg?) kan voor de federale en Europese verkiezingen kiezen waar hij gaat stemmen. Een Oostendenaar kan in Arlon op Nothomb gaan stemmen, een Eupenaar in Ieper op Leterme. En een Franstalig randgeval op Onckelinx in Brussel. Of Luik als de furie weer verhuist. Leuk idee? Voor Franstaligen uit de rand die persé op een politiek zwaargewicht uit Brussel willen stemmen, ja. Maar ook voor extremistische partijen die via mobilisatie hun kiezers aanmanen om in dorp x of stad y hun bolletje te gaan kleuren. Een adder onder het gras zou bij die regeling misschien niet misstaan.

Tot slot is er het voorstel om een stuk of 12 kamerleden te laten verkiezen in een federale kieskring, een ideetje van de Pavia-denktank. Op die manier zouden federale politici minder geneigd zijn de nationalistische kaart te trekken om ook stemmen te kunnen rapen in het andere landsgedeelte. En je zou federale ministers krijgen met nationale carrure. Nee Wilfried, Leterme zou in de klei blijven steken waar hij hoort.

Bij al dat centrifugaal geweld is echter één probleempje dat luistert naar de naam Bart. Zou het kunnen dat hij daarom niet mag aanschuiven in het stulpje van E.T. in De Haan? 

 

20-09-07

SP.a: Quo Vadis?

Wat ook de uitslag van de voorzittersverkiezingen in de SP.a zal zijn, de winnaar is nu al Erik De Bruyn. Alleen het feit dat iemand die binnen de partij geen enkel mandaat bekleedt erin slaagt te voldoen aan de extreem hoge eisen om zich kandidaat te stellen, verdient een neervallende kinnebak van waaruit vol bewondering “wauw” galmt.

 

pxy_19092772_14394273_256

Het gevecht van Erik tegen Caroline is dat van David tegen Goliath en we weten allemaal wie die strijd gewonnen heeft. De grote vraag die zowel het partijestablishment als Erik en SP.a-Rood zich ongetwijfeld stellen is: welk bolletje zullen de vele duizenden inactieve leden rood kleuren? De meeste leden laten nu eenmaal zelden of nooit hun neus zien op een vergadering. Hooguit komen ze voor een habbekrats een pens weghappen op een partijfeestje.

 

 

Wie heeft een partijkaart op zak? De tijd van de zegeltjes, waarbij een bestuurslid persoonlijk contact hield met de basis, is al lang vervloden tijd. Vandaag zijn overschrijvingen en plastic aan de orde. Toch denk ik dat de groep trotse bejaarden die misschien wel flirten met een serviceflat, maar toch rechtveren als de Internationale weergalmt, niet mag onderschat worden. De retoriek van Erik moet bij hen onvermijdelijk de gloriedagen van de Koningskwestie, 60-61 en de dokwerkerstaking oproepen. De vraag is: kan hij hen met zijn ideeën bereiken? Hoe zullen ze geïnformeerd worden? Via de media? De officiële partijkanalen? Of zullen ze, trouwe soldaten als ze zijn, toch de naar smeekbede zwemende oproep van de top volgen?

Dan zijn er de vele vakbondsmilitanten die sinds het Generatiepact de partij de rug hebben gekeerd (en lager ook). Toch zijn ook in die groep veel mensen die wegens genetische redenen nog altijd een partijkaart in de la hebben, omdat ze er een op zak niet meer kunnen verdragen. Alles wat Erik zegt, is spek naar hun bek.

Daarnaast heb je de nieuwe telgen: jongeren, die via Animo en andere kanalen de partij hebben vervoegd. Uit sympathie, uit sociale bewogenheid en zelfs uit revolte tegen hun eigen milieu. Het feit dat de voorzitter van Animo in Terzake geen stemadvies wou geven, is niet bepaald een hoopgevend teken voor Gennez. Zij zullen in elk geval zeer veel leren uit het huidige debat.

 

100_3628

 

Dan heb je degene die een kaart hebben gekocht nadat ze van de SP.a een -vaak lucratieve- baan hebben gekregen: op een kabinet of de studiedienst. De driehonderd medewerkers die hun C4 kregen en de kabinetards die er een te wachten staat, zijn waarschijnlijk ook not amused sinds de klets van 10 juni. Ook daar zal Erik -al dan niet rancuneuze- stemmen binnenrijven.

 

En tot slot, gedeeltelijk overlappend met de vorige, de hooguit 10% van de leden die op een of ander manier wel betrokken zijn bij de actieve werking: van de gemeentelijke mandatarissen en hun medewerkers tot vrienden en familieleden die een helpende hand uitsteken op de partijstoemp… Die staan het dichtst bij het partijestablishment, maar het is juist aan die groep dat Erik zijn kandidatuur te danken heeft. Zelfs op de plaatsen waar Gennez het haalde maar hij kon spreken, was hij de morele overwinnaar.

 

gennez300

Dus: terug naar de eerste vraag: hoe zullen de leden stemmen? De ironie is dat Erik en SP.a-Rood de overwinning misschien nog meer vrezen dan Gennez en haar fanclub in de parlementaire fracties. SP.a-Rood heeft immers geen enkel parlementair mandaat. Veel militanten eten misschien uit zijn hand, maar of de Vandenbrouckes, de Vande Lanottes en Tobbacks dat zullen doen… De vraag is dan ook : hebben beide kandidaten een scenario indien Erik wint?

Terug met de voeten op de aarde. Wat in elk geval verworven is, na twee decennia handgeklap voor de leiding, is een bruisend intern debat en wellicht ook de basis van een linkse oppositiegroep binnen de partij. Dat zal meteen de belangrijkste uitdaging zijn na de verkiezingen: de sympathie van vandaag omzetten in een beweging. Een van vlees en bloed.  

21:01 Gepost door Jan Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, caroline gennez, sp a-rood, 020 |  Facebook |

19-09-07

Spaar onze jeugd van Yves

Gisteren zond de VRT een fragment uit van een filmpje uit 2001, waarin Yves Leterme met bezorgd gezicht en groeiende neus een kind uitlegde waarom de CVP een staatsvervorming door de regering Verhofstadt niet wou steunen. “Deze regering is voor drugs en voor druggebruik,” meesmuilde de populairste politicus van Vlaanderen. Na gezond verstand en goed bestuur komt boerenbedrog.

Alsof een gedeeltelijke versoepeling van de drugwet gelijkstaat aan het propageren van druggebruik. Het is dezelfde redenering van lieden die zeggen dat een regering die abortus legaliseert kindermoord voorstaat. Dat Leterme zijn demagogische pijlen afvuurt op een kind maakt de zaak des te choquanter. Indien een leraar hetzelfde zou beweren voor een klas, trok ik als ouder naar de directie.

Spaar iedereen van Yves

Je zou denken dat Yves na zijn herhaaldelijke uitschuivers op de RTBF zijn woorden wat meer zou wikken en wegen, zoals het een goede christendemocraat betaamt. Maar neen. Toen een RTBF-journalist hem een vraag wou stellen over zijn optreden in het jeugdprogramma Karrewiet, repliceerde Leterminator met ‘Allez vous faire foutre.” Alsof dat niet volstond, voegde hij eraan toe dat hij er probleemloos voor kon zorgen dat niemand van zijn kartel zich nog zal vertonen op de RTBF.

leterme-samenwerkt

Samen werkt, inderdaad...

Hoe zo’n man denkt dat hij nog premier kan worden van België, daar is mijn verstand te klein voor. Volgens en peiling van Belga/Ivox wil 76,9% van de Franstaligen niet weten van Yves als premier. In een internetpeiling van Vif l’Express en de RTBF bij 6.000 personen loopt dat percentage op tot 89,1%. Ook interessant: de Franstaligen zijn geen vragende partij voor de splitsing van België. Maar mocht het zo ver komen, denkt 70,5% het best alleen te kunnen redden. De peiling dateert van voor het laatste charmeoffensief van Leterme naar de Waalse media.

Achter de coulissen lacht Reynders in zijn vuistje. Een grote staatshervorming in ruil voor een Franstalige premier... Waarom niet?

10:11 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: yves leterme, staatshervorming, 019 |  Facebook |

18-09-07

Een nieuwe adem voor België?

In het Brusselse straatbeeld duiken alsmaar meer Belgische vlaggen op. Ze draperen langs gevels van statige appartementsgebouwen, wapperen op  herenhuizen die hunkeren naar klassering, maar schuilen ook bescheiden achter het gebarsten raam van werkmanshuisjes op de rand van de sloop. Een ietwat zielige opflakkering van Belgisch chauvinisme dat zich graag uit in blikken koekendozen waarop koninklijke familieleden in een lachkramp staan geëtst, eremedailles met tricolore lint van voorouderlijke oorlogshelden en gebak van Wittamer op zondag.

 

In de handen van deze lui ziet het er inderdaad slecht uit voor België. Hun vertoon op de Vlaamse beeldbuis is als benzine op het separatistische haardvuur.

 

SH102514  

 

Naast dat achterhoedegevecht van bejaarden in driekleur, hoor je de ernstiger verdedigers van de eenheid van het land tot nu toe vooral in Brussel en Wallonië. Wie langs Vlaamse kant de kat de bel aanbindt zoals Rudy Aernoudt, auteur van ondermeer ‘Vlaanderen-Wallonië, je t’aime moi non plus’ en ‘Brussel, het kind van de rekening’, krijgt de roe. Aernoudt durf namelijk Vlaams/Waalse clichés doorprikken en stelt vermeend gesjoemel aan de kaak op het kabinet van Fientje Moerman. Een schijntje naast het weggegooid miljard bij de aanbesteding van de Lange Wapper in de Antwerpse haven, maar kom, alweer een mooie illustratie van de wapenspreuk van Vlaanderen: ‘Wat we zelf doen, doen we beter.’

 

Wat drijft de Belgische centrifuge nog aan? De online petitie http://www.lapetition.be/ heeft bij dit schrijven ruim 85.000 –vooral Franstalige- handtekeningen gesprokkeld. Het antimanifest van Rudy Aernoudt tegen de Warrandegroep die Vlaamse onafhankelijkheid voorstaat (http://www.aernoudt.com/) heeft een schamele 750 namen achter zich, maar dan wel ronkende zoals Maurice Lippens, Paul Buysse, Luc Vansteenkiste, Tony Mary, Roger Van Den Stock, Paul Dujardin, Helmut Lotti, Rik Coolsaet, Hans Kluwer en Luc Cortebeeck.

 

aernoudt

 

Wat de politieke partijen betreft die geen stokebrand spelen aan de onderhandelingstafel: het Vlaams Belang viert met cake en gebak, Groen! zwijgt zedig en de SP.a is… euh.. verdeeld. Uittredend voorzitter Vande Lanotte wil de staatshervorming steunen vanuit de oppositie, Caroline Gennez vindt een actualisering van de Vlaamse eisen aan de orde (waarom moet het kindergeld geregionaliseerd worden?) en Erik De Bruyn wil van geen staatshervorming weten. Hopelijk krijgen zijn standpunten op dat vlak in de komende periode wat meer aandacht. Een lesje in solidariteit en internationalisme kan de rechtse media, die zich haast verslikken in hun leedvermaak over de door hen opgeklopte broedertwist binnen de SP.a, goed gebruiken.

Een gewilde verrottingsstrategie

Alweer een horror story op de cover van het Laatste Nieuws: bijna een Vlaming op de twee (hoezo, bijna één?) wil dat België splitst. Twee op drie denken dat een scheiding vroeg of laat onvermijdelijk is. Helemaal hallucinant is dat 70% zich expliciet achter Leterme zou scharen. En als pompoen op de taart komt Bart De Wever als beste onderhandelaar uit de bus.

1914263798_1999999672_leterme_440x293

 

Wie zijn die mensen? Wie zijn die enquêteurs? Waarom vraagt niemand mij ooit eens iets? Hoe betrouwbaar zijn de resultaten van een peiling door de grootste rioolkrant van Vlaanderen? Maar zelfs al zijn ze voor de helft overdreven, dan nog wijzen ze op een aanval van collectieve waanzin. Of niet? De waarheid is dat de huidige politieke patstelling zijn oorsprong vindt in 35 jaar politiek knip- en plakwerk dat tot de huidige complexe, onoverzichtelijke en ondemocratische staatstructuur heeft geleid.

De politieke organisatie van dit land zit immers verborgen achter een rookgordijn van drie gewesten, drie gemeenschappen, zeven regeringen en een koningshuis. Het federaliseringproces heeft geleid tot de oprichting van duidelijk afgebakende politieke entiteiten met elk hun eigen parlement, regering en ambtenarij. Ze kregen van het federale gezag een hele reeks bevoegdheden toebedeeld en een zak centen ter financiering. Maar de hefbomen van de macht blijven centraal: financiën, justitie, buitenlandse zaken, defensie. Is het verwonderlijk dat in dat kunstmatige labyrint van elkaar overlappende en bekampende administraties bevoegdheidconflicten en meningsverschillen ontstaan? Het tegendeel zou meer verbazen.

kaart-1-Belgie

Begin maar te splitsen

Het zogenaamde ‘dichter brengen van het bestuur bij de mensen’ heeft een arm en een been gekost zonder ook maar één communautair geschil (wat toch de bedoeling was) op te lossen. Integendeel, voor elke grondige verandering van de staatstructuur is federaal een tweederde meerderheid nodig en een gewone meerderheid binnen elke taalgroep. Dus: als de ‘Vlamingen’ meer bevoegdheden wensen, moet een meerderheid van de Franstaligen daarover haar zegen geven. Omgekeerd geldt natuurlijk hetzelfde, alleen zijn de Franstaligen deze keer geen vragende partij.

Die ingewikkelde maar vrij vernuftige constructie is er om te vermijden dat een taalmeerderheid (de Vlamingen) niet eenzijdig zijn wil zou kunnen opleggen aan de taalminderheid (de Franstaligen). Maar dat systeem kan maar werken zolang beide gemeenschappen elkaar voldoende respecteren en begrijpen, en zolang ze bereid zijn binnen een gedeelde staatstructuur te werken. In de huidige context is daar maar weinig van te merken. De ‘Vlamingen’ willen een grondige staathervorming, de ‘Franstaligen’ niet.

Dus: de ‘Franstaligen’ ontzeggen de ‘Vlamingen’ ‘redelijke eisen die goed zijn voor alle mensen van dit land’. Zij spelen dus de baas. ‘En ze lachen ons in ons gezicht uit’, aldus toponderhandelaar De Wever. Geen wonder dat door die voorstelling van zaken door de onderhandelaars en de media de schreeuw naar separatisme toeneemt. Je kunt het de Vlaming niet eens kwalijk nemen. De vraag die bij mij opkomt: is die ontwikkeling een jammerlijk gevolg van de al honderd dagen durende loopgravenoorlog tussen de onderhandelaars, of maakt ze deel uit van een gewilde verrottingsstrategie? Met andere woorden: als de constitutie het niet toelaat dat een meerderheid zijn wil oplegt aan een minderheid, dan moet het maar met andere middelen. En wat kan de ‘Franstaligen’ beter tot inzicht dwingen, dan de chantage van het separatisme?

13-09-07

De mislukte truc met het kind

 ussr0423Getuigen van Jehovah die ’s zondagsvroeg aan de deur bellen, schuiven al eens een kind voor zich uit als schild tegen agressie. Politici misbruiken kinderen dan weer om zich een zachter imago aan te meten. Bij de geestelijkheid is de gewoonte wegens begrijpelijke redenen aan het afnemen. Alleen een pauselijke knuffel kan er af en toe nog af. Het verst gaan nog dictators. Die gooien soms met fonkelogen een kraaiend kind in de lucht. Of ze laten zich vereeuwigen op koekendozen met kinderen die hen een bloemenkrans rond de nek hangen. Vaak eindigt diezelfde nek later in een strop.   

Yves Leterme moet gedacht hebben: mijn imago heeft een opkrikbeurt nodig. Bovendien ben ik al meer dan een week uit het nieuws. Met een optreden in Karrewiet sla ik twee karekieten in één klap. Trouwens, als ik elke morgen twee Franstalige journalisten tussen mijn boterham leg, kan ik een kind zeker de baas. Jammer voor Yves stootte hij op Daan Vermeerbergen, een ventje van 13 dat in al zijn onschuld prangender en intelligenter vragen stelde dan de meeste journalisten in Terzake. Dapper ook, want ik was in zijn plaats gaan lopen voor de grimas die moest doorgaan voor vertedering.

   glhead
 

Het staat buiten kijf dat Leterme tot doel had te zalven. “Er zitten vier partijen rond tafel die allemaal goede voorstellen hebben,” (vreemd dat De Wever daarop nog niet heeft gereageerd) klonk het. Waarom Franstaligen niet akkoord kunnen gaan met een staatshervorming die iedereen ten goede komt, kreeg hij niet uitgelegd. Daan snapte wel dat om tot een akkoord te komen, ook de Vlamingen toegevingen moesten doen. Zelfs een dertienjarige heeft al voldoende levenswijsheid om de onvermijdelijkheid van het compromis te begrijpen, ook al is het maar om langer op te kunnen blijven.

 unclesaddam
 

Yves dacht: ik laat mij niet vangen door een puber. Als ik naast de vraag antwoord, zal hij het niet eens merken. Yves legde Daan dus uit dat als je met een hand eurobiljetten wappert voor de neus van Franstaligen, ze misschien oor zullen hebben voor de Vlaamse eisen. En, to add injury to insult, zoals het Engels spreekwoord omgekeerd luidt, gaf hij na lang aarzelen met alweer die unspeakable grijns toe dat hij De Vlaamse Leeuw mooier vond dan de Brabançonne. Als balsem op de wonde vatte hij samen met Daan het nationale volkslied aan, dat na een paar noten de dood vond in een lachsalvo. De Franstaligen waren not amused.

 

Wilfried Martens evenmin, maar dan voor de omgekeerde reden. “De Franstaligen moeten eindelijk eens begrijpen dat Yves Leterme incontournable is,” schetterde het in mijn woonkamer. Leterme is de vleesgeworden wraak van Wilfried aan het adres van de Franstaligen, die hem in 1987 de incontournabele PS door zijn strot jaagden. Het inslikken van zijn verkiezingsslogan ‘Geen ommekeer!’ ligt al twintig jaar als een baksteen op zijn maag. In Terzake van 12 september kwam de opgekropte frustratie er in een gulp uit.  

 777626620

 

Ik vrees echter dat de kansen op een premierschap voor Leterme na de zoveelste flater bijzonder klein geworden zijn. Ik hoor het de CD&V achteraf al zeggen: “Aan Leterme heeft België een groot premier aan zich laten voorbijgaan.”

Een groot pedagoog alvast niet.

   

13:32 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: staatshervorming, yves leterme, daan vermeerbergen, 016 |  Facebook |

11-09-07

Erik of Caroline?

 

De SP.a staat voor een van de grootste uitdagingen uit haar recente geschiedenis. Na een historische verkiezingsnederlaag en het collectieve mea-culpa van de leiding staan binnenkort voorzittersverkiezingen voor de deur met, schrik niet, twee kandidaten. En zie, meteen gaan er stemmen op die dat een slecht idee vinden. Een verscheurende discussie kan de SP.a vandaag missen als kiespijn, luidt het. O ja? Dat hangt af van het niveau en de methode van discussie. Ik betwijfel sterk of een beetje diepgang en ideologie slecht zou zijn voor het imago. Het feit dat er discussie komt in een partij die het interne debat gedurende twee decennia gemuilkorfd heeft, zou bij iedereen de vrolijkste rondedans moeten ontlokken. Geen rillingen maar pirouettes zijn op hun plaats.

large_533850

Caroline Gennez heeft op Erik De Bruyn natuurlijk haar naambekendheid voor. Ze heeft ook het hele partijapparaat achter zich. Maar in de huidige context –en dat is nieuw- is dat laatste geen voordeel. De autoriteit en geloofwaardigheid van de partijtop zijn door twintig jaar regeringsdeelname en compromissen tot op de draad versleten. Zelfs de jonge generatie, waaronder Caroline, is politiek belegen. De basis snakt naar een witte –of liever rode- raaf die de meubels komt redden. In zijn eerste tv-optredens is Erik er al vast in geslaagd het beeld van de redder des vaderspartij op te roepen. Zowel qua stijl als inhoud wist hij zich voor een tv-noviet uitstekend te verweren.

Door het gebrek aan media-aandacht is voor de doorsnee socialist, laat staan voor de ‘man in de straat’ het wel nog verre van duidelijk waarvoor Erik De Bruyn en SP.a-rood precies staan. Maar waarvoor staat Caroline Gennez? In de weekendeditie van De Morgen van 8 september speur ik tevergeefs naar een ernstige analyse van de verkiezingsnederlaag. Alweer hetzelfde gezeur over ‘we hebben het veiligheidsthema verwaarloosd’, kniezen over mensen die ‘voor de belofte hebben gekozen (Leterme), niet voor de rede (Van De Lanotte)’, en ‘we moeten eerlijke en concrete voorstellen doen (welke? - gelijk kindergeld voor ieder kind!)… Sorry, ik vind dat noch overtuigend, noch begeesterend. Bovendien mist Caroline ook een enthousiasmerend project voor de toekomst. Het interview baadt een beetje in zelfmedelijden. De teneur is: arme wij, de mensen hebben ons niet begrepen.

Erik De Bruyn is echter andere koek. Pogingen om hem in de hoek van klein links te duwen, heeft hij tot nu toe vakkundig verijdeld. Trouwens, wat betekent vandaag nog “extreem links”? Als je de eenheidsworst van de Wetstraat ziet tegenover het monopolie van het Blok op controverse, wordt het dringend tijd dat standpunten tegen het establishment weer naar het linkerkamp verhuizen. In die zin is duidelijkheid over de 'grote zaken' (dus niet over gelijk kindergeld) een verademing. Met zijn voorstel om Electrabel te nationaliseren, heeft Erik allicht een siddering gejaagd door de wereld van de patroons die voor het eerst sinds lang weer hoorden vloeken in de kerk. Maar Jan met de Pet moet maar een blik gooien op zijn laatste energiefactuur om snel zijn lekkerste fles te ontkurken bij het horen van een dergelijk briljant idee. Wat kunnen oubollige ideeën opeens weer fris klinken, zeker in tijden van beurscrisissen, monopoliemisbruik en naderende recessie. Tegen zoveel aanstormend kapitalistisch geweld is geen Gennez-kruid gewassen. Een rode voorzitter, dat is wat de SP.a nodig heeft!

21:13 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, sp a, caroline gennez, 015 |  Facebook |

10-09-07

SP.a en Hoegaarden: eindelijk weer leven in de brouwerij

 

Driewerf hoezee: Erik De Bruyn heeft zich door de kleilaag van het partijapparaat kunnen worstelen en mag zich officiële kandidaat noemen voor het voorzittersschap van de SP.a. Misschien krijgt de ‘a’ in SP.a eindelijk een positieve invulling.

 P8-d67ea4a5d7d4e378303dc8a7232ad6e6

Geen kwaad woord over Caroline Gennez, hoewel haar verwelkoming van de tegenkandidaat mij toch ietwat vals in de oren klonk. Ze zag er na haar nederlaag in Antwerpen ook niet echt oprecht blij uit. Tot de dag dat de afdeling Antwerpen besliste Erik voor te dragen, deed de brave gezellin alsof haar challenger niet eens bestond. Nu ze op de linkerflank belaagd wordt, duwt ze Erik meteen in het communistische verdomhoekje van klein links, dat ze vreemd genoeg ‘gezellig’ noemt. Caroline heeft duidelijk nooit een vergadering van ‘klein links’ bijgewoond. ‘Gezellig’ is niet meteen het eerste adjectief dat door mijn hoofd vliegt.

Maar goed, voor Caroline is Erik veel te links. Dat kan alleen betekenen een nog kleinere SP.a. Zij, van haar kant, wil van de SP.a een open, socialistische, brede partij maken voor Vlaanderen. Als Brusselaar voel ik me al niet aangesproken, maar goed, ik vergeef Caroline haar lapsus. Ze is de eerste die haar nek uitsteekt om een aantal Vlaamse staatshervormingseisen voor herziening vatbaar te verklaren. Socialistisch en breed lijkt me wat, maar dat verhaal hoor ik al sinds Karel Van Miert. En open slaat, hoop ik, niet op de achterdeur, zoals bleek bij de laatste verkiezingen. Nee Caroline, je zult andere argumenten moeten gebruiken om Erik te verslaan, inhoudelijke bijvoorbeeld.

mandatarisimage

Ondertussen kijk ik reikhalzend uit naar wat Erik in de komende weken te vertellen heeft. Ik ben er zeker van dat hij van de SP.a ook een open, brede en socialistische partij wil maken. Misschien nog opener, breder en zeker socialistischer dan Caroline durft te verhopen. In Nederland voelt de PvdA steeds harder de hete adem van de SP in haar nek. De SP sudderde decennia lang in het gauchistische vagevuur alvorens de snelst groeiende politieke partij van Nederland te worden. Linkser en populair zijn dus geen tegengestelden. Als Erik het slim speelt, waaraan ik niet twijfel, zal de SP.a-top het zeer hard te verduren krijgen. Hopelijk geven de media hem nu meer kansen om zijn project toe te lichten dan tot nu toe het geval was. Als dat gebeurt, zou de voorzitterstrijd wel eens kunnen uitgroeien tot een confrontatie tussen de kleilaag en ... de leden. Ook degene die al jaren niet meer komen opdagen op gezellige partijvergaderingen. Ik drink er al vast een Hoegaarden op.   

 

PS: terwijl ik dit stukje schreef, was Erik in Terzake op Canvas.

20:30 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 014, erik de bruyn, caroline gennez, sp a |  Facebook |

05-09-07

De schuld van de CD&V (voorafgegaan door een spot voor BELvue)

 

Terwijl vorige zondag een dikke 70.000 sportievelingen Brussel omsingelden in een met gemeenschapsgeld gesponsord sportgebeuren dat het Vlaamse karakter van de tweetalige en soms overwegend Franstalige rand wil benadrukken, wipte ik het BELvue museum op het Brusselse Koningsplein binnen. Ik was op de wandel en toevallig in de buurt. Eigenlijk wou ik de ondergrondse archeologische site van de Coudenberg bezoeken, maar voor een euro meer kreeg ik er het museum bij. Wie kan weerstaan aan zoveel goedkoopte?

Belvue3

 

Ik verwachtte mij aan plechtstadige schilderijen van koninginnen in pijpenkrullen, saaie staatsportretten van hun gefronste eega’s, kitscherige azuurblauwe plafonds met bolgekaakte engelen, beelden van gevleugelde furies met naakte jongelingen onder de lauwer. Nu, die waren er wel, maar ook blikken koekentrommels van de jonge Boudewijn, uitvergrote strips van Suske en Wiske, karikaturen van Leopold 2, affiches van de Vooruit en filmpjes over Leuven Vlaams. Echt, een aanrader. Bovendien krijg je op een heldere manier en in een notendop de geschiedenis van België opgelepeld, van de Stomme van Portici over de Belle Epoque tot Kuifje. Van de emancipatiestrijd van Vlamingen en arbeiders naar de vijf staathervormingen sinds 1970. De tekstschrijver/historicus die erin slaagde op één paneel de Belgische staat uit de doeken te doen, verdient van mij een standbeeld.

Plots viel mijn oog op een oude affiche, gericht aan “onze zwarte broeders”. Een aanplakbiljet uit de pioniersdagen van de Vlaamse beweging, dat de onderdrukking van de zwarten in Kongo vergeleek met die van de Vlamingen in België. De tijden zijn inderdaad veranderd. Wat ooit begon als een sociale ontvoogdingsstrijd, is vandaag uitgemond in een reflex van egoïstisch eigenbelang. De onderdrukten zijn onderdrukkers geworden, die zich echter blijven wentelen in een slachtofferrol en hun provincialistische bekrompenheid etaleren met een dedain tegenover alle anderen (Franstaligen, Walen, en niet te vergeten, Belgisch gezinde Vlamingen) en een misplaatst superioriteitsgevoelen die mij telkens weer naar het toilet drijft.

dewever300

Het Vlaams nationalisme is echter een huis met veel kamers. Een deel van de frontsoldaten sympathiseerde met de Russische revolutie en de bolsjewieken, een ander deel kwam later in het vaarwater van de collaboratie terecht, menende dat de Duitse bezetter komaf ging maken met de franskiljonse onderdrukking. Dat uiterst rechtse gedeelte van het Vlaams nationalisme heeft oorlog na oorlog de Vlaamse ontvoogdingsstrijd decennia teruggeworpen. Democratische verzuchtingen werden ten onrechte vereenzelvigd met collaboratie en fascisme. Dat hebben we te danken aan de voorlopers van Dewinter en zijn beschaafde, gecultiveerde en humoristische spitsbroeder De Wever, die nog altijd een historische strijd aan het voeren zijn om het echte maar ook vermeende onrecht dat hun zielsgenoten (lees ouders en grootouders) na de oorlog werd aangedaan te wreken.

Wie kan in dit land nog beweren dat de Vlamingen worden onderdrukt? De ‘Vlaamse strijd’ is al lang geen strijd meer voor Vlaamse ontvoogding, maar een egoïstische strijd om de zogenaamde miljardenstroom naar Wallonië te stoppen. Eigen geld eerst! Zo kwam Bart De Wever op het VRT-journaal van 4 september alweer doodleuk en zonder tegenspraak beweren dat elk Vlaams gezin jaarlijks DUIZENDEN euro cadeau doet aan Wallonië. De groteske redenering achter dat cijfer buiten beschouwing gelaten, wordt over de kosten om dit land te splitsen natuurlijk zedig gezwegen (ook al zou het mij niet verwonderen dat een of andere Leuvense prof in zijn zolderkamer de rekening al lang heeft gemaakt).

IJZERB_41

 

België moet echter niet worden samengehouden omdat de kost van de scheiding te groot zou zijn (er zijn meer begeesterende argumenten te vinden), maar omdat taalverschillen en zelfs culturele en economische verschillen geen synoniem zijn van onbestuurbaarheid zoals de nationalisten ons willen doen geloven. Anders waren niet alleen de VS onbestuurbaar, maar zelfs steden als Los Angeles (of elke kustgemeente als je het argument doortrekt). Trouwens, zijn we acht jaar communautaire vrede onder paars nu al vergeten? Het is het kartel dat het nationalistisch monster van Frankenstein opnieuw heeft losgelaten en niemand anders.

Naast de financiële argumenten beweren de ‘moderne’ Vlaams nationalisten dat het onmogelijk is voor Franstaligen en Vlamingen om nog samen een regering te vormen (maar ze zijn wel voor de eenmaking van Europa; wat met de miljardenstroom naar Roemenië, Polen of Griekenland?) Het ergste is dat hun separatistisch programma vandaag blijkbaar gesteund wordt door 40% van de Vlamingen. Voor die verontrustende ontwikkeling zijn naast Bart De Wever en Filip De Winter ook Yves Leterme en de CD&V verantwoordelijk. Zij hebben een separatistische minipartij, dat op eigen kracht niet eens of nauwelijks de kiesdrempel haalt, een politieke macht toebedeeld die omgekeerd evenredig is met wat ze vertegenwoordigt. En ere wie ere toekomt, Bart De Wever heeft meesterlijk garen weten spinnen uit het opportunisme van de CD&V.

jocongres

 

Het kartel werd immers opgericht om paars te breken en opnieuw de federale macht te veroveren. Kost wat kost. Maar het leverde de CD&V een pyrrusoverwinning op. Want als ze zo voortdoet, zal er binnenkort geen federale macht meer zijn. De christendemocraten hebben zich in een patstelling gemanoeuvreerd waardoor de regeringsonderhandelingen nu al meer dan twee maand muurvast zitten. Ze kunnen communautair geen toegevingen doen uit vrees dat de N-VA het kartel zou opblazen. En vergeet niet dat zonder de N-VA oranjeblauw geen meerderheid heeft (vandaar de toenadering tot Ecolo). Maar door die halsstarrige houding kunnen ze onmogelijk tot een compromis komen met de Franstalige partijen. Natuurlijk hebben alle onderhandelaars –ook de Franstaligen- boter op het hoofd. Maar de kern van het probleem zit bij de CD&V, de partij die belast is (was) met de formatie. “Als ze geen regering meer kunnen vormen, dan kunnen we evengoed splitsen,” redeneert de man in de straat, en wie kan het hem kwalijk nemen?

Nu haast Vandeurzen zich te verklaren dat separatisme niet op de agenda staat, maar inmiddels is het kwaad geschiedt (o ja, en natuurlijk ligt de schuld voor de ongewilde radicalisering in Vlaanderen bij de Franstaligen). De enige vraag die ik me stel, is hoelang het nog zal duren vooraleer iemand van, pakweg, het ACW zijn nek uitsteekt en zegt dat het nu wel welletjes is. Voor Vandeurzen en Leterme is het kartel een veel grotere heilige koe dan voor een belangrijk deel van hun achterban. Hat kartel ten koste van alles in stand houden, zou wel eens een bom kunnen worden onder de eigen fundamenten. Misschien een kans voor de tot nu toe uitgebleven doorbraak van de Spa, die solidariteit toch nog altijd hoger acht dan nationalistisch eigenbelang? Of heb ik het verkeerd voor?

 

01-09-07

Zal splitsing B-H-V leiden tot definitieve verfransing van Brussel?

De vorige artikels heb ik in lichtherwerkte vorm opgestuurd naar de lezersrubriek van De Morgen. Tot nu bleef publicatie ervan uit. Dan schreef ik echt een lezersbrief en kijk, ik had prijs...

(Verschenen in De Morgen van 1 september 2007)

Zal splitsing B-H-V leiden tot definitieve verfransing van Brussel?

In de politieke patstelling die nu al twee maand aansleept, heb ik nog niet veel gehoord over Brussel, zonder dat daarachter steevast Halle-Vilvoorde volgt. Maar wat met de Brusselse Vlamingen, of liever: Nederlandstalig sprekende Brusselaars? Als het kiesarrondissement wordt gesplitst, zal hooguit nog één ‘Vlaming’ (in de huidige context hoogstwaarschijnlijk van extreemrechtse signatuur) verkozen geraken in het federale parlement. Was het arrondissement destijds gesplitst, dan zouden Bert Anciaux, Annemie Neyts, Jos Chabert en zoveel andere vooraanstaande Vlaamse politici alleen maar in het parlement zijn geraakt als ze zich kandidaat hadden gesteld… op een Franstalige lijst (of verhuisd waren naar Vlaanderen). De splitsing van B-H-V zal dus tot gevolg hebben dat elke Nederlandstalige sprekende Brusselaar met politieke ambities zich voortaan -net als de Turkse, Marokkaanse en andere nieuwe Belgen- zullen aansluiten bij een Franstalige partij.

 neyts1

Annemie Bruxelloit?

Vanaf eind jaren ’60 is de splitsing van alle nationale partijen begonnen in Brussel (denk aan de afsplitsing van de Rode Leeuwen van de BSP in 69), omdat de Vlamingen zich gediscrimineerd voelden binnen een Franstalige meerderheid. Vandaag zijn de Brusselse (Franstalige) partijen echter multiculturele partijen geworden waarin alleen Vlamingen mankeren. Een van de uitzonderingen is Ronny Buyens die uit de SPA werd gesloten omdat hij zich bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen op een lijst van de PS presenteerde. Je mag er donder op zeggen dat zijn voorbeeld zal worden gevolgd als het tot een splitsing van het kiesarrondissement komt. De Vlaamse partijen in Brussel zullen dan voor de keuze staan: verschrompelen tot niet-betekende sekten, of opnieuw aansluiting zoeken bij hun Franstalige zusterpartijen. Dan wordt de splitsing B-H-V misschien een voorbode van de terugkeer van federale partijen, met Brussel als laboratorium. Het ander scenario is de definitieve ‘verfransing’ van Brussel.

28-08-07

Bye, bye, kartel?



Na de verguizing van Joëlle Milquet als Dame Neen die de (pogingen tot) regeringsonderhandelingen deden uitmonden in een institutionele crisis in wording, verschuift de zwarte piet –ook in de Vlaamse media- stilaan naar Bart De Wever. Bart, altijd de redelijkheid zelve, schoffeerde niet alleen DeCroo, coryfee passé van de VLD, door hem te verwerpen als koninklijk bemiddelaar, maar gaf ook Albert Twee een sneer. Hij verweet de vorst in het holst van een crisis op vakantie te gaan en alsof dat teken van luiheid niet genoeg was, deed hij Reynders in zijn plaats op zoek gaan naar een informateur. Volgens De Wever heeft de koning niks in de pap te brokken wat de regeringsvorming betreft en zijn het de partijvoorzitters die het zaakje moeten oplossen. Tja, dan kan Albert evengoed met congé gaan, denk ik dan. Bart moet weten wat hij wil.

1148459236image72


De al dan niet gewilde uitschuivers van Bart De Wever passen in elk geval goed in het kraam van de staatslui van de CD&V voor wie de keuze tussen het behoud van België en het behoud van het kartel snel gemaakt is. “De NV-A zal moeten kleur bekennen,” merkte Wilfried Martens, grondlegger van de eerste grote staatshervorming (die van ‘fédérer le pays, c’est unir le pays’) in Terzake fijntjes op. Ook de nota die op de schoot van Dehaene lag te smeken om gefilmd te worden, liegt er niet om: Quid NVA? De CD&V –traditioneel de partij van kerk en staat- heeft een zeer goede politieke reden nodig om het kartel met de separatisten die hen terug naar de top heeft geleid op te blazen. ‘Staatsgevaarlijke uitspraken’ als die van De Wever zijn een gedroomd excuus om het cement dat het kartel samenhoudt los te weken.

Maar zover zijn we nog niet. ‘Het zal lang duren,’ dixit Martens. Waarom? Omdat de onderhandelende partijen (en vooral de CD&V) tijd en excuses nodig hebben om hun achterban en de publieke opinie te herkneden zodat een compromis aanvaardbaar wordt. Het voortbestaan van België als inzet is al een mooi begin. Daarom ligt de bal steeds meer in het kamp van Bart De Wever. Als separatist heeft hij er belang bij dat er geen federale regering komt. Hij kan zich tot nu toe verschuilen achter een Vlaams front, maar het is duidelijk dat de Franstaligen alleen bereid zullen zijn tot onderhandelen over een staatshervorming als de Vlaamse partijen keiharde garanties op tafel leggen voor het behoud van België. Of om het alweer met de woorden van Martens te zeggen, dat er een akkoord komt over de kerntaken van de Belgische staat.

Tot bij nader order zijn de traditionele partijen, de groenen, de vakbonden en het patronaat nog altijd geen separatisten en is de NV-A, zelf een crisisproduct van een gebarsten Volksunie, goed voor hooguit 5% van de stemmen. Bart zal niet alleen kleur moeten bekennen, maar zou ook beter een toontje lager zingen.

25-08-07

Spelen met vuur

Het is griezelig hoezeer de publieke opinie manipuleerbaar is. Genoeg met meewarig gniffelen over Amerikanen die destijds schaamteloos hoezee riepen voor de oorlogswaanzin van hun president. Hoe is het gesteld met de goegemeente in dit land? Onder de Franstaligen is de verstandsverbijstering ten gevolge van de fictieve reportage van de RTBF over de afscheiding van Vlaanderen omgeslagen in een heuse paniek ten gevolge van de reële soap op Hertoginnedal. Voor hen staat België op het punt van barsten. En een jaar na de peiling van het Laatste Nieuws, waarin meer dan 90% van de Vlamingen zich uitsprak tegen separatisme, verklaart vandaag bijna de helft zich voorstander van een onafhankelijk Vlaanderen. Bovendien vindt 89% dat de Vlaamse onderhandelingen geen toegevingen mogen doen en 72,6% zegt geen begrip te kunnen opbrengen voor de standpunten van de Waalse politici. Dat hebben we allemaal te danken aan de klungelaars van Hertoginnedal (en de pers). Ze zijn er in twee maand bijna in geslaagd het programma van het Vlaams Blok te realiseren. Il faut le faire…

la_bande_des_4

In navolging van het programma ‘Duizend bommen en granaten’ bekruipt me de zin om de Vlaamse straat op te trekken, gewapend met een biljet van 50 euro die de hunne is als ze op de volgende vragen kunnen antwoorden:


  • - Waarom moet Brussel-Halle-Vilvoorde worden gesplitst?
    - Wat zijn de ‘Vlaamse eisen’?
    - Wie is de minister-president van Vlaanderen?


Benieuwd wie erop kan antwoorden. ‘De mensen’ reageren niet op inhoud maar op stemmingmakerij. Niet hun verstand wordt door peilers aangesproken, maar hun primitiefste instincten. Moeten we toegeven aan de Franstaligen? Please! Als de moslimbevolking subsidiëring wil voor moskees kan je evengoed iemand een microfoon onder de neus duwen en vragen of we moeten toegeven aan de islam. Maar dat buiten beschouwing gelaten, is het resultaat van het onvermogen om een compromis te sluiten over de verdeling van politieke macht en financiële middelen tussen verschillende bestuurniveaus –want daar gaat het over- dat de foert van de Vlaamse onderhandelaars is overgeslagen op een foert van de Vlaamse bevolking.

frans

Nu de onderhandelaars vrijwel de hele bevolking hebben besmet met hun nationalistisch vergif – Vlaams, Brussels, Waals én Belgisch – is het zoeken naar een antiserum. Tussen haakjes, ik gruwel van elke vorm van nationalisme –ook van dat nostalgische belgicisme waaronder sommigen deze schrijfsels willen catalogeren. Als politiek gebaseerd wordt op de indeling van mensen in homogene taalgemeenschappen (die in de praktijk niet eens bestaan) gluurt de Balkan altijd grimmig om het hoekje. Daartegen is geen Brabançonne opgewassen. Het is ook niet omdat het Belgische compromis tot nu toe altijd heeft gezegevierd, dat dit in de toekomst ook zo zal blijven. De euro en EU-richtlijnen, mondialisering, veramerikanisering en binnenkort verchinesing hebben de wereld te zeer veranderd.

Anderzijds ben ik nog altijd niet te ongerust. Om een mooie beeldspraak van Karel De Gucht te gebruiken: België is een Siamese tweeling die vergroeid is aan de kop. Een separatistisch scenario is dus niet zonder pijn en gevaar en daarom is echtscheiding nog altijd geen realistisch scenario. Maar als België door meer en meer Vlamingen gepercipieerd wordt als een noodzakelijk kwaad (dank u Leterme en co), zal de politieke wil om het federale niveau, dat nog altijd de belangrijkste machtshefbomen in handen heeft, steeds verder afnemen (of de Rode Duivels moeten de wereldbeker eens winnen).

pnl2004b%20020

Leterme: toch een oplossing in de maak?


Het is waanzin te geloven dat een staatshervorming nodig is om de echte problemen van de mensen aan te pakken. Toch is dat het axioma alfa 1 van het kartel. Het is anderzijds ook interessant om even na te gaan waarover de onderhandelaars wél een akkoord hebben bereikt: een begrotingstekort (voor het eerst in acht jaar) en het langer openhouden van kerncentrales. Met andere woorden: de enige die tot nu toe zeker is te profiteren van roomsblauw, is Electrabel. Je weet wel, dat bedrijf dat ondanks zijn miljardenwinst een schep van 20% bij de energierekening van de mensen zal doen. Het geeft een nieuwe betekenis aan de oude CVP-slogan ‘omdat mensen belangrijk zijn.’ Ja, als melkkoe van de grote bedrijven.

We zouden het dus beter eens hebben over de échte tegenstellingen in dit land.

17-08-07

Help! Leterme verzuipt!

“De kiezer heeft altijd gelijk”. Elke politicus weet dat die uitspraak klinkklare nonsens is, ook al spreekt niemand ze tegen. Zo heeft de kiezer ‘beslist’ dat er maar één mogelijke coalitie mogelijk is, maar van alle onderhandelaars op Hertoginnendal is alleen Leterme gebaat bij een regeerakkoord. De anderen zijn het alleen eens over een verrottingsstrategie. En ze werkt: volgens een peiling in het Laatste Nieuws is Leterme al 100.000 van zijn kiezers kwijt. 800.000 kiezers, die verdien je nu eenmaal niet elke dag…

 Leterme%20&%20Di%20Rupo%20landscape%20detail%2040

Een uitweg voor Leterme?

Communautair gekrakeel is in dit land een vaak gebruikt afleidingsmanoeuvre. Regeringen vallen over communautaire kwesties als renners in de sprint, maar vaak blijkt de crisis een andere oorsprong te hebben. De laatste oranjeblauwe regering viel officieel over Happart, maar in werkelijkheid was het ACV-voorzitter Jef Houthuys die de stekker uit het stopcontact trok omdat hij de bezuinigingspolitiek van Martens-Gol niet langer verkocht kreeg aan zijn achterban. Achteraf werd het probleem van de burgemeester van Voeren geneutraliseerd door zijn eigen partij, de PS. “Happart est roulé dans la farine” luidde het toen. De politieke klasse in België is ontzettend vindingrijk in het bedenken van oplossingen voor onoplosbare problemen. Alleen draagt elke oplossing de kiemen van een nog groter probleem.

Het is echter niet omdat communautaire problemen vaak gecreëerd worden, dat ze ook fictief zijn. Noord en zuid hebben een ongelijkmatige economische ontwikkeling die mede aan de basis ligt van een verschillende politieke cultuur. Voeg daarbij het taalverschil en de historische onderdrukking van het Nederlands door een Franstalige heersende klasse, en je krijgt een verdomd moeilijke puzzel. De Vlamingen zijn al lang numeriek en economisch heer en meester in België, maar een deel blijft zich verongelijkt onderdrukt voelen door vermeende franskiljonse imperialisten. Franstaligen zien in elke ‘Vlaamse’ eis dan weer een verdoken vorm van separatisme. Beide percepties zijn verkeerd, maar plausibel omdat ze een grond van waarheid bevatten.

dewever_strik

De vraag bij communautair gekibbel is echter: wie heeft de problemen op de agenda geplaatst? En waarom? Gedurende acht jaar paars bleef het relatief rustig tussen Vlamingen en Walen. Er was ei zo na een akkoord over Brussel-Halle-Vilvoorde, ware het niet dat Geert Lambert uiteindelijk dwars lag. Vandaag staan de onderhandelaars in Hertoginnendal met onverzoenbare standpunten tegenover elkaar. Er is een moedwillige crisis in de maak om de verschillende publieke opinies voor te bereiden op wat gisteren onaanvaardbaar of ondenkbaar was. Als Leterme in de loop van dat proces sneuvelt, is dat voor de anderen mooi meegenomen.

Een mogelijk maar denkbaar scenario is dat de geesten toch worden voorbereid op onderhandelingen over artikel 35, een denkpiste die eerder door Dehaene werd gelanceerd, zij het te vroeg. Alleen een complete impasse kan leiden tot een mogelijk principeakkoord over wat we in dit land nog samen willen doen. Een akkoord over artikel 35 (bij voorkeur tussen de traditionele partijen) zou van België een ‘echt’ federaal land maken, waarbij de nationale bevoegdheden worden gebetonneerd in de grondwet en de gewesten de hegemonie krijgen over al de rest. De Vlamingen zouden daarmee bewijzen dat ze voor het behoud van België zijn, de Franstaligen dat ze een verdere uitholling van de federale bevoegdheden aanvaarden. Beide zouden zowel winnen als verliezen.

milquet2066

Milquet: een nieuwe boevrouw voor Vlaanderen?

Anderzijds houdt een dergelijk scenario gevaren in. Nogmaals, het is niet omdat communautaire problemen kunstmatig worden gecreëerd dat ze ook beheersbaar zijn en geen eigen logica zouden volgen. Het absurde van de huidige patstelling is dat de Vlaamse onderhandelaars de toestemming van de Franstaligen nodig hebben om hun eisen gerealiseerd te zien. En als je de 25 Vlaamse eisen bekijkt, dan is het niet verwonderlijk dat de Franstaligen er de voorbode in zien van een separatistisch scenario en zich verder ingraven in hun egelstelling.

Als de Vlaamse onderhandelaars echter neen blijven krijgen, lijkt een eenzijdig claimen van hun eisen via het Vlaamse parlement op de duur geen onrealistische stap meer. Een dergelijke shocktherapie zou de eenheid van het land op zijn grondvesten doen daveren, met twee mogelijkheden tot gevolg: crisisonderhandelingen over hoe het verder moet met België (lees onderhandelingen over artikel 35, een breuk in ‘het kartel’ en een tripartiete), of… separatisme. Ook al is de meerderheid tegen. Politiek wordt nu eenmaal niet bedreven door meerderheden. Toch niet in een democratie…

24-07-07

Sire, geef me Vlaanderen terug

 “Wie mij schade wil berokkenen, zal dat vroeg of laat voelen”. Stel je voor dat Poetin of Bush een dergelijke oprisping hadden. Het VN-kot is te klein. De uitspraak komt echter van de politicus met de langste tenen van de Wetstraat, formateur Yves Leterme, de man die er met één uitschuiver voor zorgde dat heel België vandaag weet waarom 21 juli wordt gevierd, allicht de meest patriottische daad van de laatste vijftig jaar. Toch alvast één verdienste die hij op zijn borst mag spelden.

 

gordel_2006_01

 

Leterme, de rijzende ster aan het YouTube firmament. Leterme, de man die zich al premier waande van Frankrijk. Leterme, de formateur die een nota schreef die zelfs een informateur zou doen blozen. Ik geef het toe, mijn leedvermaak kan niet op. Maar eigen schuld, dikke bult. Wie rond zich putten graaft voor alle anderen, kan zelf geen kant meer op.

 

Dat Belgische toppolitici geen correct antwoord kunnen geven op de vraag waarom onze nationale feestdag op 21 juli valt, is op zich een goede Belgenmop die ons sympathiek maakt in het buitenland. Eigenlijk was Verhofstadt nog het grappigst. Op de vraag waarom we 21 jullie vieren, antwoordde hij “omdat het de nationale feestdag is”. En op de vraag waarom het de nationale feestdag is, volgde een schouderschok en zijwaarts hoofdknikje van ‘wat dat die mij vraagt’. Die liberalen toch… Zelfs in vernedering ontroerend zelfverzekerd.

 

Maar, ere wie ere toekomt: Guy waagde zich ten minste niet aan een gok. Leterme deed alsof hij het wist en gaf een (verkeerd) antwoord. Rudy Demotte spande de kroon door een heel verhaal uit zijn duim te zuigen over de zeventien provincies en de Hollandse bezetter, al wegsmeltend voor de camera. Ik lag plat voor de buis. Het zegt veel over hoe sommige politici de pers te woord staan. Niet de inhoud telt, wel de indruk. Maar met twee own goals binnen dertig seconden wint Yves de race “door de mand vallen” met Vlaamse vlag en Franse wimpel.

 

Yves Leterme. Degene die hem de grootste schade berokkent, is... Yves Leterme. Zou hij het al voelen?

 

Omdat we er niet genoeg van kunnen krijgen...

10:56 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 008, formateur, yves leterme, youtube |  Facebook |

09-07-07

Artikel 35: niet België, maar het kartel zal barsten

Herinner je nog de ‘definitieve fase van de staatshervorming’ van Dehaene, ik denk vijftien jaar geleden? Verregaande bevoegdheden voor de gewesten dienden voor eens en altijd komaf te maken met het communautaire gehakketak.

Natuurlijk is geen enkele overheidsvorm voor eens en altijd in steen gehouwen. Iedereen moet meegaan met zijn tijd, ook staatsstructuren. Alleen in België is een staatshervorming tot nu toe altijd synoniem geweest van ontmanteling van het centrale gezag. Zolang daarvan nog iets overeind blijft, zullen De De Wevers en Dewinters van deze wereld niet rusten.

cdv%203

Dehaene: wie danst mee?

 Wat blijkt nu volgens een perslek in De Morgen? Jean-Luc Dehaene, de bulldozer die het terrein voor Yves Leterme moet platgooien zodat die zich op vertrouwd terrein kan bevinden (mon plat pays qui est le mien), wil een akkoord smeden over de concrete invulling van artikel 35 van de grondwet. In mensentaal: laten we van de huidige impasse gebruikmaken om af te spreken wat we nog samen willen doen.  

Prachtig idee, maar het feit dat die concrete invulling er nog nooit is gekomen, heeft natuurlijk zijn reden. Vlamingen en Franstaligen stonden ook in die discussie tot nu toe lijnrecht tegenover elkaar. Waarom zou een akkoord vandaag dan wel mogelijk zijn? Omdat geen akkoord zou leiden tot een diepe institutionele crisis. In de coulissen houden de aanhangers van het Tsjechoslowaakse scenario zich al klaar voor een vreugdedansje met het separatistische monstertje. Veel te vroeg echter. 

Communautaire discussies zijn in dit land meestal een afleidingsmanoeuvre om andere problemen te verdoezelen. De echte separatisten blijven een kleine minderheid. De traditionele partijen, CD&V incluis, de bedrijfswereld en de vakbonden zijn tegen een splitsingsscenario. Daarom zou de volgende ronde in de staathervorming wel eens kunnen gericht zijn op een versteviging van het Belgische niveau, weliswaar mét overdracht van bevoegdheden naar de gewesten zodat iedereen zich op de borst kan kloppen.      

Iedereen? De CD&V heeft wel een adder aan de borst die het aantal federale bevoegdheden wil herleiden tot nul. Bij de NVA moet de centripetale logica die tot nu toe werd gevolgd immers leiden tot het barsten van België. Een duidelijke afbakening van de centrale bevoegdheden gaat lijnrecht in tegen de N-VA-strategie. Bart De Wever zal moeten uitleggen waarom hij expliciet instemt met het betonneren van federale bevoegdheden in de Belgische grondwet.  

1148459236image72

Als De Wever daarop toegeeft, is er geen enkele reden waarom de NVA niet volledig zou oplossen in de CD&V. Ligt hij dwars, is er geen enkele reden om het kartel in stand te houden.

De piste van Dehaene luidt dan ook de doodsklokken over het kartel CD&V/N-VA, met als enige variante: een behoud van het kartel ten koste van een splitsing in de NVA. Dat betekent niet dat dit scenario voor morgen is. Dehaene beoogt nu nog geen akkoord over de inhoud van artikel 35, maar een akkoord over… een akkoord om erover te discussiëren. De concretisering ervan kan worden doorgeschoven. Tot de gewestverkiezingen van 2009 bijvoorbeeld… Dat wordt lachen!

 

11:01 Gepost door Jan Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cdnv, nva, kartel, staatshervorming, artikel 35, dehaene, de wever, 007 |  Facebook |

28-06-07

De week in vogelvlucht (1)

Gordon Brown, Angela Merkel, Jan Peter Balkenende, Yves Leterme… de volgende Europese top wordt er een van krentenbollenboeren en pennenlikkers. Hou de zapper dus bij de hand. Gelukkig is er Nicolas Sarkozy, nooit te beroerd om een slappe lach te onderdrukken. Of Jaroslaw Kaczynski die een nieuwe betekenis gaf aan het woord polariseren.

 

Makijaz_polityczny_1117054

Jaroslaw Kaczynski in "La Cage aux Folles"

 

*

 

Maar goed, laten we van de veronderstelling uitgaan dat Leterme premier wordt. Wat zal hij op zo’n top doen, behalve nota’s nemen? Pleiten voor een goed bestuur? Meer bevoegdheden eisen voor de lidstaten? Over Europa heb ik Yves nog niet veel horen zeggen. Nu ja, als ik erover nadenk, heb ik Yves over alles nog niet veel horen zeggen. Je mag de mensen immers niet schofferen, behalve als ze Verhofstadt heten.

 

merkel

Op Sarkozy!

 

*

 

Vraag is natuurlijk of Yves premier wordt. Om alle opties open te houden, is hij bijzonder mild tegenwoordig. Zelfs geen kwaad woord over Didier Reynders als die na een onderhoud met de majorettes van Erps-Kwerps de vertegenwoordigers van exhibitionistische filatelisten met een bochel ontvangt. Je bent informateur of je bent het niet.

 

*

 

Vrijdag brengt Reynders verslag uit aan het ziekbed van de koning die dinsdag van de trappen donderde. Ik vermoed opzettelijk. Want naar verluid maakte de vorst grapjes toen hij in de kliniek werd gerold. Op het eerste gezicht leek het er dan ook op dat hij zich een breuk had gelachen.

 

dekoning

 

*

 

Maar de echte lol moet nog komen. Kris Peeters zal de vorst opvrolijken. Hij is de eerste Vlaamse premier die de eed moet afleggen in een hospitaal. Als symboliek kan dat tellen. “Weet u waneer middenstanders het minste klagen, Sire?” “Neen, vertelt u mij het”.  “In februari.” “Hoezo? “Dan zijn er het minste dagen.” “Hoezo?” (enzovoort)

 

*

 

Rijst de vraag wie of wat er achter de val van de Koning schuilt. Filip kan het niet geweest zijn, want die zat nog in China. Mathilde ook. Reynders evenmin, want die had net een onderhoud met de vertegenwoordigers van het comité voor de terugkeer van de jarretelles. Martine Tanghe zei dat het een dom ongeval betrof, maar wie vermoedt een slim ongeval bij een Saksen-Coburg?

 

*

 

Albert 2 gehospitaliseerd, Herman De Croo in de kliniek, het kan geen toeval zijn. Vooral als je weet dat de VLD De Croo niet langer voordraagt als voorzitter van de kamer. Een van de namen die voor die functie circuleert, is die van Pieter De Crem. Volgens Godfried Bomans is humor overwonnen verdriet. Ik kan dan ook met de beste wil van de wereld geen grapjes maken over Pieter De Crem…

 

cdenv_02

 

21-06-07

Steun uw tegenstanders

kind_bal

De enige manier om aan te tonen dat je politieke tegenstanders ongelijk hebben, is hen te helpen bij het realiseren van hun programma. Kan je achteraf zeggen: zie je wel! Dat is een beetje de redenering van Johan Van de Lanotte in Humo. Geef toe, je moet er maar opkomen...

 

Want wat is het probleem van links in Vlaanderen volgens de aftredende voorzitter? Rechts heeft een veel te sociaal programma. Socialer dan dat van links! Ze kunnen zich dat permitteren omdat ze het geld ervoor (zogezegd) gaan halen bij de Walen. We moeten dus meewerken aan de staatshervorming, zodat ze dat argument niet meer kunnen gebruiken. Pas dan zullen de echte tegenstellingen tussen links en rechts In Vlaanderen naar boven komen. O ja?

 

Elke zondebok is goed

 

Ten eerste zal geen enkele staatshervorming, hoe ver doorgedreven ook, de valse argumenten van de nationalisten en separatisten ontkrachten. Zolang België en bijgevolg de band met Wallonië blijft bestaan, zullen ze daarin altijd de wortel van alle kwaad zien.

 

Eens die koe is uitgemolken, vinden ze wel een andere zondebok: de migranten, Europa, Amerikaanse brulkikkers… Zal Johan dan zeggen: we moeten eerst alle migranten buitengooien, alle brulkikkers opblazen of uit de EU stappen?

 

07280088

red de brulkikker

Meer nog, elke staatshervorming maakt de federale structuur zwakker. Op de duur blijft van de Belgische staat alleen nog de staatsschuld en de koning over. Hoe gaan we die splitsen? (tussen de Duitse gemeenschap, Brussel, Vlaanderen, Wallonië… vierendelen?)

 

Dan is er de vraag of een sp.a met Anciaux aan boord (toch de voormalige voorzitter van de Volksunie) nog niet Vlaamsgezind genoeg is. Hoe kan je in één adem de internationale en de fiere Vlaamse leeuw zingen zonder je te verslikken? 

 

Klein verstand

 

Tot slot is er de vraag of een doorgedreven staatshervorming mogelijk is, met of zonder de steun van de sp.a. Alle Franstalige partijen zijn immers tegen. Zelfs het verstand van Karel De Gucht is te klein om de haalbaarheid ervan in te zien, en dat wil wat zeggen.   

 

Het perverse van de demagogie van de Vlaams nationalisten is dat ze het akkoord van de Franstaligen nodig hebben om hun eisen te realiseren. En dat weten ze. “We sluiten allianties aan met de best mogelijke partner om zo ver mogelijk in de goede richting te gaan, richting finale ineenstorting van het systeem.” (Bart De Wever in Doorbraak, blad van de Vlaamse Volksbeweging). Veel geluk met je kartel, Yves…

 

Vladimir

 

Tijd dus om twee oneliners van Lenin uit de kast te halen:

1)      een leugen die vaak genoeg wordt herhaald, krijgt de kracht van waarheid

2)      de nationaliteitenkwestie (staatshervorming) is te herleiden tot een kwestie van brood (centen)

 

De leugen is natuurlijk dat de problemen van ‘de mensen’ kunnen worden opgelost met een staatshervorming. Dat is hen inderdaad een rad voor de ogen draaien. Johan Van de Lanotte geeft dat toe.

 

wit%20brood

 

 

De staatshervorming is een kwestie van centen. En wie controleert de portemonnee? Vadertje Belgische staat. Zij bepaalt en int immers de personenbelasting, vennootschapsbelasting, BTW, accijnzen…. Via een federaal compromis, vastgelegd in de financieringswet, krijgen de gewesten een budget toegewezen (aangevuld door eigen belastingen zoals successierechten). Daarmee kunnen ze de naar hen overgedragen bevoegdheden financieren. Meer staatshervorming betekent dus nog meer bevoegdheden en geld overhevelen. Maar de nationalisten willen nog veel meer: justitie, fiscaliteit, sociale zekerheid, kortom de volledige macht van het federaal niveau overhevelen. Meestappen in die logica is meewerken aan het ondermijnen en uiteindelijk opblazen van België. 

 

Plaats inter voor nationalisme

 

Moet links België dan verdedigen? Nee, links moet vooral een Europees en internationaal alternatief vooropstellen, zeker als je weet dat meer dan de helft van de (liberale) wetten gedicteerd worden door Europa. Maar ook ja, want hoe kan links op dat vlak geloofwaardig zijn als ze er niet eens in slaagt de eenheid van een ministaat als België te bewaren? Links moet dus geen staatshervorming verdedigen, wel een sociaaleconomische hervorming. Makkelijker gezegd dan gedaan, akkoord, maar het is de enige weg vooruit.

19-06-07

Een les in de volgende staatshervorming

Als je echt niet weet wat te doen, probeer eens het volgende. Grabbel het eerste en beste kind vast, liefst een eigen, en leg het uit hoe België ineen zit. Een buitenlander is ook goed, bij voorkeur een Amerikaan, want die is pragmatisch (en kinds).

 

Macaulay_Culkin_SP_161100

 

Je vertelt hem dat België een koninkrijk is met 10,3 miljoen inwoners, iets minder dan Moskou. Maar omdat er drie talen worden gesproken, zijn er zeven regeringen. Drie voor de gewesten, drie voor de taalgemeenschappen en eentje voor het hele land: de federale regering (oké, ik overdrijf, de Vlaamse gewestregering en Vlaamse gemeenschapsregering vallen samen).

 

De hoofdstad van België is Brussel.

De hoofdstad van de Brusselse gewestregering is Brussel.

De hoofdstad van de Franstalige gemeenschapsregering is Brussel.

De hoofdstad van Vlaanderen is Brussel.

De hoofdstad van Wallonië is Namen.

 

Dus de hoofdstad van het Vlaams gewest ligt in een ander gewest? Ja.

Waarom?

Omdat Vlaanderen Brussel niet loslaat.

Waarom willen ze dan Halle-Vilvoorde afsplitsen van Brussel?
Daarom.

 

Natuurlijk hebben al die regeringen parlementen en ministers en kabinetten en ambtenaren. Veel meer dan vroeger, toen België één land was met één regering. Maar dankzij de staathervorming is alles nu veel duidelijker geworden. Maar nog niet duidelijk genoeg.

 

Want de Vlaamse politici willen nog meer staatshervorming, alleen zijn de Waalse het daarmee niet eens. Er zijn zelfs Vlaamse partijen die voor een eigen Vlaamse staat zijn, met een eigen leger, politiemacht en gerecht. Maar die zijn in de minderheid (ook al zal er eentje binnenkort in de meerderheid zitten).

 

De CDNV, sp.a en Open VLD willen meer bevoegdheden voor Vlaanderen, maar niet alles. Het Vlaams Belang, Lijst Dedecker en de NVA willen de hele santenboetiek. Samen hebben ze 30% van de stemmen.

Zijn er dan zoveel Vlamingen die een aparte staat willen?

Nee, volgens een peiling is 93% ertegen.

Zijn ze dan tegen de Walen?

Neen, tegen de Marokkanen.

 

En wat gaan ze nu doen?

Wel, ze gaan een regering vormen die belooft de staat te hervormen, maar nu niet.

Waarom niet?

CDH en MR zijn ertegen.

Wanneer dan wel?

De MR wil misschien in 2009, maar dan moet ze wel de centjes blijven controleren.

En de CDH?

Alleen over het lijk van de voorzitster.

 

En gaat de NVA dan meedoen in een regering waar ze tegen zijn?

Ja, op voorwaarde dat Brussel-Halle-Vilvoorde gesplitst wordt.

Wanneer?

Onverwijld! *

 

*(dus minstens 3 + 2 = vijf jaar)

13:36 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (5) | Tags: 004, staatshervorming, cdnv, nva |  Facebook |

15-06-07

Voor een slecht bestuur, tegen de mensen!

leterme

Vannacht laat ik een kaarsje branden voor het verdwijnen van de clichés in het politieke discours, zoals daar zijn “een goed bestuur”, “de mensen” en “meer bevoegdheden aan de gewesten”. Als dat niet lukt, maak ik een voodoopop van Leterme. Als hij zich beroept op zijn Vlaams “goed bestuur”, prik ik hem in zijn dij. Zegt hij dat “de mensen verandering willen,” steek ik een naald in zijn grote teen. En komt hij af met meer bevoegdheden voor Vlaanderen, krijgt hij een pikuur in zijn bil. Declameert hij dat “alleen door meer bevoegdheden voor de gewesten de mensen een goed bestuur kunnen krijgen,” perforeer ik hem. Laten we de clichés even op een rij zetten:

 

Een goed bestuur

Wie is voor een slecht bestuur? Niemand. Het is een nietszeggende slogan, evenveel waard als “we zijn tegen verkwisting”, “we zijn tegen corruptie”, “we zijn tegen diefstal”… Maar die uitspraak is minder onnozel dan ze lijkt. Ze is een wel overworgen en doelbewuste taktiek van de CDNV, blindelings opgelepeld door de pers,  om het omgekeerde te suggereren bij de politieke tegenstrevers, vooral die aan de overzijde van de taalgrens. Het goede bestuur op Vlaams niveau wordt afgezet tegen het slechte bestuur op Belgisch, Brussels en Waals niveau. Waarom? Omdat de CDNV daar niets in de pap te brokken heeft. En omdat vooral het kartel aandringt op een staatshervorming. In die context krijgt die vanzelfsprekendheid een zware communautaire en politieke lading.  

 

De mensen

Hier wil ik kort over zijn. Het is een cliché dat gelanceerd werd door Steve Stevaert. Maar voor wie doe je anders aan politiek? De planten? De dieren? De amoeben? Alweer een nietszeggend begrip. Trouwens, wie zijn ‘de mensen’? De arbeider van Opel of Albert Frère? De postbode van Gent of 'het vrouwtje' van Filip en Mathilde? Vroeger werd er gesproken over ‘het volk’, vandaag over ‘de mensen’. In beide begrippen werd de angel van het klassenverschil uitgerukt. We zijn toch allemaal gelijk, niet?

 

Meer bevoegdheden naar de gewesten

Het zogenaamde ‘goede bestuur’ van Vlaanderen heeft geen jota te maken met de kwaliteiten van Leterme, net zoals het zogenaamde slechte bestuur van de rest iets zou te maken hebben met de onkunde van Verhofstadt, DiRupo of Picqué. Alles draait immers rond centen. Hoe meer centen je hebt, hoe beter de perceptie van je bestuur (wat niet hetzelfde is als een goed bestuur; ook in Vlaanderen wordt er geld over de balk gegooid, alleen is er veel meer van).

 

GoodGovernment

"Goed bestuur" - schilderij van Ambrogio Lorenzetti (1295-1348). Origineel idee, niet?

De redenen waarom alle Vlaamse partijen aandringen op een nieuwe staatshervorming, is omdat Vlaanderen op die manier nog meer centen zal krijgen. De Waalse partijen verzetten zich ertegen omdat ze aan den lijve hebben ondervonden dat ze bij elke voorgaande communautaire ronde de riem nog harder moesten dichtsnoeren. Kan je het hen kwalijk nemen? En de federale staat is helemaal de pineut, want die wordt systematisch uitgekleed.

Het is een beetje vergelijkbaar met het privatiseringsproces. De privé is natuurlijk alleen maar geïnteresseerd in (potentieel) winstgevende activiteiten. De staat blijft zitten met de verlieslatende posten, en krijgt dan het verwijt van inefficiëntie aangewreven. Pervers, maar het werkt. Het federaliseringproces op zich leidt daarom logischer wijze tot de verdere ondergraving van de Belgische staat en uiteindelijk separatisme. Tenzij er een omgekeerde beweging op gang komt.

 

’t Is allemaal de schuld van de Walen, of neen, van de PS

Als je objectief naar België kijkt, zie je in het noorden een rijk, welvarend gewest, met een BBP dat dubbel zo groot is als dat van het veel armere zuiden. En wat beweert het bonte koor van Vlaams nationalisten? Dat Vlaanderen de dupe is! 

 

De historische onderdrukking door de Franstalige bourgeoisie blijft sluimeren in de poriën van de Vlaming. Hij blijft zich verongelijkt voelen. Maar als je dit land objectief bekijkt, zie je dat in werkelijkheid niet alleen het economische, maar ook het politieke machtcentrum al lang verhuisd is naar het noorden. Vlaanderen speelt niet alleen de eerste viool, maar leidt het hele orkest. De Walen hebben daarom objectief meer redenen om zich onderdrukt te voelen. De Vlaming voelt zich dan weer onder de knoet van een spilzieke vrouw, terwijl hij zorgt voor brood op de plank Ze moet dus dringend een toontje lager zingen, want anders...  de scheiding!  

 

440px-Ambrogio_Lorenzetti%2C_Allegory_of_Bad_Government

"Slecht bestuur" - allegorie van Ambrogio Lorenzetti (1295-1348), Siena

Het is ooit anders geweest. Ooit was Wallonië een van de rijkste regio's van Europa. Maar na de oorlog verloor het zijn staalfabrieken en mijnen, de historische basis van de PS. Amerikaanse en Europese multinationals plantten fabrieken neer in het noorden. In hun zog schoten Vlaamse KMO’s als paddenstoelen uit de grond. Met andere woorden: niet “de Walen” of “de PS” zijn verantwoordelijk voor de economische teleurgang van hun gewest, maar de Société Général, Tractebel en andere kapitaalgroepen. En hou je vast, niet “het eigen volk” is verantwoordelijk voor de economische ontwikkeling van Vlaanderen, maar General Motors, Ford, Volkswagen, BASF, Unilever… Juist, buitenlanders! Een toontje lager zingen, zou dan ook niet misplaatst zijn.