25-07-08

Garanties zijn geen voorwaarden

De crisis van het Belgische staatsmodel is in de eerste plaats een crisis van de Vlaamse christendemocraten. Zonder hun irrealistische eisen, verwachtingen en deadlines, allemaal nodig om hun kartel en interne cohesie te redden, was het nooit zover gekomen. Een dik jaar geleden verdedigde alleen het Vlaams Belang separatisme, hoewel zelfs de meerderheid van zijn kiezers dat standpunt niet deelde. Vandaag is het een idee dat een veel ruimere weerklank vindt, ook al kan dat snel keren.   

large_390664

Natuurlijk staat separatisme niet op de agenda van de Vlaamse onderhandelaars, ook niet op die van het kartel. De misdaad van de Vlaamse christendemocraten is dan ook niet dat ze er een verborgen separatistische agenda op na zouden houden, maar wel dat ze door hun onverantwoorde houding elke realistische oplossing blokkeren waardoor een compromis onmogelijk is en separatisme voor steeds meer mensen de enige mogelijke uitweg lijkt. Door de fout ervan steevast in de schoenen van ‘de Franstaligen’ (als homogene bevolkingsgroep) te leggen, zetten ze de gemeenschappen in dit land tegen elkaar op en creëren ze problemen waar er geen waren. En dat is crimineel.

Sinds het uitbreken van de crisis, is er één constante. Telkens er een oplossing binnen handbereik leek, werd die afgeknald door de N-VA en vervolgens de CD&V-top, opgejaagd door kwaaie sms-en en e-mails van de ‘achterban’. Na 400 dagen hopeloos ploeteren, komt er eindelijk een formule die uitzicht biedt op een oplossing, en zie, Bart Dewever en Marianne Thyssen torpederen de boot alweer nog voor ze vertrokken is. Ze vragen namelijk ‘spijkerharde garanties’.

wever2

Elke redelijk mens weet dat het onmogelijk is waarborgen te eisen voor een succesvolle afloop van onderhandelingen. Maar neen, de kruim van Vlaamse kleinburgerlijke middelmatigheid, vertegenwoordigd door Dewever en Thyssen, eist de volgende ‘spijkerharde garanties’: de onderhandelingen moeten leiden naar een confederaal model, artikel 35 van de grondwet moet worden ingevuld, Brussel mag niet op hetzelfde niveau deelnemen als Vlaanderen en ‘de Franstaligen’ en een gebiedsuitbreiding van Brussel is uitgesloten. Voor de N-VA komt daar nog bij: B-H-V moet gesplitst worden langs parlementaire weg (dus eenzijdig).

Met andere woorden, de uitkomst moet volgens die dames en heren al op voorhand vastliggen. Dat zijn geen garanties, dat is een eenzijdig opleggen van je programma. Bovendien is het opvallend hoezeer het kartel Brussel al sinds het begin zoveel mogelijk negeert. Geen toeval natuurlijk, want Brussel is zowat de enige plaats in het land waar beide gemeenschappen samenwonen, -leven en –werken (en het kartel electoraal minder voorstelt dan de SP.a, en dat wil wat zeggen). De enige plaats in het land waar je dagelijks bewijst dat samenwerken (en leven en trouwen en kindjes maken) boven de taalgrenzen heen niet alleen mogelijk is, maar dagelijkse kost. Die verrijkende ervaring van een multiculturele samenlevingsvorm past uiteraard niet in het wereldbeeld van politici met klei aan de kuiten.

11:30 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: staatshervorming, 047, bart dewever, marianne thyssen |  Facebook |