19-10-10

Het land is depressief

 

Nu het zogenaamde compromis van De Wever unaniem en razendsnel werd afgeschoten door alle Franstalige partijen, is een oplossing uit de institutionele crisis verder af dan ooit. Het resultaat is immers dat beide gemeenschappen zich radicaliseren en de splitsing van België, hoe ongewenst en onrealistisch ook, alweer een stapje dichterbij is gekomen.

 

Volgens een peiling van VTM staat vandaag 70% van de Vlamingen achter De Wever en zou 33% zich uitspreken voor een onafhankelijk Vlaanderen. Vorige week was dat laatste cijfer nog maar 18%. Langs Franstalige kant wordt niet meer gevochten voor het behoud van België, maar gedreigd met een mini-België, bestaande uit Wallonië, Brussel en de zes faciliteitengemeenten. Deze blufpoker moet qua realiteitsgehalte niet onderdoen voor het verdampingsscenario van België binnen  Europa dat De Wever als rad voor de ogen van de Vlamingen houdt.

 

OPI3_GEA2V46RA_1_FO_WEVERGENNEZ_jpg_275.jpg

 

De Belgische staatsconstructie is uiterst gecompliceerd en ondoorzichtig en vertoont inderdaad een belangrijk democratisch deficit. Het is voor een intelligent politicus als De Wever een koud kunstje om deze wankele constructie aan flarden te scheuren. Niet in de zin dat de N-VA voorman vandaag het land wil uiteenrijten. Hij beseft maar al te goed dat de prijs daarvoor zowel politiek als economisch veel te hoog ligt. De Wever wil niet België, maar wel het Belgisch compromis waarop de wankele staatsconstructie gebaseerd is, opblazen. Hij is vandaag uitgegroeid tot de onbetwiste politieke leider van Vlaanderen en in die hoedanigheid de stormram waarmee de Vlaamse regering haar Copernicaanse omwenteling eenzijdig door de strot van Franstalig België wil duwen. De ironie is dat hoe halsstarriger datzelfde Franstalig België zich daartegen verzet, hoe meer ze de separatistische demonen in Vlaanderen aanwakkert, hoe sterker ze De Wever maakt en hoe meer ze de Franstalige publieke opinie rijp maakt voor een splitsingsscenario.

 

Ondertussen doet geen enkele partij nog maar de moeite om met de zusterpartij aan de andere kant van de taalgrens eens te gaan praten over een gemeenschappelijk standpunt betreffende de staatshervorming. Ook de Groenen, die tot nog toe de minst sektarische attitude hadden tegenover de fetisj van de staatshervorming, staan vandaag lijnrecht tegenover elkaar. Nochtans is een terugkeer van federale partijen in de een of andere vorm een conditio sine qua non om op termijn de eenheid van het land te bewaren. Niet dat het behoud van België de eerste doelstelling moet zijn van de socialisten. De eerste bekommernis moet het bewaren (of liever opnieuw te bewerkstelligen) van de eenheid van de arbeidersbeweging zijn, ook om te vermijden dat mensen op basis van hun taal of woonplaats tegenover elkaar komen te staan. De socialisten waren tot voor kort in poleposition om massaal een politieke uitdrukking te geven aan  de drang naar eenheid die nog altijd massaal aanwezig is onder de werknemers in heel België, ook in Vlaanderen. Want solidariteit onder werknemers is geen vorm van altruïsme, maar een kwestie van puur eigenbelang. Er valt gemeenschappelijk immers heel wat te verdedigen in dit land: een federaal sociaal zekerheidsmodel, dat eens in stukken gehakt, niet langer dezelfde bescherming zal kunnen bieden.

 

Di Rupo was amper een paar weken geleden nog de tweede populairste politicus in Vlaanderen. Stel je voor wat het effect was geweest als hij samen met Gennez had uitgepakt met een gemeenschappelijk voorstel voor een “sociale staatshervorming”.  Indien de socialistische leiders samen zouden uitleggen dat achter de zogenaamde responsabilisering van gemeenschappen en gewesten een verborgen agenda van bezuinigingen op de kap van de werknemers schuilgaat (met de ambtenaren voorop), zou dat standpunt ook in Vlaanderen op heel wat steun kunnen rekenen. Waarom gebeurt dat niet, denk je? Waarom was de PS deze keer opvallend afwezig op het “congres” van de sp.a? Waarschijnlijk omdat het handiger is om aan de andere kant van de taalgrens te beschikken over een zondebok waarachter je je eigen onvermogen kunt verstoppen. Als puntje bij paaltje komt, eindigen ook de socialistische leiders altijd in ‘hun gemeenschap’ en komen ze zo tegenover elkaar te staan, tot grote ergernis van een groot deel van hun achterban. 

 

Als de politieke ontwikkelingen van de laatste drie jaar ons iets geleerd hebben, dan is het wel dat het fameuze Belgische compromis inderdaad zo dood is als een pier. En het failliet van het Belgische compromismodel vertoont parallellen met het onvermogen van de reformistische leiders van de sociaaldemocratie om de naoorlogse welvaartstaat doelmatig te verdedigen. Leterme was de eerste ‘respectabele’ politicus die het Belgisch overlegmodel opblies en koos voor de confrontatie. Dat is de essentie van zijn uitspraak over de “vijf minuten politieke moed”. Hij heeft daarmee de doos van Pandora geopend en de geest van het nationalisme van de Nieuwe Vlaamse Alliantie uit de fles gelaten.

 

bart-de-wever-260x300.jpg

 

Maar De Wever is, net als zijn historische voorgangers, geen ‘revolutionair’ nationalist. Hij is de moderne incarnatie van het kleinburgerlijke Vlaams-nationalisme dat historisch te laat op het toneel van de geschiedenis is verschenen en daarom nooit op eigen kracht Vlaanderen heeft kunnen ontwikkelen “van volk tot staat”. Omdat een onafhankelijk Vlaanderen met Brussel als hoofdstad een utopie is, heeft het Vlaams-nationalisme altijd een deus ex machina nodig gehad. Gisteren Duitsland, vandaag Europa. “Zonder de EU zou ik nooit de onafhankelijkheid van Vlaanderen bepleiten”, zegt De Wever. Maar als je gelooft dat België niet werkt omdat het bestaat uit twee aparte culturen en democratieën, hoe kan je dan in hemelsnaam ervan uitgaan dat Europa wel kan werken? “Ik geef toe dat dit een tegenstelling is,” zegt De Wever, en laat het daar verder bij. Deze zogenaamde reaalpoliticus, het prototype van de rationele Vlaming, moet telkens als de zaken concreet worden het antwoord schuldig blijven. “Dat is voor technocraten,” luidt het dan. Maar zijn technocraten vallen wel door de mand van zodra ze met de neus op de feiten worden gedrukt, getuige het inmiddels legendarische Phara-debat tussen Frank Vandenbroucke en Danny Pieters.

 

De echte technocraten zitten vooral aan de andere kant van de onderhandelingstafel. De PS is een politieke machtsmachine die beschikt over een indrukwekkend studiebureau. Op de website of in het verkiezingsprogramma van de PS zal je tevergeefs speuren naar een hoofdstukje over de staatshervorming. Maar de partij heeft bij wijze van spreken wel tot op de centiem uitgerekend wat een boedelscheiding zou kosten. Met andere woorden, niet de N-VA, maar de PS heeft een concreet scheidingsscenario in de schuif klaarliggen. Dat verklaart waarom Di Rupo zich met de snelheid van het licht heeft getransformeerd van Belgisch staatsman tot potentieel Belgisch separatist. Hij gebruikt de federatie Wallonië-Brussel weliswaar niet als een wenselijk vooruitzicht, maar dreigt er wel mee: “als jullie willen afscheiden, doe het dan, wij staan klaar”. Onckelinckx verwoordt het op haar manier: “De vrijheid heeft een prijs”. Tegelijkertijd weten ze maar al te goed dat “Vlaanderen” niet uit is op separatisme. Ze willen met die dreigementen in de eerste plaats de N-VA (die ze inderdaad niet betrouwen) isoleren, maar bereiken precies het tegenovergestelde omdat ze zo credibiliteit verlenen aan het splitsingsscenario.

 

Hoe moet het nu verder? Vergeet een compromis tussen de zeven. Zie je Bart De Wever en Elio Di Rupo nog samen in een regering zitten na alles wat gebeurd is? Nieuwe verkiezingen dan? De Wever ligt er waarschijnlijk wakker van. Hij mag er niet aan denken om morgen 40% of meer van de stemmen te halen (met dank aan zijn slippendragers van de CD&V, VLD en helaas ook de sp.a) . Wat moet hij dan doen als de Franstaligen njet blijven zeggen? De onafhankelijkheid uitroepen? Vechten voor Brussel? Gaan bedelen bij Europa om erkend te worden? Uitleggen aan de Vlamingen dat ze hun spaarcenten kwijt zijn omdat de haaien van de financiële markten het ten ziele gaande België kapot hebben gespeculeerd? Een ware nachtmerrie. Maar als zowel nieuwe verkiezingen als een coalitie van de zeven uitgesloten lijkt in de nabije toekomst, wat is dan wel nog mogelijk?

 

Zoals de kaarten nu liggen, stevenen we regelrecht af op een confrontatie tussen de gewesten en gemeenschappen, waarbij alle politieke entiteiten van dit land tegenover elkaar komen te staan, elk met hun eigen eisen. Zelfs de Duitstalige gemeenschap die tot nu toe deel uitmaakt van Wallonië, pleit vandaag voor een eigen gewest. Aangezien de traditionele politieke overlegmethodes niet meer werken, zal worden uitgekeken naar buitengewone methodes, zoals het bijeenroepen van een soort van Staten-Generaal (het kind zal wel een andere elio-di-rupo-facelift.jpgnaam krijgen, het koningshuis is heel inventief op dat gebied).

 

De universiteiten en studiebureaus allerhande hebben in de laatste jaren ook niet stilgezeten. Zo hebben de universiteiten van Namen, Leuven en Louvain-la-Neuve technocratische modellen uitgewerkt voor een herziening van de financieringswet, die niet eens zo gek van elkaar verschillen. Er bestaat alleen (nog) geen politieke wil om die voorstellen te realiseren. Elke rationele staatshervorming zal immers offers vragen in termen van politieke macht en geen enkele partij is bereid die zomaar op te offeren, behalve met het mes op de keel (bijvoorbeeld een aanval van de financiële markten op de Belgische staatsobligaties of een andere externe factor).

 

Een rationele staatshervorming zoals de concrete invulling van het fameuze artikel 35 van de Grondwet dat de federale bevoegdheden nauwkeurig omschrijft (wat doen we nog samen?) en de restbevoegdheden automatisch overlaat aan de gewesten en gemeenschappen, botst op de belangen van de huidige politieke hoofdrolspelers. De N-VA heeft er geen belang bij omdat dit de federale structuur van België versterkt. Maar ook voor de PS hoeft het niet echt, want daar luidt de redenering: ‘liever baas in het eigen appartement dan tweede viool in het gemeenschapshuis”. Plus: onduidelijkheid heeft ook zijn voordelen (al een concreet voorstel gehoord van de socialisten in dat verband?)… In elk geval, een politiek akkoord over een grondige staatshervorming is nog niet voor morgen. Ondertussen vervelt Leterme van stokebrand in stabiliserende factor. Het kan verkeren… Ondertussen wachten 25 miljard om bespaard te worden. De regering van lopende zaken werkt met twaalfden, wat op zich al een besparing inhoudt, en de ontvangsten vallen beter mee dan verwacht door het aantrekken van de economie. Tijd gewonnen, maar de verrotting woekert verder.

 

In laatste instantie blijft de staatshervorming een kwestie van centen en de plaats en de aard van de staat in de economie. Dit is een socialistisch verhaal bij uitstek, maar de waarheid is dat noch de sp.a, noch de PS, noch de socialistische internationale een echt alternatief bieden op het neoliberale verhaal. Verder dan variaties op hetzelfde thema (“natuurlijk moeten we bezuinigen”) zijn we tot nu toe niet gekomen. Het is de taak van de socialistische beweging in haar geheel, en de linkervleugel in het bijzonder, om werk te maken van een geloofwaardig alternatief dat breekt met de perverse logica van de “vrije” markt.

14:26 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bart de wever, staatshervorming |  Facebook |

15-06-10

Voor een progressief front tegen De Wever

Wordt België gered of vernietigd door Bart De Wever? Vandaag 15 juni, voerde hij discrete gesprekken met Di Rupo, eergisteren in het grote verkiezingsdebat weigerde hij zich uit te spreken over de slaagkansen van een federale regering met de N-VA die in staat zou zijn de staat te hervormen en voldoende te saneren. Is Bart De Wever de redelijke hervormer, of een wolf in schapenvacht?

sheep_and_wolf

Zijn optreden in het grote verkiezingsdebat van 14 juni maakte mij alvast niet veel wijzer. Zo verklaarde De Wever tweemaal dat er snel een akkoord nodig was over een grote staatshervorming en over 22 miljard besparingen. Hij noemde het de grootste uitdaging sinds de Tweede Wereldoorlog. Over de slaagkansen ervan sprak zijn lichaamstaal echter boekdelen. In plaats van ‘boer Charel’ daarover aan te pakken, bleef de SP-a-voorzitster hem als een verliefde bakvis aankijken.  

De logica van De Wever vertoont veel gelijkenissen met die van de rechtse Republikeinen in de VS. Je brengt twee stellingen samen en suggereert een verband dat er niet is. Bijvoorbeeld:  sinds de oprichting van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is de werkloosheid er gestegen tot 20%.” Conclusie: schaf het gewest af.   

Doctor Jeckyll of Mister Hyde? 

Caroline moet haar geflirt met De Wever dus dringend stoppen, want die “sympathieke kerel” verdedigt wel een zeer rechts sociaaleconomisch programma. Bovendien is hij een man met een missie: het terug respectabel maken van het Vlaams-nationalisme, niet alleen door het uit de handen te rukken van het extremistische Vlaams Belang, maar ook door het criminele oorlogsverleden te verdoezelen. In hetzelfde programma verklaarde hij dat de N-VA kan bogen op een geschiedenis van honderd jaar, zij het in diverse gedaanten. Voor De Wever is de collaboratie dus niets meer dan een “andere gedaante” van het Vlaams-nationalisme. Een ‘fait divers’ om Freddy Thielemans te parafraseren.

Hij begrijpt maar al te goed dat vandaag openlijk pleiten voor separatisme politieke zelfmoord is. Daarom dekt zich in met de beste intenties, spreekt over evolutie in plaats van revolutie, stelt de financiële markten gerust, schuilt zich achter Europa, enz. Tegelijk ondergraaft hij met een kwinkslag de legitimiteit van elke federale instelling en structuur.  

1932_dr_jekyll_and_mr_hyde

 

De N-VA is gebaseerd op de rechtervleugel van de Volksunie. Onder de nieuwe verkozen N-VA-ers in de Kamer bevinden zich figuren als Manu Beuselinck die openlijk sympathiseert met de Vlaamse Volksbeweging (VVB). De VVB, opgericht in 1957, pleitte destijds voor federalisme, toen een revolutionaire gedachte. Vandaag acht de VVB dat het federalisme is bereikt en de volgende stap een onafhankelijke Vlaamse lidstaat binnen Europa moet zijn. Dat is iets anders dan het verdampingsverhaal van De Wever. Voor dergelijke lieden zal om het even welk compromis met de Franstaligen zeer moeilijk te slikken zijn. Het Belgisch niveau moet immers niet alleen voor de Franstaligen, maar ook voor de meeste Vlaamse partijen op een of andere manier worden versterkt.    

 dewever

Er bestaat dus wel degelijk een reëel gevaar dat de tactiek van De Wever in de praktijk zal neerkomen om, via een bewijs uit het ongerijmde, de Vlamingen stap voor stap proberen rijp te maken voor het separatisme als onvermijdelijk eindstation. Het gros van zijn kiezers is immers niet voor de splitsing van België, maar voor een betere werking van de instellingen. De Wever zal uiteindelijk moeten kiezen tussen een compromis om zijn kiezers tevreden te stellen, of aan de kant blijven staan om zijn achterban niet teleur te stellen. En elke misstap zal door zijn politieke tegenstanders, de CD&V op kop, genadeloos worden afgestraft. De rollen zijn nu immers omgekeerd.   

Frank Vandenbroucke 

Een van de weinigen die de N-VA tijdens de verkiezingscampagne in de hoek heeft kunnen drukken, was Frank Vandenbroucke. In het VRT-programma Phara van 8 juni trad de nieuwe SP-senator in debat met Danny Pieters van de N-VA over de splitsing van de sociale zekerheid en de arbeidsreglementering. Bart De Wever eist vandaag tussen haakjes openlijk excuus van Phara De Aguirre omdat ze vooraf beweerde dat hijzelf niet durfde komen. Zolang ze haar excuus niet aanbiedt, weigert De Wever nog in haar programma op te treden. Ook een trucje dat hij geleerd heeft van zijn Republikeinse vrienden.

Anderzijds deed Frank Vandenbroucke onlangs de volgende verbijsterende uitspraak: “Als ik De Wever hoor, is het vaak alsof ik mezelf hoor” De vraag is: over welke punten is VDB het met De Wever eens? Over de slechte werking en de ondoorzichtigheid van de Belgische staatsstructuren bestaat er vrijwel unanimiteit, zeker in het noorden van het land. Het ligt buiten het kader van deze tekst om diep in te gaan op de communautaire geschiedenis van België, maar de socialistische leiders hebben op dat vlak ook geen vlekkeloos parcours afgelegd, en dan druk ik mij zeer mild uit. Als puntje bij paaltje kwam, kozen ze steeds de kant van de eigen gemeenschap. Nationalisme boven socialisme (ook hier niets nieuws onder de zon). Het is voldoende om te stellen dat er sinds 1979, het jaar waarin Cools en Van Miert de BSP in twee splitsten (en dit tegen de wil van een groot deel van de partijbasis in), er geen nationale partijen van betekenis meer zijn in dit land.  

Eigen politieke structuren

 

De opeenvolgende staatshervormingen sinds 1980 hebben de gemeenschappen in België steeds verder uit elkaar gedreven, behalve in Brussel. De creatie van het Brussels stadsgewest in 1989 heeft een Brussels bewustzijn doen ontstaan dat zich afzet tegen de twee andere gewesten. De multiculturele inwoners van Brussel voelen zich immers niet Waals of Vlaams, maar ‘Brusselaar’: Franstalige Brusselaars, Marokkaanse Brusselaars, Turkse Brusselaars, Italiaanse Brusselaars, Congolese Brusselaars… maar ook Vlaamse Brusselaars, of, in mijn geval, Oostendse Brusselaars (J).

arnoouk5

 

Vlaanderen en Wallonië kregen al in 1980 eigen politieke structuren. Sinds het Sint-Michielsakkoord van 1993 kregen ze daarenboven een eigen rechtstreeks verkozen parlement, een eigen premier en een eigen regering. De Lambertmontakkoorden van 2000-2001, destijds omschreven als de definitieve fase van de staatshervorming, brachten België wel degelijk communautaire rust tijdens de economische boomjaren onder Paars, toen het geld rijkelijk vloeide. Tien jaar later, te midden van de grootste recessie sinds WOII, deden ze ons belanden op de rand van het separatisme. De deelregeringen blijken in de praktijk immers papieren tijgers (of tandeloze leeuwen) die zelf niet kunnen beslissen over hun inkomsten, maar hun zakgeld krijgen van vadertje (Belgische) staat.  

Goodbye Belgium, Hello Brussels 

Zonder een terugkeer van nationale of federale partijen in de een of andere vorm, is België op termijn waarschijnlijk gedoemd. En de scheiding zal niet pijnloos verlopen, want de belangrijkste hindernis op de secessie is Brussel. Een splitsing van België zou onvermijdelijk een gevecht doen losbarsten voor de hoofdstad, die goed is voor 20% van het BNP. De bangmakerij waar De Wever het altijd over heeft, steunt wel degelijk op reële risico’s. De PS zal de splitsing van B-H-V waarschijnlijk doorduwen om De Wever over de streep te trekken. Zo kan De Wever een belangrijk symbolisch dossier op zijn palmares zetten, terwijl ook Di Rupo een politieke slag zou thuishalen. In de rijke rand zijn voor hem, in tegenstelling tot voor de MR, immers niet veel stemmen te rapen. Maar de splitsing van het kiesarrondissement zal de Vlaamse Brusselaars meer dan ooit isoleren. De Vlamingen zullen onder die omstandigheden waarschijnlijk structureel beginnen samenwerken met de Franstalige partijen. De hoofdstad zou van splijtzwam kunnen evolueren naar bruggenhoofd. Misschien wishful thinking want een inschrijvingsrecht zou dergelijke ontwikkeling ondermijnen, maar ik hou de vingers toch gekruist.

 Artikel 35 

Ik denk dat, gezien het gevaar van een nieuwe periode van politieke instabiliteit en de gevolgen op de economie, er een reële kans bestaat dat de volgende staatshervorming relatief snel zal worden doorgedrukt. Mij maak je niet wijs dat er gedurende de drie (eigenlijk 15) jaar stilstand niet is nagedacht over een nieuwe staatsstructuur. Er werd alleen gewacht op het moment dat een nieuwe staatshervorming politiek haalbaar of noodzakelijk was. Het lijkt er sterk op dat dit moment gekomen is. Concreet komt de volgende staatshervorming neer op het invullen van het fameuze artikel 35 van de grondwet, dat de federale bevoegdheden moet vastleggen. Alleen dan kan een einde worden gesteld aan de bevoegdheidsconflicten en -overlappingen. De moeilijkste knopen om door te hakken, betreffen de centen. Wie financiert de bevoegdheden? Wie bepaalt en int de belastingen?

 euro-stapel

De Copernicaanse omwenteling die de Vlaamse regering verdedigt bij monde van Kris Peeters, betekent ondermeer dat de gewesten en gemeenschappen verantwoordelijk worden voor het innen van de centen via de overheveling van de personen- en vennootschapsbelasting. Dat zou ook meer klaarheid moeten scheppen in de financiële stromen naar het zuiden. Het zou de Vlaamse regering in de gelegenheid stellen om een bedrijfsvriendelijker (lees rechtser) beleid te voeren. Maar als de gewesten de centen innen, zouden zij de federale overheid moeten financieren. Dat betekent ook dat ze de kraan zouden kunnen dichtdraaien. Wallonië en de Franstalige gemeenschap zien in deze omwenteling dan ook niet geheel ten onterecht de laatste stap naar het separatisme. Daarom is in mijn opinie echt federalisme of confederalisme in België onmogelijk in de praktijk. Het beste dat uit de bus kan komen, is een ietwat minder hybride structuur die de bevoegdheden beter afbakent en een aantal symbooldossiers zoals B-H-V oplost. Of de N-VA daar echter genoegen mee zal nemen, that is the question  

Links front 

De vraag wie belastingen betaalt en hoeveel, is in werkelijkheid een klassenkwestie. Komt het geld van de Haves of van de Have-nots? Van de loontrekkende, de ambtenaar, de werkmens, de modale burger, de gewone man, of van de rijke kapitaalbezitter. Klinkt misschien ouderwets, maar het is, wel… euh… juist. Met andere woorden: die saaie discussie rond de staatshervorming is in werkelijkheid een boeiende discussie rond wie betaalt wat. Gesneden koek voor socialisten, zou je denken. Op die basis moet duidelijkheid worden gecreëerd over de bevoegdheidsverdeling. Sociale zekerheid en arbeidsreglementering moeten federale materies blijven. Milieu en buitenlandse handel moeten bijvoorbeeld opnieuw gecentraliseerd worden.  

Dus Caroline, ga door de deur met Di Rupo, niet met De Wever. Het eerste zal trouwens veel vlotter gaan. Het is rond die as dat een front moeten worden gevormd voor een ‘sociale staatshervorming’. Voor mij mag die term behouden blijven, maar de inhoud ervan moet veranderen want momenteel past ze teveel in een 'Vlaamse' in plaats van een 'socialistische' logica. Bondgenoten kunnen gezocht worden bij de Groenen en de ACV-vleugel van de christendemocraten (die vandaag trouwens onder vuur liggen van de Unizo- en VOKA-fractie), maar de socialisten zijn als grootste parlementaire fractie uitstekend geplaatst om hierin het voortouw te nemen. Het smeden van concrete bondgenootschappen over de taalgrenzen heen rond concrete eisen ter verdediging van de sociale zekerheid, betere werkomstandigheden (bijvoorbeeld rond stress op het werk), zou wel eens het broodnodige enthousiasme kunnen creëren waar de SP-a al jaren behoefte aan heeft. En, neem dat niet persoonlijk Caroline, een nieuw boegbeeld zou waarschijnlijk ook geen kwaad doen.

17:51 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bart de wever, caroline gennez, sp-a, n-va, staatshervorming |  Facebook |

10-06-10

Een sprankeltje hoop…

Bij het volgen van de actualiteit moet ik mij vaak inhouden om de vele ergernissen die in mij opwellen niet meteen op Facebook te gooien. Mijn vrienden zouden wel eens kunnen beseffen dat ik een oude zeur aan het worden ben. In elk geval, ik word niet milder met de jaren, integendeel. De wereld is rijp voor een socialistische omwenteling, alleen, klein probleempje, vrijwel niemand beseft het.

bart-de-wever-dans-le-role-de-letrangleur

Maar goed, ik dwaal af. In werkelijkheid zien we eerder een terugkeer naar de donkere middeleeuwen. Neem nu het succes van Bart De Wever. Volgens de peilingen zullen op 13 juni ’10 minstens een kwart van de Vlamingen op het heerschap in lederhosen stemmen (zo stel ik hem in gedachten nu eenmaal voor). Mijn eerste reactie is dan: hoe is het mogelijk? Hoe kan je zo dom zijn? Maar, eens de emotionele storm geluwd, vind ik dat zijn opmars niet meer dan normaal is en dat de CD&V hierin een verpletterende verantwoordelijkheid draagt.

De Wever is, om te beginnen, niet op eigen kracht zo ver kunnen komen. Een paar jaar geleden worstelde de N-VA nog met de kiesdrempel. Zijn partij en haar separatistisch gedachtegoed kreeg echter legitimiteit dankzij het kartel met de CD&V. Voor de christendemocratische opportunisten waren alle middelen goed om de paarse meerderheid te doorbreken. Eens aan de macht, bleek de kartelpartner echter al gauw een obstakel voor elk mogelijk compromis met de Franstaligen. Een dergelijke overeenkomst moet immers per definitie het Belgisch kader respecteren, want aan de andere kant van de taalgrens zijn er nu eenmaal geen partners die België willen uiteenrijten. Let wel, dat kan veranderen in de toekomst want je mag de vernederingen waaraan de Franstaligen de laatste jaren ten prooi zijn gevallen niet onderschatten, maar dat is een ander verhaal.

Valse onderhandelingen

Een nieuw Belgisch compromis is vandaag alleen mogelijk als de doelstelling ervan, namelijk het beter (lees goedkoper) doen functioneren van het overheidsapparaat in België, gedeeld wordt door alle onderhandelende partijen. De N-VA heeft echter een andere doelstelling, namelijk de splitsing van België.  Ze ziet de volgende staatshervorming als een tussenstap naar separatisme. Elke maatregel die de versterking van het federaal apparaat beoogt, is per definitie niet aanvaardbaar want dat druist in tegen de doelstelling op langere termijn. De Wever is echter een sluwe politicus. Hij beweert bij hoog en laag dat hij bereid is tot compromissen, ook al heeft hij in de praktijk nog geen enkele toegeving gedaan, tenzij door die te verbinden aan een voor de Franstaligen onmogelijk te aanvaarden voorwaarde. Zo beweerde De Wever onlangs dat hij desnoods een federale kieskring zou aanvaarden, op voorwaarde dat de minderheden in België niet langer zouden worden beschermd. Dat betekent dat de Vlamingen dan hun numerieke meerderheid zouden kunnen gebruiken om hun wil eenzijdig op te leggen aan de Franstaligen. Met die eis blaast De Wever niet alleen het Belgisch compromis omver, maar overtreedt hij bovendien het Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden van de Raad van Europa (weet je wel, Europa, waar De Wever zo mee dweept). Hij beseft wel dat die voorwaarde onhaalbaar is, maar slaagt erin zijn imago van redelijkheid te bewaren. De intellectueel De Wever is nu eenmaal intellectueel oneerlijk.

milquet200

Barts grootste fan

Door zich handig op te stellen als een redelijke partner en in de praktijk alles te blokkeren, komt in de ogen van de Vlaamse publieke opinie de volledige verantwoordelijkheid van de politieke impasse in het kamp van de Franstaligen te liggen. Natuurlijk hebben Milquet, Reynders en Maingain ook boter op het hoofd, want door halsstarrig elke eis van de Vlaamse meerderheid te blokkeren, gooien ze telkens weer koren op de molen van De Wever. De PS voert een meer gematigde koers en stemt bij monde van Philippe Mouraux in met een ‘grote’ staatshervorming. Uiteindelijk ziet het er meer en meer naar uit dat de klinkende overwinning van De Wever zal leiden tot het premierschap van een Waalse socialist die, op de koop toe, de homoseksuele zoon is van een immigrant. Er is toch nog rechtvaardigheid…

En de CD&V? Van “Vijf minuten politieke moed” naar “Nooit opgeven” is een hele sprong. Deze partij is haar geloofwaardigheid volledig kwijtgespeeld. Ze heeft na drie jaar onderhandelen niets bereikt. De kreet ‘nooit opgeven’ klinkt dan ook meer wanhopig dan hoopgevend. De resultante van dat alles is dat de N-VA in de polls bijna 10% boven de CD&V uittroont. Als kartelpartner waren de Vlaams-nationalisten de christendemocratie van binnenuit aan het opvreten, nu doen ze het van buitenaf. Maar de resultante is wel dat ze samen ongeveer 45% behalen in de opiniepeilingen. Tel daar de stemmen van LDD en Vlaams Belang bij op, en meer dan 60% van de Vlamingen zouden vandaag stemmen op openlijk Vlaamsgezinde partijen, die de schuld van de problemen van dit land voor een groot stuk bij de Franstaligen leggen. Voor meer dan 99,93 % van de wereldbevolking een volstrekt idiote stelling, voor de aanhangers van de bijna Slimste Mens ter Wereld een waarheid als een koe.

250_0_KEEP_RATIO_SCALE_CENTER_FFFFFF

Geef het op, meisje?

De Europese mythe

Anderzijds zijn alle traditionele partijen (inclusief de groenen) tegen de opsplitsing van België. Zelfs De Wever beseft dat de splitsing van het land vandaag niet aan de dagorde is. Hij ziet België op termijn “verdampen” binnen Europa. Interessante gedachte trouwens. In de 27 lidstaten van Europa worden 23 verschillende talen gesproken: Bulgaars, Deens, Duits, Engels, Ests, Fins, Frans, Grieks, Hongaars, Italiaans, Iers, Lets, Litouws, Maltees, Nederlands, Pools, Portugees, Roemeens, Sloveens, Slowaaks, Spaans, Tsjechisch en Zweeds. De economische verschillen tussen, pakweg, Roemenië en Zweden zijn allicht een ietsje groter dan tussen Vlaanderen en Wallonië. In de Humo van 10 juni zegt De Wever: In België staan twee totaal autonome democratieën tegenover elkaar, met andere culturele en economische agenda's: in meerderheid linkse verzuchtingen in Wallonië staan tegenover in meerderheid rechtse verzuchtingen in Vlaanderen”. En zijn conclusie: België zou op termijn moeten verdampen in Europa. Volgens diezelfde redenering staan daar echter 27 democratieën tegenover elkaar met andere culturele en economische agenda’s. Bovendien is het democratisch gehalte van de EU nog een stuk lager dan dat van België. Met andere woorden, het argument dat De Wever tegen het Belgisch model gebruikt, geldt nog tien keer meer tegen Europa. Maar wat zegt De Wever over Europa? “Zonder de EU zou ik niet voor een onafhankelijk Vlaanderen durven te pleiten.” (Humo 10/06/2010). De Wever stelt ons een luchtkasteel voor: een “onafhankelijk Vlaanderen” in een “Europa der volkeren”. Net zoals zijn historische voorgangers hun hoop stelden in de Duitse bezetter om Vlaanderen te bevrijden van het Franstalige juk, ziet De Wever de EU als Deus ex Machina die Vlaanderen zijn lang verhoopte onafhankelijkheid zal geven. Het democratisch deficit van Europa is daarbij een conditio sine qua non, want als je Europa met zijn culturele en economische verschillen kunt democratiseren, dan kan je dat zeker in België. En dan loopt de redenering van De Wever helemaal mank. Tenzij hij helemaal niet van plan is Europa te democratiseren natuurlijk (en hier dringt zich al weer een ongemakkelijke historische vergelijking op). Over de onwerkbaarheid van de voorstellen van de N-VA betreffende de splitsing van de arbeidsreglementering en sociale zekerheid zal ik het hier niet hebben. Frank Vandenbroucke heeft in Phara op een schitterende wijze brandhout gemaakt van dit voorstel.

ic85-1

beetje overdreven, maar kom...

Naar een goedkopere staat?

Overal in Europa moet de staat bezuinigen. De overheden hebben de banken miljarden euro’s toegestopt om het financieel systeem te onderstutten en de schade in de reële economie te beperken. Vrijwel alle landen vertonen daardoor een gigantisch begrotingstekort en een exploderende staatsschuld. Ze moeten dus enerzijds massaal geld lenen aan diezelfde banken om hun tekorten te financieren, en anderzijds diep in de buidel tasten om, alweer aan diezelfde banken, de intresten op de oplopende staatsschuld te betalen. Om die negatieve spiraal om te buigen, zijn ze vandaag verplicht om zwaar de hakbijl te zetten in de overheidsfinanciën: bezuinigen en/of hogere belastingen. In België is die oefening nog een stuk moeilijker vanwege de communautaire kwestie. De Vlaams-nationalisten wijzen op de geldstromen naar Wallonië (zie de absurde N-VA slogan “Meer Vlaanderen = minder crisis”), het Vlaams Belang voegt daarbij de sociale uitkeringen voor de migranten, enz. Met dezelfde redenering zou je Walen kunnen aanraden om hun centen uit te geven in de Ardennen en niet aan de kust, of Belgen van vreemde origine hun sociale bijdragen laten storten in een eigen kas. In werkelijkheid zijn het simplistische en dus valse redeneringen omdat de realiteit veel complexer is. Het economische magazine Trends, niet bepaald bekend voor zijn Belgicisme, publiceert deze week een studie die aantoont dat er jaarlijks 16 miljard euro vloeit van Brussel naar Vlaanderen. In realiteit zijn ook de Vlaamse patroons niet voor separatisme, wel voor een goedkopere overheid. Het Vlaams nationalisme gebruiken ze als stormram om het linkse Wallonië te intimideren. Tegelijkertijd profiteren ze van Waalse subsidies als ze investeren in Henegouwen, Luik en Waals-Brabant. Er bestaat geen Vlaams geld, Brussels geld of Waals geld.  Het zijn domme redeneringen die de aandacht afleiden van de werkelijke oorzaken van de crisis. Nationalisme is dan ook een vergif dat de mensen tegen elkaar opzet en de ware schuldigen buiten schot houdt.

Helaas heeft dat nationalisme alle partijen in meer of mindere mate besmet. Gedurende acht jaar communautaire vrede onder paars schijnt vandaag in dit land niets meer mogelijk te zijn zonder een staatshervorming. In realiteit is de belangrijkste achterliggende reden vanuit kapitalistisch oogpunt een noodzakelijke besparingsoperatie. De Belgische staat is niet alleen te duur, maar ook inefficiënt. In de OESO hebben alleen Roemenië en Italië een nog slechter werkende staatsapparaat. De rechtse partijen willen vooral een herziening van de financieringswet, omdat de federale overheid op termijn haar kerntaken (waaronder de uitbetaling van de pensioenen) niet langer zal kunnen vervullen. Om het simpel uit te drukken: de federale overheid int het leeuwenaandeel van de middelen (via de personen- en vennootschapsbelasting, de btw, de accijnzen, enz.). Vervolgens krijgen de gewest- en gemeenschapsregeringen een grote zak geld waarmee ze hun bevoegdheden kunnen uitoefenen. Daarnaast innen ze zelf een aantal bijkomende middelen zoals schenking- en successierechten (die in de drie gewesten na enkele jaren trouwens weer nagenoeg dezelfde zijn). De federale subsidies werden vastgelegd in een ingewikkelde financieringswet die vandaag dus aan herziening toe is. Er moet vanuit kapitalistisch oogpunt namelijk ook in België zwaar worden bespaard, maar door de ingewikkeldheid van de staatsstructuur, de financieringswet en de inderdaad economische verschillen tussen het noorden en het zuiden, zijn bezuinigingen hier een extra moeilijke oefening omdat ze communautair worden vertaald.

Een sociale staatshervorming

large_767821

De socialisten (en de groenen) pleiten voor een sociale staatshervorming. Dat klinkt al een stuk beter dan de snode plannen van de liberalen en de nationalisten. Maar ook de SP-a is akkoord om 20 miljard euro (800 miljard frank, dat maakt een vergelijking met eerdere besparingsrondes duidelijker) te saneren in de komende legislatuur. Hierbij wordt dezelfde logica gevolgd, behalve dat ook de rijken een duitje in het zakje moeten doen via een vermogenswinstbelasting, het afromen van de superwinsten van Electrabel, een betere bestrijding van de fiscale fraude en een herziening van de notionele intrestaftrek (een ingewikkelde manier om de vennootschapsbelasting naar beneden te krijgen en het verdwijnen van de coördinatiecentra op te vangen). Het is uiteraard een stuk socialer om het geld te gaan halen waar het zich bevindt, maar het is onvoldoende omdat, wel, het geld niet blijft waar het zich bevindt, maar vooral omdat die maatregelen ten onrechte suggereren dat er een gemakkelijkheidoplossing bestaat voor de huidige crisis. Socialisten die beseffen dat er meer aan de hand is en dat er veel ingrijpender dient te worden ingegrepen, zijn helaas nog dun bezaaid. Op nummer 10 van de senaatslijst van de SP-a heb ik er toch al één gevonden: Erik De Bruyn.  

edb
     Erik De bruyn en Spa Blauw

16:18 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (15) | Tags: verkiezingen 2010, n-va, bart de wever, erik de bruyn |  Facebook |

27-09-07

Red de solidariteit!

De vakbonden hebben eindelijk een –zij het schuchter- initiatief genomen om in te gaan tegen het ‘eigen biefstuk eerst’- nationalisme van de Vlaamse onderhandelaars (ja, ze zitten weer rond tafel). Een online petitie ter verdediging van de solidariteit tussen Vlamingen en Franstaligen, gesteund door sportlui, schrijvers, zangers en kunstenaars van divers pluimage. Stop dus met lezen en surf meteen naar Red de Solidariteit!

axel_red

Moest Wallonië niet in een economische crisis verkeren, zouden de Vlamingen de scheiding niet willen,” poneerde een verbouwereerde Axel Red in het VRT-journaal. De waarheid uit een zangeressenmond. Op een persconferentie van Unicef pleit Axel voor solidariteit met de derde wereld. Klinkt tegenwoordig vals uit de mond van iemand uit het noorden van dit land. “Het is bijna gênant om Belg te zijn,” pruilde de Limburgse van het Franse lied. Terecht. Solidarité in plaats van Sensualité? Lijkt me een mooie cover (hint, hint).

Luc Devos barstte uit liefde voor dit heerlijke land in de Brabançonne uit. Andere beroemdheden die al tekenden zijn Paul Goossens, Axl Peleman, Hugo Claus, Geert Van Istendael, Wim Opbrouck, Olivia Borlée, Hanna Mariën, Elodie Ouedraogo en Kim Gevaert, de bronzen meisjes van Osaka.

SH103228

Maar niet alleen de wereld van intellect, sport en kunst komt het internet op om hun afkeer voor het nationalistische discours en rood/zwart/gele gehechtheid te betuigen. Ook aan de dis van Van Rompuy is blijkbaar een Belgisch elan aan de gang. De uitgelekte voorstellen die tot dooi en een akkoord moeten leiden, zijn stuk voor stuk maatregelen ter versterking van de federatie. Eat your heart out, Bart De Wever. Laten we ze even overlopen.

Het samenvallen van de regionale en federale verkiezingen. Hierover zou een consensus aan het groeien zijn. De inflatie aan verkiezingen werken niet alleen verlammend op de compromisbereidheid bij regeringsonderhandelingen, maar bezorgt de Belg ook een indigestie aan democratie. Wie begiftigd is met een olifantengeheugen zal zich echter herinneren dat het samenvallen van die verkiezingen in het verleden al even verstorend werkte. In Wallonië en Vlaanderen waren de gewestregeringen in een wip gevormd, alleen hadden ze een andere samenstelling. Op federaal niveau was het in de haren krabben, of over de kale kop wrijven, naargelang. Een tijdelijke evenredige vertegenwoordiging (de inbraak van Van Miert) op Vlaams niveau kon de boel toen deblokkeren. Door de verkiezingen opnieuw te laten samenvallen (mij niet gelaten, integendeel), hangen alle onderhandelingen weer aan elkaar. Zorgen voor later.

top_527261

Dan is er het fameuze uitschrijvingsrecht voor alle Belgen, naar Nederlands model: elke Belg (hoezo, Belg?) kan voor de federale en Europese verkiezingen kiezen waar hij gaat stemmen. Een Oostendenaar kan in Arlon op Nothomb gaan stemmen, een Eupenaar in Ieper op Leterme. En een Franstalig randgeval op Onckelinx in Brussel. Of Luik als de furie weer verhuist. Leuk idee? Voor Franstaligen uit de rand die persé op een politiek zwaargewicht uit Brussel willen stemmen, ja. Maar ook voor extremistische partijen die via mobilisatie hun kiezers aanmanen om in dorp x of stad y hun bolletje te gaan kleuren. Een adder onder het gras zou bij die regeling misschien niet misstaan.

Tot slot is er het voorstel om een stuk of 12 kamerleden te laten verkiezen in een federale kieskring, een ideetje van de Pavia-denktank. Op die manier zouden federale politici minder geneigd zijn de nationalistische kaart te trekken om ook stemmen te kunnen rapen in het andere landsgedeelte. En je zou federale ministers krijgen met nationale carrure. Nee Wilfried, Leterme zou in de klei blijven steken waar hij hoort.

Bij al dat centrifugaal geweld is echter één probleempje dat luistert naar de naam Bart. Zou het kunnen dat hij daarom niet mag aanschuiven in het stulpje van E.T. in De Haan? 

 

05-09-07

De schuld van de CD&V (voorafgegaan door een spot voor BELvue)

 

Terwijl vorige zondag een dikke 70.000 sportievelingen Brussel omsingelden in een met gemeenschapsgeld gesponsord sportgebeuren dat het Vlaamse karakter van de tweetalige en soms overwegend Franstalige rand wil benadrukken, wipte ik het BELvue museum op het Brusselse Koningsplein binnen. Ik was op de wandel en toevallig in de buurt. Eigenlijk wou ik de ondergrondse archeologische site van de Coudenberg bezoeken, maar voor een euro meer kreeg ik er het museum bij. Wie kan weerstaan aan zoveel goedkoopte?

Belvue3

 

Ik verwachtte mij aan plechtstadige schilderijen van koninginnen in pijpenkrullen, saaie staatsportretten van hun gefronste eega’s, kitscherige azuurblauwe plafonds met bolgekaakte engelen, beelden van gevleugelde furies met naakte jongelingen onder de lauwer. Nu, die waren er wel, maar ook blikken koekentrommels van de jonge Boudewijn, uitvergrote strips van Suske en Wiske, karikaturen van Leopold 2, affiches van de Vooruit en filmpjes over Leuven Vlaams. Echt, een aanrader. Bovendien krijg je op een heldere manier en in een notendop de geschiedenis van België opgelepeld, van de Stomme van Portici over de Belle Epoque tot Kuifje. Van de emancipatiestrijd van Vlamingen en arbeiders naar de vijf staathervormingen sinds 1970. De tekstschrijver/historicus die erin slaagde op één paneel de Belgische staat uit de doeken te doen, verdient van mij een standbeeld.

Plots viel mijn oog op een oude affiche, gericht aan “onze zwarte broeders”. Een aanplakbiljet uit de pioniersdagen van de Vlaamse beweging, dat de onderdrukking van de zwarten in Kongo vergeleek met die van de Vlamingen in België. De tijden zijn inderdaad veranderd. Wat ooit begon als een sociale ontvoogdingsstrijd, is vandaag uitgemond in een reflex van egoïstisch eigenbelang. De onderdrukten zijn onderdrukkers geworden, die zich echter blijven wentelen in een slachtofferrol en hun provincialistische bekrompenheid etaleren met een dedain tegenover alle anderen (Franstaligen, Walen, en niet te vergeten, Belgisch gezinde Vlamingen) en een misplaatst superioriteitsgevoelen die mij telkens weer naar het toilet drijft.

dewever300

Het Vlaams nationalisme is echter een huis met veel kamers. Een deel van de frontsoldaten sympathiseerde met de Russische revolutie en de bolsjewieken, een ander deel kwam later in het vaarwater van de collaboratie terecht, menende dat de Duitse bezetter komaf ging maken met de franskiljonse onderdrukking. Dat uiterst rechtse gedeelte van het Vlaams nationalisme heeft oorlog na oorlog de Vlaamse ontvoogdingsstrijd decennia teruggeworpen. Democratische verzuchtingen werden ten onrechte vereenzelvigd met collaboratie en fascisme. Dat hebben we te danken aan de voorlopers van Dewinter en zijn beschaafde, gecultiveerde en humoristische spitsbroeder De Wever, die nog altijd een historische strijd aan het voeren zijn om het echte maar ook vermeende onrecht dat hun zielsgenoten (lees ouders en grootouders) na de oorlog werd aangedaan te wreken.

Wie kan in dit land nog beweren dat de Vlamingen worden onderdrukt? De ‘Vlaamse strijd’ is al lang geen strijd meer voor Vlaamse ontvoogding, maar een egoïstische strijd om de zogenaamde miljardenstroom naar Wallonië te stoppen. Eigen geld eerst! Zo kwam Bart De Wever op het VRT-journaal van 4 september alweer doodleuk en zonder tegenspraak beweren dat elk Vlaams gezin jaarlijks DUIZENDEN euro cadeau doet aan Wallonië. De groteske redenering achter dat cijfer buiten beschouwing gelaten, wordt over de kosten om dit land te splitsen natuurlijk zedig gezwegen (ook al zou het mij niet verwonderen dat een of andere Leuvense prof in zijn zolderkamer de rekening al lang heeft gemaakt).

IJZERB_41

 

België moet echter niet worden samengehouden omdat de kost van de scheiding te groot zou zijn (er zijn meer begeesterende argumenten te vinden), maar omdat taalverschillen en zelfs culturele en economische verschillen geen synoniem zijn van onbestuurbaarheid zoals de nationalisten ons willen doen geloven. Anders waren niet alleen de VS onbestuurbaar, maar zelfs steden als Los Angeles (of elke kustgemeente als je het argument doortrekt). Trouwens, zijn we acht jaar communautaire vrede onder paars nu al vergeten? Het is het kartel dat het nationalistisch monster van Frankenstein opnieuw heeft losgelaten en niemand anders.

Naast de financiële argumenten beweren de ‘moderne’ Vlaams nationalisten dat het onmogelijk is voor Franstaligen en Vlamingen om nog samen een regering te vormen (maar ze zijn wel voor de eenmaking van Europa; wat met de miljardenstroom naar Roemenië, Polen of Griekenland?) Het ergste is dat hun separatistisch programma vandaag blijkbaar gesteund wordt door 40% van de Vlamingen. Voor die verontrustende ontwikkeling zijn naast Bart De Wever en Filip De Winter ook Yves Leterme en de CD&V verantwoordelijk. Zij hebben een separatistische minipartij, dat op eigen kracht niet eens of nauwelijks de kiesdrempel haalt, een politieke macht toebedeeld die omgekeerd evenredig is met wat ze vertegenwoordigt. En ere wie ere toekomt, Bart De Wever heeft meesterlijk garen weten spinnen uit het opportunisme van de CD&V.

jocongres

 

Het kartel werd immers opgericht om paars te breken en opnieuw de federale macht te veroveren. Kost wat kost. Maar het leverde de CD&V een pyrrusoverwinning op. Want als ze zo voortdoet, zal er binnenkort geen federale macht meer zijn. De christendemocraten hebben zich in een patstelling gemanoeuvreerd waardoor de regeringsonderhandelingen nu al meer dan twee maand muurvast zitten. Ze kunnen communautair geen toegevingen doen uit vrees dat de N-VA het kartel zou opblazen. En vergeet niet dat zonder de N-VA oranjeblauw geen meerderheid heeft (vandaar de toenadering tot Ecolo). Maar door die halsstarrige houding kunnen ze onmogelijk tot een compromis komen met de Franstalige partijen. Natuurlijk hebben alle onderhandelaars –ook de Franstaligen- boter op het hoofd. Maar de kern van het probleem zit bij de CD&V, de partij die belast is (was) met de formatie. “Als ze geen regering meer kunnen vormen, dan kunnen we evengoed splitsen,” redeneert de man in de straat, en wie kan het hem kwalijk nemen?

Nu haast Vandeurzen zich te verklaren dat separatisme niet op de agenda staat, maar inmiddels is het kwaad geschiedt (o ja, en natuurlijk ligt de schuld voor de ongewilde radicalisering in Vlaanderen bij de Franstaligen). De enige vraag die ik me stel, is hoelang het nog zal duren vooraleer iemand van, pakweg, het ACW zijn nek uitsteekt en zegt dat het nu wel welletjes is. Voor Vandeurzen en Leterme is het kartel een veel grotere heilige koe dan voor een belangrijk deel van hun achterban. Hat kartel ten koste van alles in stand houden, zou wel eens een bom kunnen worden onder de eigen fundamenten. Misschien een kans voor de tot nu toe uitgebleven doorbraak van de Spa, die solidariteit toch nog altijd hoger acht dan nationalistisch eigenbelang? Of heb ik het verkeerd voor?

 

21-06-07

Steun uw tegenstanders

kind_bal

De enige manier om aan te tonen dat je politieke tegenstanders ongelijk hebben, is hen te helpen bij het realiseren van hun programma. Kan je achteraf zeggen: zie je wel! Dat is een beetje de redenering van Johan Van de Lanotte in Humo. Geef toe, je moet er maar opkomen...

 

Want wat is het probleem van links in Vlaanderen volgens de aftredende voorzitter? Rechts heeft een veel te sociaal programma. Socialer dan dat van links! Ze kunnen zich dat permitteren omdat ze het geld ervoor (zogezegd) gaan halen bij de Walen. We moeten dus meewerken aan de staatshervorming, zodat ze dat argument niet meer kunnen gebruiken. Pas dan zullen de echte tegenstellingen tussen links en rechts In Vlaanderen naar boven komen. O ja?

 

Elke zondebok is goed

 

Ten eerste zal geen enkele staatshervorming, hoe ver doorgedreven ook, de valse argumenten van de nationalisten en separatisten ontkrachten. Zolang België en bijgevolg de band met Wallonië blijft bestaan, zullen ze daarin altijd de wortel van alle kwaad zien.

 

Eens die koe is uitgemolken, vinden ze wel een andere zondebok: de migranten, Europa, Amerikaanse brulkikkers… Zal Johan dan zeggen: we moeten eerst alle migranten buitengooien, alle brulkikkers opblazen of uit de EU stappen?

 

07280088

red de brulkikker

Meer nog, elke staatshervorming maakt de federale structuur zwakker. Op de duur blijft van de Belgische staat alleen nog de staatsschuld en de koning over. Hoe gaan we die splitsen? (tussen de Duitse gemeenschap, Brussel, Vlaanderen, Wallonië… vierendelen?)

 

Dan is er de vraag of een sp.a met Anciaux aan boord (toch de voormalige voorzitter van de Volksunie) nog niet Vlaamsgezind genoeg is. Hoe kan je in één adem de internationale en de fiere Vlaamse leeuw zingen zonder je te verslikken? 

 

Klein verstand

 

Tot slot is er de vraag of een doorgedreven staatshervorming mogelijk is, met of zonder de steun van de sp.a. Alle Franstalige partijen zijn immers tegen. Zelfs het verstand van Karel De Gucht is te klein om de haalbaarheid ervan in te zien, en dat wil wat zeggen.   

 

Het perverse van de demagogie van de Vlaams nationalisten is dat ze het akkoord van de Franstaligen nodig hebben om hun eisen te realiseren. En dat weten ze. “We sluiten allianties aan met de best mogelijke partner om zo ver mogelijk in de goede richting te gaan, richting finale ineenstorting van het systeem.” (Bart De Wever in Doorbraak, blad van de Vlaamse Volksbeweging). Veel geluk met je kartel, Yves…

 

Vladimir

 

Tijd dus om twee oneliners van Lenin uit de kast te halen:

1)      een leugen die vaak genoeg wordt herhaald, krijgt de kracht van waarheid

2)      de nationaliteitenkwestie (staatshervorming) is te herleiden tot een kwestie van brood (centen)

 

De leugen is natuurlijk dat de problemen van ‘de mensen’ kunnen worden opgelost met een staatshervorming. Dat is hen inderdaad een rad voor de ogen draaien. Johan Van de Lanotte geeft dat toe.

 

wit%20brood

 

 

De staatshervorming is een kwestie van centen. En wie controleert de portemonnee? Vadertje Belgische staat. Zij bepaalt en int immers de personenbelasting, vennootschapsbelasting, BTW, accijnzen…. Via een federaal compromis, vastgelegd in de financieringswet, krijgen de gewesten een budget toegewezen (aangevuld door eigen belastingen zoals successierechten). Daarmee kunnen ze de naar hen overgedragen bevoegdheden financieren. Meer staatshervorming betekent dus nog meer bevoegdheden en geld overhevelen. Maar de nationalisten willen nog veel meer: justitie, fiscaliteit, sociale zekerheid, kortom de volledige macht van het federaal niveau overhevelen. Meestappen in die logica is meewerken aan het ondermijnen en uiteindelijk opblazen van België. 

 

Plaats inter voor nationalisme

 

Moet links België dan verdedigen? Nee, links moet vooral een Europees en internationaal alternatief vooropstellen, zeker als je weet dat meer dan de helft van de (liberale) wetten gedicteerd worden door Europa. Maar ook ja, want hoe kan links op dat vlak geloofwaardig zijn als ze er niet eens in slaagt de eenheid van een ministaat als België te bewaren? Links moet dus geen staatshervorming verdedigen, wel een sociaaleconomische hervorming. Makkelijker gezegd dan gedaan, akkoord, maar het is de enige weg vooruit.