25-07-08

Garanties zijn geen voorwaarden

De crisis van het Belgische staatsmodel is in de eerste plaats een crisis van de Vlaamse christendemocraten. Zonder hun irrealistische eisen, verwachtingen en deadlines, allemaal nodig om hun kartel en interne cohesie te redden, was het nooit zover gekomen. Een dik jaar geleden verdedigde alleen het Vlaams Belang separatisme, hoewel zelfs de meerderheid van zijn kiezers dat standpunt niet deelde. Vandaag is het een idee dat een veel ruimere weerklank vindt, ook al kan dat snel keren.   

large_390664

Natuurlijk staat separatisme niet op de agenda van de Vlaamse onderhandelaars, ook niet op die van het kartel. De misdaad van de Vlaamse christendemocraten is dan ook niet dat ze er een verborgen separatistische agenda op na zouden houden, maar wel dat ze door hun onverantwoorde houding elke realistische oplossing blokkeren waardoor een compromis onmogelijk is en separatisme voor steeds meer mensen de enige mogelijke uitweg lijkt. Door de fout ervan steevast in de schoenen van ‘de Franstaligen’ (als homogene bevolkingsgroep) te leggen, zetten ze de gemeenschappen in dit land tegen elkaar op en creëren ze problemen waar er geen waren. En dat is crimineel.

Sinds het uitbreken van de crisis, is er één constante. Telkens er een oplossing binnen handbereik leek, werd die afgeknald door de N-VA en vervolgens de CD&V-top, opgejaagd door kwaaie sms-en en e-mails van de ‘achterban’. Na 400 dagen hopeloos ploeteren, komt er eindelijk een formule die uitzicht biedt op een oplossing, en zie, Bart Dewever en Marianne Thyssen torpederen de boot alweer nog voor ze vertrokken is. Ze vragen namelijk ‘spijkerharde garanties’.

wever2

Elke redelijk mens weet dat het onmogelijk is waarborgen te eisen voor een succesvolle afloop van onderhandelingen. Maar neen, de kruim van Vlaamse kleinburgerlijke middelmatigheid, vertegenwoordigd door Dewever en Thyssen, eist de volgende ‘spijkerharde garanties’: de onderhandelingen moeten leiden naar een confederaal model, artikel 35 van de grondwet moet worden ingevuld, Brussel mag niet op hetzelfde niveau deelnemen als Vlaanderen en ‘de Franstaligen’ en een gebiedsuitbreiding van Brussel is uitgesloten. Voor de N-VA komt daar nog bij: B-H-V moet gesplitst worden langs parlementaire weg (dus eenzijdig).

Met andere woorden, de uitkomst moet volgens die dames en heren al op voorhand vastliggen. Dat zijn geen garanties, dat is een eenzijdig opleggen van je programma. Bovendien is het opvallend hoezeer het kartel Brussel al sinds het begin zoveel mogelijk negeert. Geen toeval natuurlijk, want Brussel is zowat de enige plaats in het land waar beide gemeenschappen samenwonen, -leven en –werken (en het kartel electoraal minder voorstelt dan de SP.a, en dat wil wat zeggen). De enige plaats in het land waar je dagelijks bewijst dat samenwerken (en leven en trouwen en kindjes maken) boven de taalgrenzen heen niet alleen mogelijk is, maar dagelijkse kost. Die verrijkende ervaring van een multiculturele samenlevingsvorm past uiteraard niet in het wereldbeeld van politici met klei aan de kuiten.

11:30 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: staatshervorming, 047, bart dewever, marianne thyssen |  Facebook |

04-07-08

Dromen van een wereld zonder grenzen

Leterme ziet het niet meer zitten. Dat was het eerste dat ik hoorde bij het ontwaken op de tonen van radio 1. Tja, ik zie Leterme niet zitten, dus voor mij geen slecht nieuws. Maar hoezeer ik ook de rug wil zien van deze regering, ik betrap er mezelf toch op dat ik stilletjes hoop op een communautair akkoord. De inzet is nu eenmaal te groot.

large_346954

Als je het kartel moet geloven, zit de boel alleen maar vast omdat de Franstaligen geen millimeter willen opschuiven en tot geen enkel compromis bereid zijn. “Zij” willen niet vooruit. Kijk, het is die voorstelling van zaken die me doodziek maakt. Elke eis van de tegenpartij is totaal onredelijk (zoals de uitbreiding van Brussel) of belachelijk (minder geld voor Vlamingen in Brussel), al “onze” eisen zijn niet alleen zeer redelijk, maar ook verstandig en goed voor iedereen. Wij moeten dus niet alleen geloven dat Franstaligen totaal onredelijk zijn, maar ook dom. En wie wil nu nog verder samenwerken met een dom en onredelijk volk?

“Maar hoe zou jij het dan oplossen?” krijg ik meer en meer te horen. “Kritiseren is makkelijk”. Wel… een klassenloze samenleving zonder grenzen is natuurlijk een beetje hoog gegrepen, maar het is wel een eerbaar einddoel (en een einddoel is wat vandaag bij de onderhandelaars, op de N-VA na, juist ontbreekt,). En elke stap en elke maatregel die dat einddoel dichterbij brengt, kan rekenen op mijn enthousiaste steun. De uitbreiding van de faciliteiten in Wallonië, een meesterzet van Rudy Demotte, ontlokt bij mij dan ook een rondedans rond de keukentafel, het taalexamen voor de aanschaf van een sociale woning in Vilvoorde een greep naar de kotsemmer. Dus elke maatregel ter bevordering van samenwerking, wederzijds respect en eenheid is goed, elk voorstel dat neigt naar navelstaarderij en riekt naar nationalisme slecht.

BartDeWever11nov[1]

Voor alle duidelijkheid: de minachting die Maingain en compagnie tentoonspreiden tegenover de Vlamingen doet me evengoed kokhalzen. Zo wou ik op een bepaald moment aansluiten bij een ludieke groep tegen Bart Dewever op Facebook, maar heb me bedacht toen ik een paar reacties las op het prikbord. Zo schrijft een zekere P.O. “Les flamands sont la honte de l’Europe.” En « Mais nous ne voulons pas parler néérlandais !!!! parsequ on s en fout de cette langue et on les emmerdes” (niet slecht : drie taalfouten in één zin). Vlaanderen heeft inderdaad geen patent op idiotie… De ironie is natuurlijk dat het juist die mentaliteit is die politici als Bart Dewever groot maken.

Maar goed, hoe moet het nu verder? Laten we ervan uitgaan dat er tegen 15 juli inderdaad geen akkoord is, zoals iedereen verwacht. Dat zou betekenen dat een politiek onderhandeld akkoord tussen Vlamingen en Franstaligen binnen de schoot van de federale regering niet langer mogelijk is en de staat op een andere manier zal moeten worden hervormd (of gesplitst). Geen compromis betekent immers een regimecrisis. Als de platgetreden paden niet meer bewandelbaar zijn, zullen nieuwe wegen moeten worden betreden. Dat kan zijn: een soort van overleg tussen alle overheden, waarin de gewestregeringen niet alleen betrokken zijn, maar ook de eerste viool spelen. De geslaagde onderhandelingen tussen Kris Peeters en Rudy Demotte zijn een teken aan de wand.

large_350562

Dat zou dus betekenen dat de gewesten het voortouw nemen in de onderhandelingen over een nieuwe staatshervorming. Het federale niveau heeft dan in de feiten gefaald, de gewesten nemen over in een de facto confederaal model dat alleen nog op papier moet worden uitgewerkt. Maar ik sluit nog altijd niet uit dat het tot een ingewikkeld compromis komt, met geïnstitutionaliseerde samenwerkingsakkoorden tussen de gewesten ter versterking van het federale niveau in ruil voor een verdere bevoegdheidsoverdracht. Blablabla, inderdaad…

En B-H-V? Ik blijf erbij dat een referendum in alle betrokken gemeenten de aangewezen weg is. Het resultaat zou de MR en het FDF wel eens kunnen zuur opbreken. Mensen stemmen immers in de eerste plaats voor hun portemonnee, niet voor hun taal. En de inwoners van de rijke groene gordel rond Brussel, hoe Franstalig ook, zullen twee keer nadenken alvorens aan te sluiten bij een door armoede verteerd stadsgewest waar ze een stuk meer belastingen zullen moeten betalen. De enige reden waarom ze zelf een referendum vragen, is omdat ze weten dat ze die niet zullen krijgen.

Leve de jeugd van heden!

Leuk filmpje gevonden op YouTube. Een beetje provocatief, maar toch geestig en intelligent… Er is nog hoop…