15-06-10

Voor een progressief front tegen De Wever

Wordt België gered of vernietigd door Bart De Wever? Vandaag 15 juni, voerde hij discrete gesprekken met Di Rupo, eergisteren in het grote verkiezingsdebat weigerde hij zich uit te spreken over de slaagkansen van een federale regering met de N-VA die in staat zou zijn de staat te hervormen en voldoende te saneren. Is Bart De Wever de redelijke hervormer, of een wolf in schapenvacht?

sheep_and_wolf

Zijn optreden in het grote verkiezingsdebat van 14 juni maakte mij alvast niet veel wijzer. Zo verklaarde De Wever tweemaal dat er snel een akkoord nodig was over een grote staatshervorming en over 22 miljard besparingen. Hij noemde het de grootste uitdaging sinds de Tweede Wereldoorlog. Over de slaagkansen ervan sprak zijn lichaamstaal echter boekdelen. In plaats van ‘boer Charel’ daarover aan te pakken, bleef de SP-a-voorzitster hem als een verliefde bakvis aankijken.  

De logica van De Wever vertoont veel gelijkenissen met die van de rechtse Republikeinen in de VS. Je brengt twee stellingen samen en suggereert een verband dat er niet is. Bijvoorbeeld:  sinds de oprichting van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is de werkloosheid er gestegen tot 20%.” Conclusie: schaf het gewest af.   

Doctor Jeckyll of Mister Hyde? 

Caroline moet haar geflirt met De Wever dus dringend stoppen, want die “sympathieke kerel” verdedigt wel een zeer rechts sociaaleconomisch programma. Bovendien is hij een man met een missie: het terug respectabel maken van het Vlaams-nationalisme, niet alleen door het uit de handen te rukken van het extremistische Vlaams Belang, maar ook door het criminele oorlogsverleden te verdoezelen. In hetzelfde programma verklaarde hij dat de N-VA kan bogen op een geschiedenis van honderd jaar, zij het in diverse gedaanten. Voor De Wever is de collaboratie dus niets meer dan een “andere gedaante” van het Vlaams-nationalisme. Een ‘fait divers’ om Freddy Thielemans te parafraseren.

Hij begrijpt maar al te goed dat vandaag openlijk pleiten voor separatisme politieke zelfmoord is. Daarom dekt zich in met de beste intenties, spreekt over evolutie in plaats van revolutie, stelt de financiële markten gerust, schuilt zich achter Europa, enz. Tegelijk ondergraaft hij met een kwinkslag de legitimiteit van elke federale instelling en structuur.  

1932_dr_jekyll_and_mr_hyde

 

De N-VA is gebaseerd op de rechtervleugel van de Volksunie. Onder de nieuwe verkozen N-VA-ers in de Kamer bevinden zich figuren als Manu Beuselinck die openlijk sympathiseert met de Vlaamse Volksbeweging (VVB). De VVB, opgericht in 1957, pleitte destijds voor federalisme, toen een revolutionaire gedachte. Vandaag acht de VVB dat het federalisme is bereikt en de volgende stap een onafhankelijke Vlaamse lidstaat binnen Europa moet zijn. Dat is iets anders dan het verdampingsverhaal van De Wever. Voor dergelijke lieden zal om het even welk compromis met de Franstaligen zeer moeilijk te slikken zijn. Het Belgisch niveau moet immers niet alleen voor de Franstaligen, maar ook voor de meeste Vlaamse partijen op een of andere manier worden versterkt.    

 dewever

Er bestaat dus wel degelijk een reëel gevaar dat de tactiek van De Wever in de praktijk zal neerkomen om, via een bewijs uit het ongerijmde, de Vlamingen stap voor stap proberen rijp te maken voor het separatisme als onvermijdelijk eindstation. Het gros van zijn kiezers is immers niet voor de splitsing van België, maar voor een betere werking van de instellingen. De Wever zal uiteindelijk moeten kiezen tussen een compromis om zijn kiezers tevreden te stellen, of aan de kant blijven staan om zijn achterban niet teleur te stellen. En elke misstap zal door zijn politieke tegenstanders, de CD&V op kop, genadeloos worden afgestraft. De rollen zijn nu immers omgekeerd.   

Frank Vandenbroucke 

Een van de weinigen die de N-VA tijdens de verkiezingscampagne in de hoek heeft kunnen drukken, was Frank Vandenbroucke. In het VRT-programma Phara van 8 juni trad de nieuwe SP-senator in debat met Danny Pieters van de N-VA over de splitsing van de sociale zekerheid en de arbeidsreglementering. Bart De Wever eist vandaag tussen haakjes openlijk excuus van Phara De Aguirre omdat ze vooraf beweerde dat hijzelf niet durfde komen. Zolang ze haar excuus niet aanbiedt, weigert De Wever nog in haar programma op te treden. Ook een trucje dat hij geleerd heeft van zijn Republikeinse vrienden.

Anderzijds deed Frank Vandenbroucke onlangs de volgende verbijsterende uitspraak: “Als ik De Wever hoor, is het vaak alsof ik mezelf hoor” De vraag is: over welke punten is VDB het met De Wever eens? Over de slechte werking en de ondoorzichtigheid van de Belgische staatsstructuren bestaat er vrijwel unanimiteit, zeker in het noorden van het land. Het ligt buiten het kader van deze tekst om diep in te gaan op de communautaire geschiedenis van België, maar de socialistische leiders hebben op dat vlak ook geen vlekkeloos parcours afgelegd, en dan druk ik mij zeer mild uit. Als puntje bij paaltje kwam, kozen ze steeds de kant van de eigen gemeenschap. Nationalisme boven socialisme (ook hier niets nieuws onder de zon). Het is voldoende om te stellen dat er sinds 1979, het jaar waarin Cools en Van Miert de BSP in twee splitsten (en dit tegen de wil van een groot deel van de partijbasis in), er geen nationale partijen van betekenis meer zijn in dit land.  

Eigen politieke structuren

 

De opeenvolgende staatshervormingen sinds 1980 hebben de gemeenschappen in België steeds verder uit elkaar gedreven, behalve in Brussel. De creatie van het Brussels stadsgewest in 1989 heeft een Brussels bewustzijn doen ontstaan dat zich afzet tegen de twee andere gewesten. De multiculturele inwoners van Brussel voelen zich immers niet Waals of Vlaams, maar ‘Brusselaar’: Franstalige Brusselaars, Marokkaanse Brusselaars, Turkse Brusselaars, Italiaanse Brusselaars, Congolese Brusselaars… maar ook Vlaamse Brusselaars, of, in mijn geval, Oostendse Brusselaars (J).

arnoouk5

 

Vlaanderen en Wallonië kregen al in 1980 eigen politieke structuren. Sinds het Sint-Michielsakkoord van 1993 kregen ze daarenboven een eigen rechtstreeks verkozen parlement, een eigen premier en een eigen regering. De Lambertmontakkoorden van 2000-2001, destijds omschreven als de definitieve fase van de staatshervorming, brachten België wel degelijk communautaire rust tijdens de economische boomjaren onder Paars, toen het geld rijkelijk vloeide. Tien jaar later, te midden van de grootste recessie sinds WOII, deden ze ons belanden op de rand van het separatisme. De deelregeringen blijken in de praktijk immers papieren tijgers (of tandeloze leeuwen) die zelf niet kunnen beslissen over hun inkomsten, maar hun zakgeld krijgen van vadertje (Belgische) staat.  

Goodbye Belgium, Hello Brussels 

Zonder een terugkeer van nationale of federale partijen in de een of andere vorm, is België op termijn waarschijnlijk gedoemd. En de scheiding zal niet pijnloos verlopen, want de belangrijkste hindernis op de secessie is Brussel. Een splitsing van België zou onvermijdelijk een gevecht doen losbarsten voor de hoofdstad, die goed is voor 20% van het BNP. De bangmakerij waar De Wever het altijd over heeft, steunt wel degelijk op reële risico’s. De PS zal de splitsing van B-H-V waarschijnlijk doorduwen om De Wever over de streep te trekken. Zo kan De Wever een belangrijk symbolisch dossier op zijn palmares zetten, terwijl ook Di Rupo een politieke slag zou thuishalen. In de rijke rand zijn voor hem, in tegenstelling tot voor de MR, immers niet veel stemmen te rapen. Maar de splitsing van het kiesarrondissement zal de Vlaamse Brusselaars meer dan ooit isoleren. De Vlamingen zullen onder die omstandigheden waarschijnlijk structureel beginnen samenwerken met de Franstalige partijen. De hoofdstad zou van splijtzwam kunnen evolueren naar bruggenhoofd. Misschien wishful thinking want een inschrijvingsrecht zou dergelijke ontwikkeling ondermijnen, maar ik hou de vingers toch gekruist.

 Artikel 35 

Ik denk dat, gezien het gevaar van een nieuwe periode van politieke instabiliteit en de gevolgen op de economie, er een reële kans bestaat dat de volgende staatshervorming relatief snel zal worden doorgedrukt. Mij maak je niet wijs dat er gedurende de drie (eigenlijk 15) jaar stilstand niet is nagedacht over een nieuwe staatsstructuur. Er werd alleen gewacht op het moment dat een nieuwe staatshervorming politiek haalbaar of noodzakelijk was. Het lijkt er sterk op dat dit moment gekomen is. Concreet komt de volgende staatshervorming neer op het invullen van het fameuze artikel 35 van de grondwet, dat de federale bevoegdheden moet vastleggen. Alleen dan kan een einde worden gesteld aan de bevoegdheidsconflicten en -overlappingen. De moeilijkste knopen om door te hakken, betreffen de centen. Wie financiert de bevoegdheden? Wie bepaalt en int de belastingen?

 euro-stapel

De Copernicaanse omwenteling die de Vlaamse regering verdedigt bij monde van Kris Peeters, betekent ondermeer dat de gewesten en gemeenschappen verantwoordelijk worden voor het innen van de centen via de overheveling van de personen- en vennootschapsbelasting. Dat zou ook meer klaarheid moeten scheppen in de financiële stromen naar het zuiden. Het zou de Vlaamse regering in de gelegenheid stellen om een bedrijfsvriendelijker (lees rechtser) beleid te voeren. Maar als de gewesten de centen innen, zouden zij de federale overheid moeten financieren. Dat betekent ook dat ze de kraan zouden kunnen dichtdraaien. Wallonië en de Franstalige gemeenschap zien in deze omwenteling dan ook niet geheel ten onterecht de laatste stap naar het separatisme. Daarom is in mijn opinie echt federalisme of confederalisme in België onmogelijk in de praktijk. Het beste dat uit de bus kan komen, is een ietwat minder hybride structuur die de bevoegdheden beter afbakent en een aantal symbooldossiers zoals B-H-V oplost. Of de N-VA daar echter genoegen mee zal nemen, that is the question  

Links front 

De vraag wie belastingen betaalt en hoeveel, is in werkelijkheid een klassenkwestie. Komt het geld van de Haves of van de Have-nots? Van de loontrekkende, de ambtenaar, de werkmens, de modale burger, de gewone man, of van de rijke kapitaalbezitter. Klinkt misschien ouderwets, maar het is, wel… euh… juist. Met andere woorden: die saaie discussie rond de staatshervorming is in werkelijkheid een boeiende discussie rond wie betaalt wat. Gesneden koek voor socialisten, zou je denken. Op die basis moet duidelijkheid worden gecreëerd over de bevoegdheidsverdeling. Sociale zekerheid en arbeidsreglementering moeten federale materies blijven. Milieu en buitenlandse handel moeten bijvoorbeeld opnieuw gecentraliseerd worden.  

Dus Caroline, ga door de deur met Di Rupo, niet met De Wever. Het eerste zal trouwens veel vlotter gaan. Het is rond die as dat een front moeten worden gevormd voor een ‘sociale staatshervorming’. Voor mij mag die term behouden blijven, maar de inhoud ervan moet veranderen want momenteel past ze teveel in een 'Vlaamse' in plaats van een 'socialistische' logica. Bondgenoten kunnen gezocht worden bij de Groenen en de ACV-vleugel van de christendemocraten (die vandaag trouwens onder vuur liggen van de Unizo- en VOKA-fractie), maar de socialisten zijn als grootste parlementaire fractie uitstekend geplaatst om hierin het voortouw te nemen. Het smeden van concrete bondgenootschappen over de taalgrenzen heen rond concrete eisen ter verdediging van de sociale zekerheid, betere werkomstandigheden (bijvoorbeeld rond stress op het werk), zou wel eens het broodnodige enthousiasme kunnen creëren waar de SP-a al jaren behoefte aan heeft. En, neem dat niet persoonlijk Caroline, een nieuw boegbeeld zou waarschijnlijk ook geen kwaad doen.

17:51 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bart de wever, caroline gennez, sp-a, n-va, staatshervorming |  Facebook |

28-06-08

Een sprankeltje hoop

Op het eerste gezicht bieden de laatste opiniepeilingen een sprankeltje hoop: het kartel dondert met 3,5% naar beneden, het Vlaams Belang klikt met 3,2% minder af op 16,1%. De N-VA flirt op zijn eentje met de kiesdrempel van 5% en ook dat is prachtig nieuws. Leterme geniet maar de steun van 42 % van de bevolking (tegenover 54% voor Verhofstadt) en het vertrouwen in de regering slinkt tot een historisch laagterecord van 32%, een cijfer Bush waardig.

dedecker_cm300

Allemaal goed en wel, maar het verlies van het kartel en het Belang gaat bijna integraal naar de LDD van Jean-Marie Dedecker. Wie hem gisteren in Terzake samen met Jurgen Verstrepen, longdrink aan de lip, schaterlachend zag scheuren in een speedboot voor de kust van Benidorm, zag meteen de ware aard van het beestje. Kleinburgerlijke parvenu die hengelt naar de steun van de kleine man door zich op te stellen als levensgrote Calimero: zij zijn groot en wij zijn klein, maar we stampen toch goed tegen hun kloten.

Jean-Marie Dedecker. De man van het gezond verstand, maar dan in het brein van een erwt. Op eigen lof na nooit een positief woord uit de verongelijkte mond. Kankeraar tegen rookverbod en voor opwarming van de planeet (dan kunnen we in Oostende terrasjes buitenzetten tot middernacht!). De man met eenvoudige oplossingen voor complexe problemen, eigen aan mensen die opkomen voor een of andere Belang (Vlaams of Eigen). Demagoog, populist, magneet voor misnoegdheid. Mijn vraag is: waarom slaagt links er niet in al die maatschappelijke onvrede te kanaliseren?

610x

In de laatste peiling klimt de SP.a, oh God, 0,1% vooruit. Groen doet het niet veel beter. Het antwoord is simpel: waar is het alternatief? Op communautair vlak danst de SP.a tussen passiviteit (we wachten op voorstellen) en puur achterna hollen van rechts. Voor de rest weet ik het niet goed. Het land schurkt al een jaar tegen de regimecrisis aan, maar de SP.a wacht af en hoopt dat Leterme eruit geraakt (dan moeten wij het niet doen).

De inflatie swingt de pan uit, voedsel- en energieprijzen stijgen nog harder, een kwart van de gepensioneerden dreigt in de armoede te belanden, tienduizenden ambtenaren trekken met looneisen de straat op, maar wat lezen we op de homepage van de blog van Gennez: ‘Limburg is op zich één grote stad’ (ik dacht één groot bos?), het abc van Gennez (met daaronder een korte paragraaf ‘café’ die eindigt met ‘je mag me gerust een tooghanger noemen), agenda (met daaronder: ik heb mijn BlackBerrie nog niet zo lang, maar sinds die tijd, heb ik geen rust meer), en tot slot in grote letters: SP.a doet niet mee aan communautaire ronde (logisch als je met twee tongen spreekt, en dan heb ik het niet over Frans en Nederlands).

erik2

Nee, de SP.a heeft een kans gemist met Erik De Bruyn niet te verkiezen tot voorzitter. Mocht hij 10% van de media-aandacht (en het geld!) krijgen die Jean-Marie geniet, dan zouden de peilingen andere verschuivingen laten zien. 

08:27 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jean-marie dedecker, 041, caroline gennez, erik debruyn |  Facebook |

04-01-08

Slechte tijden voor kartels

Het gaat niet goed met kartels. Nu de CD&V in de regering zit en de N-VA erbuiten, hebben de christendemocraten hun separatistische aanhangsel niet echt meer nodig. Maar het rommelt ook aardig in dat andere kartel. Bettina Geysen dreigt SP.a-Spirit op te blazen als haar ‘partij’ geen betere plaatsen krijgt op de verkiezingslijst voor 2009. Knappe strategische zet als je het mij vraagt. Gennez is waarschijnlijk zo geschrokken dat ze geen woorden vond om te reageren. Of is er iets anders aan de hand?

2297650585

Aan de basis van de kartelformule ligt de invoering van de kiesdrempel van 5% om de politieke versnippering in Vlaanderen tegen te gaan. Minipartijtjes als Spirit, Vivant, maar zelfs Groen! en de N-VA lopen daardoor het risico van de politieke kaart te verdwijnen. Daarom koppelden ze hun speelgoedwagon aan de locomotief van een grote partij. De traditionele partijen CD&V, VLD en SP.a waren voor de verkiezingen van 2003 al een tijdje aan elkaar gewaagd in de peilingen. Ze hadden allen de ambitie uit te groeien tot de grootste partij in Vlaanderen. Een paar procentjes bij van een kartelpartner kon wel eens het verschil maken. In businesstermen noemt men dat een win-win-situatie, maar je kunt het ook plat opportunisme noemen.

Spirit is een product van een partij die in de jaren negentig, na de ‘definitieve’ (!) staatshervorming van Dehaene, in een diepe crisis terechtkwam. Het Vlaams-nationalistische discours sloeg niet meer aan, de eisen rond federalisme waren gerecupereerd door de traditionele partijen en grotendeels verwezenlijkt door het Sint-Michielsakkoord, of zo leek het althans. De nationalistische maïzena pakte niet meer en de sociaaleconomische tegenstellingen kwamen bovendrijven. De partij spatte uiteen in een conservatieve vleugel rond Bourgeois (N-VA) en een progressieve rond Anciaux. De rest van de ex-VU-ers vonden hun toevlucht in alle andere partijen. Overal kregen ze verkiesbare plaatsen, waardoor de fractie van ex-VU-ers uitgroeide tot een van de grootste in het parlement. De VU is nooit sterker geweest dan sinds haar verdwijning.

In 2003 trok de SP.a met boegbeelden Stevaert en Anciaux naar de parlementsverkiezingen en haalde een klinkende overwinning. Dat succes werd grotendeels toegeschreven aan het kartel, maar who knows? In juni 2007 behaalde de SP.a in dezelfde formule immers het slechtste resultaat uit haar geschiedenis. Spirit veroverde geen enkele zetel in de kamer en maar één in de senaat. De spirituele opvolgers blijven op de reservebank aangezien de SP.a voor de oppositie koos. Vergeten we overigens niet dat de SP.a onder Stevaert niet alleen een kartel met Spirit beoogde, maar ook met Agalev. Over een samenbundeling van alle progressieve krachten in Vlaanderen valt inderdaad iets te zeggen, maar omdat het kartel beperkt bleef tot Spirit leek het alsof de SP.a er enkel een flamingant aanhangsel bij had gekregen. Dat lag slecht bij de eigen achterban, die altijd een broertje dood had aan Vlaams-nationalisme.

20050822-lambert

Een eerste kink in de kabel was er al bij de vorige Vlaamse verkiezingen, toen het succes van 2003 niet kon worden overgedaan. Bij winst valt het niet op dat Spiritisten eigenlijk potentiële mandaten van de SP.a afsnoepen, bij verlies des te meer. Een goede verstandhouding is gemakkelijker als er voldoende posten te verdelen zijn. Uitgerekend op een electoraal historisch laagtepunt vraagt Bettina Geysen betere plaatsen op de lijst voor de gewestverkiezingen van 2009. Perfecte timing. Een ander probleem situeert zich op politiek vlak. Onder Verhofstadt II was het bijna tot een oplossing van B-H-V gekomen, maar het compromis werd op de valreep afgeschoten door Geert Lambert. Door de kartelformule krijgen petieterige politieke formaties nu eenmaal veel meer macht dan ze op eigen houtje zouden verwerven. Bart De Wever zal het daarmee eens zijn. Vandeurzen ook.

Het lijkt me uitgesloten dat een grote staatshervorming mogelijk is binnen de huidige regering. De Franstalige partijen zullen alleen een verdere overdracht van bevoegdheden en een grotere fiscale autonomie aanvaarden als er ook geherfederaliseerd wordt. De geluidsnormen zijn het meest voor de hand liggende voorbeeld, maar er zijn ook andere: milieu, buitenlandse handel, ontwikkelingssamenwerking. De N-VA zal dergelijke hervormingen nooit steunen. Maar zonder de zes zetels van de N-VA heeft de interimregering geen tweederde meerderheid (5 tekort). Vandaar dat het tapijt wordt uitgerold voor de SP.a. Maar wat zal de houding van Spirit zijn? Spirit is electoraal uitgeschakeld, heeft geen verkozenen, maar kan wel dwars liggen tijdens de onderhandelingen, zeker als de N-VA opzij wordt gezet (of de eer aan zichzelf laat wat waarschijnlijker is).

4007757197

Kortom, zowel electoraal als politiek is Spirit geen aanwinst. Bovendien willen de SP.a-leden orde in eigen huis en een scherper en linkser profiel. Gennez kreeg de steun van 2/3 van de partij, maar zelfs dat is relatief. Velen steunden Gennez uit loyaliteit met de partijleiding, ook al ging hun hart uit naar Erik De Bruyn. Gennez staat dus zwak en moet het vertrouwen terugwinnen. Een linksere koers varen, is één manier, maar dat wordt moeilijk met regeringsdeelname in het verschiet. Spirit laten vallen is makkelijker. Door doof te blijven voor het dreigement van Bettina, hoopt Gennez dat die haar eigen conclusies trekt.

11:50 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, caroline gennez, 034, bettina geysen |  Facebook |

19-10-07

De bibberende SP.a

Oef! Ik maakte me al ernstig zorgen. Het leek wel alsof Erik De Bruyn van de aardbol was verdwenen. De debatten rond de voorzittersverkiezingen speelden zich immers af achter gesloten deuren van duistere partijlokalen waarin geen medialicht kon doordringen.

In Brussel speelde het gevecht tussen Erik en Dirk (Caroline gaf ziek verstek) zich af in de bunker van de socialistische mutualiteit, helemaal in de verbleekte traditie van de gemeenschappelijke actie, thans nieuw leven ingeblazen door Old Labour, terug op de kaart gezet door SP.a-Rood. Zonder de plastic lidkaart kon je er niet in. Bij het vertoon van een perskaart bleef de deur al helemaal potdicht. En ik? Bij de neus genomen door mijn Amerikaanse kalender die van zaterdag de laatste dag van de week maakt, stond ik op zondag Bijbelvast voor een gesloten deur te sakkeren, rood plastic in de hand.

foto%20012bruyn

Maar ik dwaal af. Vandaag bloklettert De Morgen op pagina 6: SP.a bibbert voor outsider De Bruyn. Vlak onder de angstaanjagende kop een andere kop, die van een breeduit lachende Erik, die zelfs bij verlies overwint. Louis Tobback orakelt 30 tot 40% voor de tegenkandidaat, met een sneer naar Janssens die het SP.-logo bij de laatste kiesbeurt kon missen als kiespijn. Het zelfvertrouwen van de top moet het spit delven voor zelfkennis: hoe meer ze Gennez de hemel in prijst, hoe groter de kans dat de deerne uit Mechelen in de hel belandt.

Maar terug naar de media. Erik heeft tijdens de debatten in afdelingen en federaties hoeveel, hooguit 20% van de leden bereikt? Is de schatting van Tobback gebaseerd op de vermeende krachtsverhoudingen tijdens de meetings? Hoe zal de overige 80% stemmen? Pas toen de kandidatuur van Erik officieel was, werd hij kortstondige lekkernij voor persmeeuwen. Maar eens de broodkruimels uit zijn hand gepikt en hij in vergaderquarantaine verdween, zwiepten de camera’s weer naar de De Wevers en De Dedeckers. Het werd stil rond Erik. Mediastil. Toch zeker als je de persaandacht vergelijkt met de tegenkandidaat in de VLD destijds. De Oostendse brulboei kon bij wijze van spreken geen wind laten, of hij werd versterkt door een microfoon.

061201gent-005

Maar goed, nu de meeste leden hun bolletje al hebben gekleurd, staat Erik weer in de krant. En Tobback is er niet gerust in want hij sluit een overwinning van de uitdager van Caroline niet eens uit. Alleen zou dat volgens Louis een ramp betekenen, aangezien de partijstructuur Erik niet kent en de parlementsleden hun eigen koers zouden uitstippelen. Erik zou een voorzitter worden zonder macht en zonder gezag. Ja, als hij zijn mond zou houden en de pers hem zou blijven negeren. En als mijn tante wieltjes had… Nee, ze zouden hem rap genoeg leren kennen. Ik denk dus dat die haring nog minder zal braden dan de hypothese van zijn overwinning.

20-09-07

SP.a: Quo Vadis?

Wat ook de uitslag van de voorzittersverkiezingen in de SP.a zal zijn, de winnaar is nu al Erik De Bruyn. Alleen het feit dat iemand die binnen de partij geen enkel mandaat bekleedt erin slaagt te voldoen aan de extreem hoge eisen om zich kandidaat te stellen, verdient een neervallende kinnebak van waaruit vol bewondering “wauw” galmt.

 

pxy_19092772_14394273_256

Het gevecht van Erik tegen Caroline is dat van David tegen Goliath en we weten allemaal wie die strijd gewonnen heeft. De grote vraag die zowel het partijestablishment als Erik en SP.a-Rood zich ongetwijfeld stellen is: welk bolletje zullen de vele duizenden inactieve leden rood kleuren? De meeste leden laten nu eenmaal zelden of nooit hun neus zien op een vergadering. Hooguit komen ze voor een habbekrats een pens weghappen op een partijfeestje.

 

 

Wie heeft een partijkaart op zak? De tijd van de zegeltjes, waarbij een bestuurslid persoonlijk contact hield met de basis, is al lang vervloden tijd. Vandaag zijn overschrijvingen en plastic aan de orde. Toch denk ik dat de groep trotse bejaarden die misschien wel flirten met een serviceflat, maar toch rechtveren als de Internationale weergalmt, niet mag onderschat worden. De retoriek van Erik moet bij hen onvermijdelijk de gloriedagen van de Koningskwestie, 60-61 en de dokwerkerstaking oproepen. De vraag is: kan hij hen met zijn ideeën bereiken? Hoe zullen ze geïnformeerd worden? Via de media? De officiële partijkanalen? Of zullen ze, trouwe soldaten als ze zijn, toch de naar smeekbede zwemende oproep van de top volgen?

Dan zijn er de vele vakbondsmilitanten die sinds het Generatiepact de partij de rug hebben gekeerd (en lager ook). Toch zijn ook in die groep veel mensen die wegens genetische redenen nog altijd een partijkaart in de la hebben, omdat ze er een op zak niet meer kunnen verdragen. Alles wat Erik zegt, is spek naar hun bek.

Daarnaast heb je de nieuwe telgen: jongeren, die via Animo en andere kanalen de partij hebben vervoegd. Uit sympathie, uit sociale bewogenheid en zelfs uit revolte tegen hun eigen milieu. Het feit dat de voorzitter van Animo in Terzake geen stemadvies wou geven, is niet bepaald een hoopgevend teken voor Gennez. Zij zullen in elk geval zeer veel leren uit het huidige debat.

 

100_3628

 

Dan heb je degene die een kaart hebben gekocht nadat ze van de SP.a een -vaak lucratieve- baan hebben gekregen: op een kabinet of de studiedienst. De driehonderd medewerkers die hun C4 kregen en de kabinetards die er een te wachten staat, zijn waarschijnlijk ook not amused sinds de klets van 10 juni. Ook daar zal Erik -al dan niet rancuneuze- stemmen binnenrijven.

 

En tot slot, gedeeltelijk overlappend met de vorige, de hooguit 10% van de leden die op een of ander manier wel betrokken zijn bij de actieve werking: van de gemeentelijke mandatarissen en hun medewerkers tot vrienden en familieleden die een helpende hand uitsteken op de partijstoemp… Die staan het dichtst bij het partijestablishment, maar het is juist aan die groep dat Erik zijn kandidatuur te danken heeft. Zelfs op de plaatsen waar Gennez het haalde maar hij kon spreken, was hij de morele overwinnaar.

 

gennez300

Dus: terug naar de eerste vraag: hoe zullen de leden stemmen? De ironie is dat Erik en SP.a-Rood de overwinning misschien nog meer vrezen dan Gennez en haar fanclub in de parlementaire fracties. SP.a-Rood heeft immers geen enkel parlementair mandaat. Veel militanten eten misschien uit zijn hand, maar of de Vandenbrouckes, de Vande Lanottes en Tobbacks dat zullen doen… De vraag is dan ook : hebben beide kandidaten een scenario indien Erik wint?

Terug met de voeten op de aarde. Wat in elk geval verworven is, na twee decennia handgeklap voor de leiding, is een bruisend intern debat en wellicht ook de basis van een linkse oppositiegroep binnen de partij. Dat zal meteen de belangrijkste uitdaging zijn na de verkiezingen: de sympathie van vandaag omzetten in een beweging. Een van vlees en bloed.  

21:01 Gepost door Jan Lievens in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, caroline gennez, sp a-rood, 020 |  Facebook |

11-09-07

Erik of Caroline?

 

De SP.a staat voor een van de grootste uitdagingen uit haar recente geschiedenis. Na een historische verkiezingsnederlaag en het collectieve mea-culpa van de leiding staan binnenkort voorzittersverkiezingen voor de deur met, schrik niet, twee kandidaten. En zie, meteen gaan er stemmen op die dat een slecht idee vinden. Een verscheurende discussie kan de SP.a vandaag missen als kiespijn, luidt het. O ja? Dat hangt af van het niveau en de methode van discussie. Ik betwijfel sterk of een beetje diepgang en ideologie slecht zou zijn voor het imago. Het feit dat er discussie komt in een partij die het interne debat gedurende twee decennia gemuilkorfd heeft, zou bij iedereen de vrolijkste rondedans moeten ontlokken. Geen rillingen maar pirouettes zijn op hun plaats.

large_533850

Caroline Gennez heeft op Erik De Bruyn natuurlijk haar naambekendheid voor. Ze heeft ook het hele partijapparaat achter zich. Maar in de huidige context –en dat is nieuw- is dat laatste geen voordeel. De autoriteit en geloofwaardigheid van de partijtop zijn door twintig jaar regeringsdeelname en compromissen tot op de draad versleten. Zelfs de jonge generatie, waaronder Caroline, is politiek belegen. De basis snakt naar een witte –of liever rode- raaf die de meubels komt redden. In zijn eerste tv-optredens is Erik er al vast in geslaagd het beeld van de redder des vaderspartij op te roepen. Zowel qua stijl als inhoud wist hij zich voor een tv-noviet uitstekend te verweren.

Door het gebrek aan media-aandacht is voor de doorsnee socialist, laat staan voor de ‘man in de straat’ het wel nog verre van duidelijk waarvoor Erik De Bruyn en SP.a-rood precies staan. Maar waarvoor staat Caroline Gennez? In de weekendeditie van De Morgen van 8 september speur ik tevergeefs naar een ernstige analyse van de verkiezingsnederlaag. Alweer hetzelfde gezeur over ‘we hebben het veiligheidsthema verwaarloosd’, kniezen over mensen die ‘voor de belofte hebben gekozen (Leterme), niet voor de rede (Van De Lanotte)’, en ‘we moeten eerlijke en concrete voorstellen doen (welke? - gelijk kindergeld voor ieder kind!)… Sorry, ik vind dat noch overtuigend, noch begeesterend. Bovendien mist Caroline ook een enthousiasmerend project voor de toekomst. Het interview baadt een beetje in zelfmedelijden. De teneur is: arme wij, de mensen hebben ons niet begrepen.

Erik De Bruyn is echter andere koek. Pogingen om hem in de hoek van klein links te duwen, heeft hij tot nu toe vakkundig verijdeld. Trouwens, wat betekent vandaag nog “extreem links”? Als je de eenheidsworst van de Wetstraat ziet tegenover het monopolie van het Blok op controverse, wordt het dringend tijd dat standpunten tegen het establishment weer naar het linkerkamp verhuizen. In die zin is duidelijkheid over de 'grote zaken' (dus niet over gelijk kindergeld) een verademing. Met zijn voorstel om Electrabel te nationaliseren, heeft Erik allicht een siddering gejaagd door de wereld van de patroons die voor het eerst sinds lang weer hoorden vloeken in de kerk. Maar Jan met de Pet moet maar een blik gooien op zijn laatste energiefactuur om snel zijn lekkerste fles te ontkurken bij het horen van een dergelijk briljant idee. Wat kunnen oubollige ideeën opeens weer fris klinken, zeker in tijden van beurscrisissen, monopoliemisbruik en naderende recessie. Tegen zoveel aanstormend kapitalistisch geweld is geen Gennez-kruid gewassen. Een rode voorzitter, dat is wat de SP.a nodig heeft!

21:13 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, sp a, caroline gennez, 015 |  Facebook |

10-09-07

SP.a en Hoegaarden: eindelijk weer leven in de brouwerij

 

Driewerf hoezee: Erik De Bruyn heeft zich door de kleilaag van het partijapparaat kunnen worstelen en mag zich officiële kandidaat noemen voor het voorzittersschap van de SP.a. Misschien krijgt de ‘a’ in SP.a eindelijk een positieve invulling.

 P8-d67ea4a5d7d4e378303dc8a7232ad6e6

Geen kwaad woord over Caroline Gennez, hoewel haar verwelkoming van de tegenkandidaat mij toch ietwat vals in de oren klonk. Ze zag er na haar nederlaag in Antwerpen ook niet echt oprecht blij uit. Tot de dag dat de afdeling Antwerpen besliste Erik voor te dragen, deed de brave gezellin alsof haar challenger niet eens bestond. Nu ze op de linkerflank belaagd wordt, duwt ze Erik meteen in het communistische verdomhoekje van klein links, dat ze vreemd genoeg ‘gezellig’ noemt. Caroline heeft duidelijk nooit een vergadering van ‘klein links’ bijgewoond. ‘Gezellig’ is niet meteen het eerste adjectief dat door mijn hoofd vliegt.

Maar goed, voor Caroline is Erik veel te links. Dat kan alleen betekenen een nog kleinere SP.a. Zij, van haar kant, wil van de SP.a een open, socialistische, brede partij maken voor Vlaanderen. Als Brusselaar voel ik me al niet aangesproken, maar goed, ik vergeef Caroline haar lapsus. Ze is de eerste die haar nek uitsteekt om een aantal Vlaamse staatshervormingseisen voor herziening vatbaar te verklaren. Socialistisch en breed lijkt me wat, maar dat verhaal hoor ik al sinds Karel Van Miert. En open slaat, hoop ik, niet op de achterdeur, zoals bleek bij de laatste verkiezingen. Nee Caroline, je zult andere argumenten moeten gebruiken om Erik te verslaan, inhoudelijke bijvoorbeeld.

mandatarisimage

Ondertussen kijk ik reikhalzend uit naar wat Erik in de komende weken te vertellen heeft. Ik ben er zeker van dat hij van de SP.a ook een open, brede en socialistische partij wil maken. Misschien nog opener, breder en zeker socialistischer dan Caroline durft te verhopen. In Nederland voelt de PvdA steeds harder de hete adem van de SP in haar nek. De SP sudderde decennia lang in het gauchistische vagevuur alvorens de snelst groeiende politieke partij van Nederland te worden. Linkser en populair zijn dus geen tegengestelden. Als Erik het slim speelt, waaraan ik niet twijfel, zal de SP.a-top het zeer hard te verduren krijgen. Hopelijk geven de media hem nu meer kansen om zijn project toe te lichten dan tot nu toe het geval was. Als dat gebeurt, zou de voorzitterstrijd wel eens kunnen uitgroeien tot een confrontatie tussen de kleilaag en ... de leden. Ook degene die al jaren niet meer komen opdagen op gezellige partijvergaderingen. Ik drink er al vast een Hoegaarden op.   

 

PS: terwijl ik dit stukje schreef, was Erik in Terzake op Canvas.

20:30 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 014, erik de bruyn, caroline gennez, sp a |  Facebook |