19-06-10

Welk compromis?

De vrees voor een gigantische verkiezingsoverwinning van Bart De Wever die zelfs de financiële markten even deden beven, is vandaag omgeslagen in een bijna euforische stemming. Niet omdat hij verloren heeft, maar juist omdat hij zo sterk gewonnen heeft.

Bart-De-Wever-5801

 

De meeste commentatoren verheugen zich over de duidelijkheid van de verkiezingsuitslag: er zijn twee overwinnaars die met kop en schouders boven de rest uittoren: Di Rupo in Wallonië en De Wever in Vlaanderen. Bovendien, driewerf hoera, schijnt het te boteren tussen die twee. Een akkoord is zo goed als binnen. De Wever redt België! Di Rupo redt de sociale zekerheid! Hoezee, hoezee, hoezee, allen samen met Bart en Elio in zee.

 

Ik wil het feest niet bederven, maar zou toch enkele ietsepietsie kleine kanttekeningetjes willen plaatsen. Laten we uitgaan van de niet evidente veronderstelling dat Bart en Elio een akkoord bereiken. Er zijn twee keiharde noten te kraken: een 'grote' staatshervorming inclusief B-H-V, en het dichtrijden van een gat van 22 miljard in de begroting. Je mag er gif op innemen dat beide dossiers met elkaar worden verbonden. Vlaanderen en Wallonië kunnen bijvoorbeeld nieuwe bevoegdheden krijgen, maar geen extra middelen. Ze zouden dan zelf moeten kiezen tussen extra inkomsten of extra bezuinigingen. Die piste maakt wel een herziening van de financieringswet noodzakelijk, maar die zat er toch al aan te komen.  

 nb1411elio_jpg_275

Vervolgens moeten beide boegbeelden verliezers meetrekken in het bad om een regering te kunnen vormen, liefst met een 2/3 meerderheid. Laat ik me hier beperken tot het scenario van de afspiegelingscoalitie en de gevolgen voor de Vlaamse politiek. De CD&V’ers bevinden zich in een onmogelijke positie want ze moeten kiezen tussen de pest en de cholera. Steunen ze Bart De Wever, dan geven ze toe dat hij competenter is dan Leterme, Dehaene en, God betert, de president van Europa! Liggen ze dwars, dan zullen ze niet alleen overkomen als slechte verliezers, maar ook de schuld krijgen van de mislukking. In beide gevallen maken ze de N-VA sterker en dreigen ze nog meer leden, militanten en mandatarissen te verliezen aan hun vroegere kartelpartner.

Misschien is het daarom dat De Wever vandaag een principeakkoord beoogt waarbij een tweederdemeerderheid niet absoluut noodzakelijk is. Dat maakt een snelle opstart mogelijk, met vier jaar tijd voor de concrete uitwerking van de staatshervorming en het zoeken van de noodzakelijke tweederdemeerderheid. Slaagt hij er niet in een principeakkoord te bereiken binnen twee tot drie weken, dan laat hij de eer over aan iemand anders en zijn we net als vorige keer weer vertrokken voor een moeizame en langdurige coalitievorming .

 

In elk geval, op het vlak van de staatshervorming kan de CD&V niet winnen, op dat van de begroting evenmin. Maar de centrumpartij heeft veel gezichten, ook dat van bijvoorbeeld Inge Vervotte van de ACV-vleugel. In de huidige context zouden ze wel eens de sociale kaart kunnen trekken. Het ACW ziet het debacle al een hele tijd met lege ogen aan en de vakbondsvleugel zal niet rap overlopen naar De Wever. Als de rechter flank het begeeft, zou de linker wel eens een coup kunnen plegen, misschien zelfs met een verzuurde Leterme als man achter de schermen.

 

De SP.a zou beter met dat scenario rekening houden in plaats van een beschamende paringsdans voor De Wever op te voeren. Wat mij grote zorgen maakt, is dat de meeste kopstukken van de partij doen alsof de volgende regeringsdeelname al in kannen en kruiken is, historisch dieptepunt of niet. Caroline deed zelfs een specifieke oproep aan De Wever om ook enkele financiële spelers voor het overleg uit te nodigen, in de eerste plaats de gouverneur van de Nationale Bank. Wat voor een signaal is dat?

dyn009_origi97a7-06c5e

Om de vijf minuten worden we ingepeperd dat we de meest draconische besparingsronde sinds de Tweede Wereldoorlog zullen moeten slikken. En we kunnen er niks tegen doen, want 'de financiële markten,' en 'Europa' kijken nauwgelet toe! De mensen zijn ongerust. Niet over B-H-V, maar over hun portemonnee, hun job, hun pensioen.

 

Ik vind dat de SP.a veel te weinig de asociale voorstellen van De Wever op de korrel neemt. Neem nu de werkloosheid. De Wever beweert dat België het enige land is waar werkloosheidsuitkeringen onbeperkt zijn in de tijd. Hij zegt er wel niet bij dat langdurige werklozen in andere landen vaak op alternatieve sociale stelsels terugvallen, zoals de WAO in Nederland. Maar er zijn sterkere argumenten. Er zijn 1,3 miljoen mensen in dit land die steun trekken van de RVA. Laten we uitgaan van de veronderstelling dat de helft ervan arbeidsgeschikt is. Uit het halfjaarlijks Nationaal Arbeidsmarktonderzoek van Vacature zijn er momenteel 13.343 openstaande vacatures, waarvan de meeste bij de overheid: 2.000 bij de Politie, 1.400 bij De Post en 1.293 bij de FOD Defensie, gevold door… de banken: 1.200 bij BNP Paribas Fortis en 500 bij KBC Bank en Verzekering. Na de grote vakantie zouden er nog eens 13.000 bijkomen: 1.800 bij de NMBS, 1.700 bij Colruyt, 1.000 Bij de KUL, 912 bij Defensie en 1.110 bij diverse financiële instellingen. Wat met de 600.000 andere, Bart? Ga je ze verplichten om zieken te gaan bezoeken, of om bladeren bijeen te rapen op straat?

 

Ik denk voorts dat de spanning in de samenleving zodanig is opgelopen ten gevolge van de alsmaar stijgende werkdruk, stress en onzekerheid, dat een nieuwe draconische besparingsronde wel eens de druppel kan zijn die de emmer zal doen overlopen. Hoe zullen de SP.a en de PS reageren op nieuwe sociale bewegingen en vakbondsstrijd? Er komt immers een tijd dat de mensen aan de lijve zullen ondervinden dat de grote staatshervorming hun problemen niet zal hebben opgelost, wel integendeel. En als je ziet hoe volatiel het politieke landschap is, zou onder omstandigheden van sociale onrust de volgende De Wever wel eens uit het linkse kamp kunnen komen, en ik reken het ACW daar bij.

 dsc_1960

Al decennialang worden bij de SP.a pogingen ondernomen om de progressieve krachten in Vlaanderen te bundelen in één grote linkse partij: de progressieve frontvorming van Leo Collard, de Doorbraak van Karel Van Miert, het Signaal van De Batselier en Coppieters, en natuurlijk het kartel van Stevaert en zijn opvolgers. Het voorlopige trieste eindresultaat is 15% van de stemmen in de laatste verkiezingen. De belangrijkste reden waarom al die pogingen mislukten, is omdat de SP nooit echt een geloofwaardig politiek alternatief bood op de CVP. Beide partijen zaten trouwens zeer vaak samen in de regering. Nu die belangrijke concurrent van de SP.a in de touwen ligt, is het misschien interessanter om zich eens daarover te bezinnen. Want de kritiekloze houding die tot nu toe wordt aangenomen, draagt de kiemen in zich van het volgende electorale dieptepunt.

 

(wordt vervolgd, o.a. met bijdragen over Europa en de financiële markten)

 

 

 

 

13:23 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sp a, de wever, di rupo, staatshervorming, inge vervotte, acw |  Facebook |

14-06-10

Fallitur augurio spes bona saepe suo (Een goede verwachting wordt dikwijls teleurgesteld)

Om te beginnen: ik wil me niet slimmer voordoen dan ik ben (hoewel de verleiding altijd groot is). De Latijnse zinnetjes in deze tekst heb ik aan Google te danken. Verder geef ik toe noch een pasklare, noch een gemakkelijke oplossing te hebben voor het communautaire vraagstuk in België, de crisis in Europa en de economische crisis op wereldvlak (maar wie wel?). Hooguit een goede aanzet.

 

pict_239252

 

Zelfkennis en het onderkennen van de eigen limieten, is (hopelijk) het begin van de wijsheid. Maar in tegenstelling tot de 30% Vlamingen die vandaag een bolletje achter de N-VA hebben gekleurd, ben ik er 100% van overtuigd dat de remedies van Bart De Wever om België uit de impasse te halen erger zijn dan de kwaal. Er is geen uitweg op basis van nationalisme en neoliberalisme. De oplossing moet van de klassieke linkerzijde komen. De tragedie is dat die nog altijd geen valabel alternatief kan aanbieden. Op dat vlak dringt zich dan ook een eerlijke en open discussie op waarbij iedereen de moed moet hebben om afstand te nemen van opportunistische ideeën en dogmatische oude waarheden. Er staat teveel op het spel.     

 

Ik denk wel dat, gezien de duidelijke verkiezingsresultaten, er relatief snel een federale afspiegelingsregering rond de as De Wever - Di Rupo kan worden gevormd, op voorwaarde dat de N-VA genoegen kan nemen met een straffe intentieverklaring over een verregaande  staatshervorming. Het bereiken van een akkoord zal echter een ander paar mouwen zijn. De vraag is of  Bart De Wever daadwerkelijk in staat zal zijn een compromis te aanvaarden, want dat is iets anders dan zeggen daartoe bereid te zijn. Bis vincit, qui se vincit in victoria (tweemaal overwinnaar is hij, die bij een overwinning zichzelf overwint)

 

di-rupo-wil-communautaire-dialoog-toch-voortzetten_5_460x0

Hoe dan ook, een staatshervorming zal de reële problemen op het vlak van tewerkstelling, pensioenen, sociale zekerheid, gezondheidszorg en economische groei niet oplossen en de communautaire problemen evenmin, want zolang er een federale structuur overblijft, zullen de nationalisten die blijven aangrijpen als de bron van alle ellende. Zelfs als het einddoel, de Vlaamse onafhankelijkheid, ooit zou bereikt worden, staan de volgende zondebokken al aan te schuiven: de migranten, de werklozen, de illegalen, of, binnen Europa, de Grieken, de Portugezen, de Italianen… 

 

De hoofdoorzaak van de ontsporing van de overheidsuitgaven in België is niet de verspilzucht van de Franstaligen of het slecht functioneren van de Belgische staat (ex falso sequitur quodlibet - uit een onware uitspraak volgt wat je maar wil), maar wel de financiële en economische wereldcrisis die midden 2008 uitbrak. In die zin draagt George Bush een grotere verantwoordelijkheid voor de ontsporing van de Belgische financiën dan Elio Di Rupo of Michel Daerden.

 

De vraag voor de komende jaren is wie voor deze crisis zal opdraaien. Het programma van De Wever laat daar geen twijfel over bestaan: de werklozen, de ambtenaren, de werknemers. De grootste politieke hinderpaal op het doorvoeren van zijn rechtse recepten is het overwegend linkse Wallonië. Daarom wilt hij meer Vlaamse onafhankelijkheid. Een grotere autonomie voor Wallonië is ook de PS niet ongenegen, want federaal speelt ze hooguit tweede viool. In die zin is de PS-leiding evenmin van opportunisme gespeend. O tempora, o mores!

 

(wordt vervolgd)

02:22 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen 2010, de wever, di rupo, staatshervorming |  Facebook |