09-06-08

Naar nieuwe verkiezingen?

Wie gedacht had dat met Marianne Thyssen de stem van de redelijkheid in de CD&V zou terugkomen, is er dik aan voor de moeite. Uitgerekend in Plopsaland dreigde de voorzitster in mantelpakje met separatisme. Oké, niet met zoveel woorden, maar is er een andere interpretatiemogelijkheid van de volgende uitspraak: "We zijn nog bereid de interregionale en inter-persoonlijke solidariteit te verdedigen. Maar als men geen ernstig gesprek over de inhoud van onze voorstellen wil aangaan en als men de noodzakelijke hervormingen voor ons land onmogelijk maakt, sluiten wij niets uit."

large_363027

Die politiek domme en onverantwoordelijke uitspraak kwam na de publicatie van een opiniepeiling waaruit zou blijken dat de helft van de Vlamingen vandaag gewonnen is voor separatisme. Anderzijds wil meer dan 6 op 10 Vlamingen Verhofstadt terug als eerste minister en is het vertrouwen Leterme in vrije val. De conclusie die ik daaruit trek, is dat de opmars van separatistische gevoelens het resultaat zijn van het onvermogen van Leterme om de federatie te besturen. Hoe verklaar je anders dat een deel van de separatisten blijkbaar Verhofstadt terug willen als premier?

“Als het samen niet meer gaat, dan maar apart,” is trouwens niet eens zo’n gekke redenering. Dus geen kwaad woord over de doorsnee Vlaming die separatisme ziet als enig middel om een einde te maken aan de onbestuurbaarheid. Het probleem is echter dat die onbestuurbaarheid werd gecreëerd door de man van het goed bestuur.  Maar ook de andere Vlaamse politici gaan niet vrijuit. Iedereen heeft blijkbaar schrik om te worden verketterd als slechte Vlaming. Ook de media hebben boter op het hoofd. Bart De Wever en Jean-Marie Dedecker, beide toch marginale politici, zijn niet van het scherm weg te slaan. Ze kunnen rustig hun demagogische en ongenuanceerde mening ventileren, zelden gehinderd door kritische vragen of tegenargumenten. Zo groeit de perceptie dat ze spreekbuizen zijn van de Vlaamse publieke opinie.

10

Die publieke opinie heeft ondertussen wel de buik vol van communautaire twisten. Maar ik heb nieuws voor degenen die denken dat een splitsing de problemen zal oplossen. Vergeet niet dat een vreedzame splitsing zou moeten worden onderhandeld door dezelfde charlatans die vandaag niet eens een akkoord kunnen berieken over het opstellen van een agenda. Een echtscheiding tussen ruziënde partners verloopt overigens nooit van een leien dakje, zeker als het om centen gaat, en nog meer als er zware schulden zijn. Heeft er al één Vlaams-nationalist eens uitgelegd hoe een splitsing concreet in zijn werk zou gaan? Wat met de staatsschuld? Wat met Brussel? Wat met het federaal patrimonium? Wat met de politie? Het leger? O, ze zullen wel een antwoord hebben. De vraag is: zullen de Franstaligen ermee akkoord gaan? Je kunt er gif op innemen dat dit niet het geval zal zijn. En dan? Inbinden? Een compromis zoeken? Of voet bij stuk houden en andere middelen gebruiken om de vijand te overtuigen? Remember de Balkans…

Nu goed, ik denk niet dat het allemaal zo een vaart zal lopen. Wat mij vandaag het meest tegen de borst stuit, is het gebrek aan tegenkrachten. Het is vooral hemeltergend dat de SP.a zich op de vlakte houdt. “Het is niet aan ons om met voorstellen voor de dag te komen, maar we zullen constructief meewerken en elk voorstel van de meerderheid op zijn eigen merites beoordelen,” klinkt het lijzig. Kan je jezelf nog meer overbodig maken? Ook de VLD die onder paars er toch mede is in geslaagd om acht jaar de communautair vrede te bewaren, doet vandaag lustig mee met de nationalistische kamikazepolitiek van de CD&V.

Nochtans is er ook binnen de christelijke zuil een belangrijke arbeidersvleugel en een conservatieve, koningsgezinde vleugel die een broertje dood heeft aan de communautaire oorlogstaal. Het feit dat die zo weinig van zich laten horen, wijst voor mij maar op één ding: dat ze zich al lang hebben neergelegd bij de val van deze regering en nieuwe verkiezingen. Een verkiezing die ze denken enkel te kunnen winnen door nog harder op de nationalistische trom te slaan. Om te beginnen in Plopsaland.

44081

Vlaanderen op weg naar ontvoogding? 

18-09-07

Een nieuwe adem voor België?

In het Brusselse straatbeeld duiken alsmaar meer Belgische vlaggen op. Ze draperen langs gevels van statige appartementsgebouwen, wapperen op  herenhuizen die hunkeren naar klassering, maar schuilen ook bescheiden achter het gebarsten raam van werkmanshuisjes op de rand van de sloop. Een ietwat zielige opflakkering van Belgisch chauvinisme dat zich graag uit in blikken koekendozen waarop koninklijke familieleden in een lachkramp staan geëtst, eremedailles met tricolore lint van voorouderlijke oorlogshelden en gebak van Wittamer op zondag.

 

In de handen van deze lui ziet het er inderdaad slecht uit voor België. Hun vertoon op de Vlaamse beeldbuis is als benzine op het separatistische haardvuur.

 

SH102514  

 

Naast dat achterhoedegevecht van bejaarden in driekleur, hoor je de ernstiger verdedigers van de eenheid van het land tot nu toe vooral in Brussel en Wallonië. Wie langs Vlaamse kant de kat de bel aanbindt zoals Rudy Aernoudt, auteur van ondermeer ‘Vlaanderen-Wallonië, je t’aime moi non plus’ en ‘Brussel, het kind van de rekening’, krijgt de roe. Aernoudt durf namelijk Vlaams/Waalse clichés doorprikken en stelt vermeend gesjoemel aan de kaak op het kabinet van Fientje Moerman. Een schijntje naast het weggegooid miljard bij de aanbesteding van de Lange Wapper in de Antwerpse haven, maar kom, alweer een mooie illustratie van de wapenspreuk van Vlaanderen: ‘Wat we zelf doen, doen we beter.’

 

Wat drijft de Belgische centrifuge nog aan? De online petitie http://www.lapetition.be/ heeft bij dit schrijven ruim 85.000 –vooral Franstalige- handtekeningen gesprokkeld. Het antimanifest van Rudy Aernoudt tegen de Warrandegroep die Vlaamse onafhankelijkheid voorstaat (http://www.aernoudt.com/) heeft een schamele 750 namen achter zich, maar dan wel ronkende zoals Maurice Lippens, Paul Buysse, Luc Vansteenkiste, Tony Mary, Roger Van Den Stock, Paul Dujardin, Helmut Lotti, Rik Coolsaet, Hans Kluwer en Luc Cortebeeck.

 

aernoudt

 

Wat de politieke partijen betreft die geen stokebrand spelen aan de onderhandelingstafel: het Vlaams Belang viert met cake en gebak, Groen! zwijgt zedig en de SP.a is… euh.. verdeeld. Uittredend voorzitter Vande Lanotte wil de staatshervorming steunen vanuit de oppositie, Caroline Gennez vindt een actualisering van de Vlaamse eisen aan de orde (waarom moet het kindergeld geregionaliseerd worden?) en Erik De Bruyn wil van geen staatshervorming weten. Hopelijk krijgen zijn standpunten op dat vlak in de komende periode wat meer aandacht. Een lesje in solidariteit en internationalisme kan de rechtse media, die zich haast verslikken in hun leedvermaak over de door hen opgeklopte broedertwist binnen de SP.a, goed gebruiken.

05-09-07

De schuld van de CD&V (voorafgegaan door een spot voor BELvue)

 

Terwijl vorige zondag een dikke 70.000 sportievelingen Brussel omsingelden in een met gemeenschapsgeld gesponsord sportgebeuren dat het Vlaamse karakter van de tweetalige en soms overwegend Franstalige rand wil benadrukken, wipte ik het BELvue museum op het Brusselse Koningsplein binnen. Ik was op de wandel en toevallig in de buurt. Eigenlijk wou ik de ondergrondse archeologische site van de Coudenberg bezoeken, maar voor een euro meer kreeg ik er het museum bij. Wie kan weerstaan aan zoveel goedkoopte?

Belvue3

 

Ik verwachtte mij aan plechtstadige schilderijen van koninginnen in pijpenkrullen, saaie staatsportretten van hun gefronste eega’s, kitscherige azuurblauwe plafonds met bolgekaakte engelen, beelden van gevleugelde furies met naakte jongelingen onder de lauwer. Nu, die waren er wel, maar ook blikken koekentrommels van de jonge Boudewijn, uitvergrote strips van Suske en Wiske, karikaturen van Leopold 2, affiches van de Vooruit en filmpjes over Leuven Vlaams. Echt, een aanrader. Bovendien krijg je op een heldere manier en in een notendop de geschiedenis van België opgelepeld, van de Stomme van Portici over de Belle Epoque tot Kuifje. Van de emancipatiestrijd van Vlamingen en arbeiders naar de vijf staathervormingen sinds 1970. De tekstschrijver/historicus die erin slaagde op één paneel de Belgische staat uit de doeken te doen, verdient van mij een standbeeld.

Plots viel mijn oog op een oude affiche, gericht aan “onze zwarte broeders”. Een aanplakbiljet uit de pioniersdagen van de Vlaamse beweging, dat de onderdrukking van de zwarten in Kongo vergeleek met die van de Vlamingen in België. De tijden zijn inderdaad veranderd. Wat ooit begon als een sociale ontvoogdingsstrijd, is vandaag uitgemond in een reflex van egoïstisch eigenbelang. De onderdrukten zijn onderdrukkers geworden, die zich echter blijven wentelen in een slachtofferrol en hun provincialistische bekrompenheid etaleren met een dedain tegenover alle anderen (Franstaligen, Walen, en niet te vergeten, Belgisch gezinde Vlamingen) en een misplaatst superioriteitsgevoelen die mij telkens weer naar het toilet drijft.

dewever300

Het Vlaams nationalisme is echter een huis met veel kamers. Een deel van de frontsoldaten sympathiseerde met de Russische revolutie en de bolsjewieken, een ander deel kwam later in het vaarwater van de collaboratie terecht, menende dat de Duitse bezetter komaf ging maken met de franskiljonse onderdrukking. Dat uiterst rechtse gedeelte van het Vlaams nationalisme heeft oorlog na oorlog de Vlaamse ontvoogdingsstrijd decennia teruggeworpen. Democratische verzuchtingen werden ten onrechte vereenzelvigd met collaboratie en fascisme. Dat hebben we te danken aan de voorlopers van Dewinter en zijn beschaafde, gecultiveerde en humoristische spitsbroeder De Wever, die nog altijd een historische strijd aan het voeren zijn om het echte maar ook vermeende onrecht dat hun zielsgenoten (lees ouders en grootouders) na de oorlog werd aangedaan te wreken.

Wie kan in dit land nog beweren dat de Vlamingen worden onderdrukt? De ‘Vlaamse strijd’ is al lang geen strijd meer voor Vlaamse ontvoogding, maar een egoïstische strijd om de zogenaamde miljardenstroom naar Wallonië te stoppen. Eigen geld eerst! Zo kwam Bart De Wever op het VRT-journaal van 4 september alweer doodleuk en zonder tegenspraak beweren dat elk Vlaams gezin jaarlijks DUIZENDEN euro cadeau doet aan Wallonië. De groteske redenering achter dat cijfer buiten beschouwing gelaten, wordt over de kosten om dit land te splitsen natuurlijk zedig gezwegen (ook al zou het mij niet verwonderen dat een of andere Leuvense prof in zijn zolderkamer de rekening al lang heeft gemaakt).

IJZERB_41

 

België moet echter niet worden samengehouden omdat de kost van de scheiding te groot zou zijn (er zijn meer begeesterende argumenten te vinden), maar omdat taalverschillen en zelfs culturele en economische verschillen geen synoniem zijn van onbestuurbaarheid zoals de nationalisten ons willen doen geloven. Anders waren niet alleen de VS onbestuurbaar, maar zelfs steden als Los Angeles (of elke kustgemeente als je het argument doortrekt). Trouwens, zijn we acht jaar communautaire vrede onder paars nu al vergeten? Het is het kartel dat het nationalistisch monster van Frankenstein opnieuw heeft losgelaten en niemand anders.

Naast de financiële argumenten beweren de ‘moderne’ Vlaams nationalisten dat het onmogelijk is voor Franstaligen en Vlamingen om nog samen een regering te vormen (maar ze zijn wel voor de eenmaking van Europa; wat met de miljardenstroom naar Roemenië, Polen of Griekenland?) Het ergste is dat hun separatistisch programma vandaag blijkbaar gesteund wordt door 40% van de Vlamingen. Voor die verontrustende ontwikkeling zijn naast Bart De Wever en Filip De Winter ook Yves Leterme en de CD&V verantwoordelijk. Zij hebben een separatistische minipartij, dat op eigen kracht niet eens of nauwelijks de kiesdrempel haalt, een politieke macht toebedeeld die omgekeerd evenredig is met wat ze vertegenwoordigt. En ere wie ere toekomt, Bart De Wever heeft meesterlijk garen weten spinnen uit het opportunisme van de CD&V.

jocongres

 

Het kartel werd immers opgericht om paars te breken en opnieuw de federale macht te veroveren. Kost wat kost. Maar het leverde de CD&V een pyrrusoverwinning op. Want als ze zo voortdoet, zal er binnenkort geen federale macht meer zijn. De christendemocraten hebben zich in een patstelling gemanoeuvreerd waardoor de regeringsonderhandelingen nu al meer dan twee maand muurvast zitten. Ze kunnen communautair geen toegevingen doen uit vrees dat de N-VA het kartel zou opblazen. En vergeet niet dat zonder de N-VA oranjeblauw geen meerderheid heeft (vandaar de toenadering tot Ecolo). Maar door die halsstarrige houding kunnen ze onmogelijk tot een compromis komen met de Franstalige partijen. Natuurlijk hebben alle onderhandelaars –ook de Franstaligen- boter op het hoofd. Maar de kern van het probleem zit bij de CD&V, de partij die belast is (was) met de formatie. “Als ze geen regering meer kunnen vormen, dan kunnen we evengoed splitsen,” redeneert de man in de straat, en wie kan het hem kwalijk nemen?

Nu haast Vandeurzen zich te verklaren dat separatisme niet op de agenda staat, maar inmiddels is het kwaad geschiedt (o ja, en natuurlijk ligt de schuld voor de ongewilde radicalisering in Vlaanderen bij de Franstaligen). De enige vraag die ik me stel, is hoelang het nog zal duren vooraleer iemand van, pakweg, het ACW zijn nek uitsteekt en zegt dat het nu wel welletjes is. Voor Vandeurzen en Leterme is het kartel een veel grotere heilige koe dan voor een belangrijk deel van hun achterban. Hat kartel ten koste van alles in stand houden, zou wel eens een bom kunnen worden onder de eigen fundamenten. Misschien een kans voor de tot nu toe uitgebleven doorbraak van de Spa, die solidariteit toch nog altijd hoger acht dan nationalistisch eigenbelang? Of heb ik het verkeerd voor?