19-06-10

Welk compromis?

De vrees voor een gigantische verkiezingsoverwinning van Bart De Wever die zelfs de financiële markten even deden beven, is vandaag omgeslagen in een bijna euforische stemming. Niet omdat hij verloren heeft, maar juist omdat hij zo sterk gewonnen heeft.

Bart-De-Wever-5801

 

De meeste commentatoren verheugen zich over de duidelijkheid van de verkiezingsuitslag: er zijn twee overwinnaars die met kop en schouders boven de rest uittoren: Di Rupo in Wallonië en De Wever in Vlaanderen. Bovendien, driewerf hoera, schijnt het te boteren tussen die twee. Een akkoord is zo goed als binnen. De Wever redt België! Di Rupo redt de sociale zekerheid! Hoezee, hoezee, hoezee, allen samen met Bart en Elio in zee.

 

Ik wil het feest niet bederven, maar zou toch enkele ietsepietsie kleine kanttekeningetjes willen plaatsen. Laten we uitgaan van de niet evidente veronderstelling dat Bart en Elio een akkoord bereiken. Er zijn twee keiharde noten te kraken: een 'grote' staatshervorming inclusief B-H-V, en het dichtrijden van een gat van 22 miljard in de begroting. Je mag er gif op innemen dat beide dossiers met elkaar worden verbonden. Vlaanderen en Wallonië kunnen bijvoorbeeld nieuwe bevoegdheden krijgen, maar geen extra middelen. Ze zouden dan zelf moeten kiezen tussen extra inkomsten of extra bezuinigingen. Die piste maakt wel een herziening van de financieringswet noodzakelijk, maar die zat er toch al aan te komen.  

 nb1411elio_jpg_275

Vervolgens moeten beide boegbeelden verliezers meetrekken in het bad om een regering te kunnen vormen, liefst met een 2/3 meerderheid. Laat ik me hier beperken tot het scenario van de afspiegelingscoalitie en de gevolgen voor de Vlaamse politiek. De CD&V’ers bevinden zich in een onmogelijke positie want ze moeten kiezen tussen de pest en de cholera. Steunen ze Bart De Wever, dan geven ze toe dat hij competenter is dan Leterme, Dehaene en, God betert, de president van Europa! Liggen ze dwars, dan zullen ze niet alleen overkomen als slechte verliezers, maar ook de schuld krijgen van de mislukking. In beide gevallen maken ze de N-VA sterker en dreigen ze nog meer leden, militanten en mandatarissen te verliezen aan hun vroegere kartelpartner.

Misschien is het daarom dat De Wever vandaag een principeakkoord beoogt waarbij een tweederdemeerderheid niet absoluut noodzakelijk is. Dat maakt een snelle opstart mogelijk, met vier jaar tijd voor de concrete uitwerking van de staatshervorming en het zoeken van de noodzakelijke tweederdemeerderheid. Slaagt hij er niet in een principeakkoord te bereiken binnen twee tot drie weken, dan laat hij de eer over aan iemand anders en zijn we net als vorige keer weer vertrokken voor een moeizame en langdurige coalitievorming .

 

In elk geval, op het vlak van de staatshervorming kan de CD&V niet winnen, op dat van de begroting evenmin. Maar de centrumpartij heeft veel gezichten, ook dat van bijvoorbeeld Inge Vervotte van de ACV-vleugel. In de huidige context zouden ze wel eens de sociale kaart kunnen trekken. Het ACW ziet het debacle al een hele tijd met lege ogen aan en de vakbondsvleugel zal niet rap overlopen naar De Wever. Als de rechter flank het begeeft, zou de linker wel eens een coup kunnen plegen, misschien zelfs met een verzuurde Leterme als man achter de schermen.

 

De SP.a zou beter met dat scenario rekening houden in plaats van een beschamende paringsdans voor De Wever op te voeren. Wat mij grote zorgen maakt, is dat de meeste kopstukken van de partij doen alsof de volgende regeringsdeelname al in kannen en kruiken is, historisch dieptepunt of niet. Caroline deed zelfs een specifieke oproep aan De Wever om ook enkele financiële spelers voor het overleg uit te nodigen, in de eerste plaats de gouverneur van de Nationale Bank. Wat voor een signaal is dat?

dyn009_origi97a7-06c5e

Om de vijf minuten worden we ingepeperd dat we de meest draconische besparingsronde sinds de Tweede Wereldoorlog zullen moeten slikken. En we kunnen er niks tegen doen, want 'de financiële markten,' en 'Europa' kijken nauwgelet toe! De mensen zijn ongerust. Niet over B-H-V, maar over hun portemonnee, hun job, hun pensioen.

 

Ik vind dat de SP.a veel te weinig de asociale voorstellen van De Wever op de korrel neemt. Neem nu de werkloosheid. De Wever beweert dat België het enige land is waar werkloosheidsuitkeringen onbeperkt zijn in de tijd. Hij zegt er wel niet bij dat langdurige werklozen in andere landen vaak op alternatieve sociale stelsels terugvallen, zoals de WAO in Nederland. Maar er zijn sterkere argumenten. Er zijn 1,3 miljoen mensen in dit land die steun trekken van de RVA. Laten we uitgaan van de veronderstelling dat de helft ervan arbeidsgeschikt is. Uit het halfjaarlijks Nationaal Arbeidsmarktonderzoek van Vacature zijn er momenteel 13.343 openstaande vacatures, waarvan de meeste bij de overheid: 2.000 bij de Politie, 1.400 bij De Post en 1.293 bij de FOD Defensie, gevold door… de banken: 1.200 bij BNP Paribas Fortis en 500 bij KBC Bank en Verzekering. Na de grote vakantie zouden er nog eens 13.000 bijkomen: 1.800 bij de NMBS, 1.700 bij Colruyt, 1.000 Bij de KUL, 912 bij Defensie en 1.110 bij diverse financiële instellingen. Wat met de 600.000 andere, Bart? Ga je ze verplichten om zieken te gaan bezoeken, of om bladeren bijeen te rapen op straat?

 

Ik denk voorts dat de spanning in de samenleving zodanig is opgelopen ten gevolge van de alsmaar stijgende werkdruk, stress en onzekerheid, dat een nieuwe draconische besparingsronde wel eens de druppel kan zijn die de emmer zal doen overlopen. Hoe zullen de SP.a en de PS reageren op nieuwe sociale bewegingen en vakbondsstrijd? Er komt immers een tijd dat de mensen aan de lijve zullen ondervinden dat de grote staatshervorming hun problemen niet zal hebben opgelost, wel integendeel. En als je ziet hoe volatiel het politieke landschap is, zou onder omstandigheden van sociale onrust de volgende De Wever wel eens uit het linkse kamp kunnen komen, en ik reken het ACW daar bij.

 dsc_1960

Al decennialang worden bij de SP.a pogingen ondernomen om de progressieve krachten in Vlaanderen te bundelen in één grote linkse partij: de progressieve frontvorming van Leo Collard, de Doorbraak van Karel Van Miert, het Signaal van De Batselier en Coppieters, en natuurlijk het kartel van Stevaert en zijn opvolgers. Het voorlopige trieste eindresultaat is 15% van de stemmen in de laatste verkiezingen. De belangrijkste reden waarom al die pogingen mislukten, is omdat de SP nooit echt een geloofwaardig politiek alternatief bood op de CVP. Beide partijen zaten trouwens zeer vaak samen in de regering. Nu die belangrijke concurrent van de SP.a in de touwen ligt, is het misschien interessanter om zich eens daarover te bezinnen. Want de kritiekloze houding die tot nu toe wordt aangenomen, draagt de kiemen in zich van het volgende electorale dieptepunt.

 

(wordt vervolgd, o.a. met bijdragen over Europa en de financiële markten)

 

 

 

 

13:23 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sp a, de wever, di rupo, staatshervorming, inge vervotte, acw |  Facebook |

02-02-09

Revolutionair is hip

Geklooi in de marge. Dat is het. Nee, ik geloof niet in nationale, laat staan regionale oplossingen voor mondiale problemen. Die vergen internationalistische oplossingen. Dat wist Marx 170 jaar geleden al. "Proletariërs aller landen, verenigt u" klonk het zelfverzekerd in 1848. Vergelijk dat met de komst van Bert Anciaux in de SP.a als summum van progressieve frontvorming. Ik ween en vraag me af hoe het mogelijk is dat de internationale gedachte in het rode kamp vandaag minder bezongen wordt dan anderhalve eeuw geleden, en dat in het tijdperk van internet, Facebook en YouTube?

benicio-del-toro-en-una-escena-de-la-pelicula-che

Benicio Del Toro in Che 

Met de Europese verkiezingen in het verschiet, zou je toch verwachten dat de SP.a, die op 1 Meistoeten en andere officiële partijmanifestaties nog altijd de Internationale zingt, prevelt of lipt (hoe lager in rang, hoe luider het lied), zou uitpakken met een Europees socialistisch alternatief op de crisis. Tegen de alvleesklierkanker van het wereldwijde financiële systeem is geen verkoop van Fortis aan Paribas gewassen. Trouwens, nationalisatie van het ‘Belgische’ bankwezen ook niet. Binnen het huidige economische stelsel betekent nationalisatie van failliete banken de factuur doorschuiven naar de belastingbetaler. In plaats van de bank, gaat het hele land dan failliet. Nee, er zijn geen eenvoudige oplossingen voor complexe problemen. Dus ook geen BTW-verlagingen en andere lapmiddelen. We hebben te maken met een systeemcrisis, mensen. Zelfs Time Magazine pakt uit met Karl Marx op de cover.

Europa zucht en kreunt. De enige die voor wat enthousiasme zorgt, is de Amerikaanse president! Vandaag grijpt Obama terug naar de vooroorlogse recepten van de New Deal om de crisis te lijft te gaan. Keynes wordt van onder het stof gehaald. Obama wil een slordige 850 miljard dollar tegen de crisis aangooien. Bovendien wil de nieuwe Amerikaanse regering dat geld gebruiken om de economie structureel te hervormen en duurzame, ecologische oplossingen te brengen op lange termijn. Een uitgebreid programma van openbare werken staat in de steigers. Boter in plaats van kanonnen. De enige vraag die ik me daarbij stel, is of het nog verder opendraaien van de geldkranen in een land dat nu al op zijn gat zit omdat het meer uitgeeft dan het verdient, niet zal uitmonden in een nieuwe inflatiegolf. Een junkie kan wel even opveren na een heroïneshot, maar als ie er fundamenteel beter van wordt? I don’t think so.

obama-looks-to-hollywood-for-support

Azië dan? Japan is er al even erg aan toe als Groot-Brittannië. Ook de Chinese motor sputtert. Miljoenen arbeiders dreigen hun baan te verliezen. Kan China teruggrijpen naar Mao nu het kapitalisme zijn lelijke kant laat zien? Daarvoor telt de Chinese Communistische Partij al net iets te veel miljardairs. Vooraleer er politiek iets beweegt, zal eerst de straat van zich laten horen. Sociale bewegingen, een split in de partij… ook daar gaan we ongetwijfeld interessante tijden tegemoet.

Nu ja, afbreken en bekritiseren, daar ben je goed in, hoor ik al zeggen. Wat is JOUW alternatief? Wel, ik weet het ook niet. Mij lijkt het dat veranderingen in de eerste plaats aan de bodem zullen beginnen. Op straat. En dat de eerste reflexen solidair en internationaal zullen zijn. Ik denk ook dat het mechanisch toepassen van oude recepten op de toestand van vandaag gedoemd is te falen. Meer dan ooit moet het programma en de propaganda de nadruk leggen op een revolutionaire en internationale dimensie. Niemand gelooft dat simpele maatregelen zoals de verlaging van de BTW, arbeidsduurvermindering of de oprichting van een nationale spaarkas (geef onze ASLK terug) opgewassen zijn tegen een kapitalistische wereldcrisis. Nationalisatie van de sleutelsectoren van de economie is een futiele eis in een Belgische context. Alleen op Europees vlak (en dan nog) kan een dergelijke gedachte misschien nog verf pakken.

Milk_SeanPenn

Milk: een aanrader

Ik denk dat er behoefte is aan duidelijke en stoutmoedige taal. Dat Keynesiaanse maatregelen (investeren in openbare werken, gezondheidszorg...) moeten ondersteund worden, maar met de nodige reserves (wijzen op de beperkingen). De tijden zijn aan het veranderen. Oude coryfeeën van de revolutionaire beweging doen opnieuw hun intrede in de populaire cultuur. Na de The Motorcycle Diaries komt binnenkort Che in de zalen, verfilmd door Steven ‘Ocean’s Eleven’ Soderbergh. Ik raad ook iedereen aan ‘Milk’ te gaan zien, een film met Sean Penn over het leven van Harvey Milk, de eerste openlijk homoseksueel die verkozen werd in San Francisco. Verder zond Canvas onlangs een nieuwe Duitse documentaire uit over het leven van Trotski. Het is geen toeval dat die films en documentaires vandaag worden gemaakt. De reden is dat er een markt voor bestaat. De filmindustrie probeert er dan ook munt uit te slaan. Benieuwd hoe succesvol de revolutionairen deze nieuwe markt zullen exploiteren.

trotski_42534a

12:08 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: che guevara, sp a, obama, harvey milk, trotski |  Facebook |

25-01-09

SP.a: stop met kibbelen!

bertzwijgt300

Op termijn zal het trieste spektakel dat we de laatste periode meemaken in de SP.-a hopelijk gezien worden als een noodzakelijke fase om de partij te wapenen tegen de gigantische economische en maatschappelijke uitdagingen die ons overspoelen. De kern van het probleem is dat de partij vandaag geen oplossing heeft om de kapitalistische crisis te lijf te gaan. Bij gebrek aan programma, wil de leiding weer eens "verruimen". En aangezien ernstige verruimingspogingen naar de christelijke arbeidersbeweging en de groenen tot op heden mislukt zijn, juist door een gebrek aan een duidelijk socialistisch alternatief, werd de mosterd dan maar gehaald bij de laatste ex-VU-er die nog geen politiek onderdak had gevonden: Bert Anciaux.

art_large_372914

De felle reacties tegen de komst van Anciaux waren voorspelbaar. De leiding heeft een dikke flater geslagen en daarmee de interne oppositie, SP.a-Rood, een flinke duw in de rug gegeven. Het brede publiek heeft aan de interne keuken van de SP.a echter geen boodschap. Die strijd komt over als gekibbel over futiliteiten (voor wat staat de ‘P’ in de baseline?) en eigenbelang (Devits, Van Brempt, Anciaux…) Het zal de buitenstaander worst wezen wat het verschil is tussen een socialist, een sociaaldemocraat en een progressist.

Het is echter begrijpelijk dat de stamboomsocialisten de komst van een Vlaams-nationalist niet zien zitten, maar laten we ook op dat punt het oog op de bal houden. De SP.a speelt al meer dan dertig jaar de Vlaamse kaart. De ‘communautaire kwestie’ ligt juist aan de basis van de splitsing van de partij in 1979. Trouwens, als met Vlaams-nationalisme een strijd wordt bedoeld tegen onderdrukking en (taal)discriminatie, dan is daar niks verkeerds aan. In die zin kunnen ook ex-spiritisten verwelkomd worden. Ongenuanceerd de poort willen blokkeren voor progressieven die zich geen socialist wensen te noemen, lijkt mij geen goed idee, zeker als je er daarnaast het tendensrecht verdedigt.

NBN_A4_DEVITS_MM

Dan is er de discussie over de Europese lijstvorming. Ook hier heeft de partijleiding geblunderd door meer naar de marketingboys te luisteren dan naar de achterban. Maar laten we ernstig blijven. Op politiek vlak lijkt het verschil tussen Devits en Van Brempt mij miniem. Achter de keuze voor Van Brempt zit in de eerste plaats een marketingidee (Kathleen maakt een betere affiche?) dat helaas slecht uitvalt voor de carrière van Devits. Wat de partijleiding interesseert, is perceptie, niet de inhoud. Laten we ons dus ook hier toespitsen op de inhoud van de campagne: met welk programma trekken we naar Europa en wie kan dit programma het best verpersoonlijken? 

Tegenover een falende leiding staat SP.a Rood dat een alternatief biedt. Maar de radicale linkervleugel komt vrijwel uitsluitend in de media rond thema’s die de interne partijdemocratie aangaan en waar de kiezer en de potentiële kiezer geen boodschap aan hebben. De rechtse pers (dus de pers tout court) is gek op die interne twisten! Standpunten als nationalisatie van de energiesector en de banken zijn voor de media minder sexy, maar het is rond dergelijke punten dat SP.a Rood zich meer zou moeten profileren.

 

stockmarket460

Dan is er de nieuwe baseline van SP.a Rood, ‘de socialisten’. Daarmee claimt SP.a Rood de helft van de officiële baseline (socialisten en progressieven anders). Met andere woorden: de (echte) socialisten zitten bij 'ons', de anderen zijn... anders. Persoonlijk hou ik niet van een dergelijke benadering die in zich de kiemen draagt van een schisma. Bovendien wordt daardoor alweer het beeld versterkt van een partij die in zichzelf is gekeerd en vooral kibbelt over interne kwesties.

Ondertussen rolt een economische tsunami via de VS en Groot-Brittannië onze richting uit. Banken wankelen, bedrijven stoppen met investeren en gaan over kop. Het is geleden sinds 1974 dat de kapitalisten nog zo pessimistisch waren over hun eigen systeem. In de VS zijn al miljoenen jobs gesneuveld. Het kiespubliek van de socialisten zijn bang hun werk en spaarcenten te verliezen. Laat ons dus alsjeblieft stoppen met kankeren over Anciaux, Devits, de naamsverandering en de lijstvorming, maar positieve, concrete voorstellen formuleren om de crisis te lijf te gaan en op die manier ook de partij uit het slop te halen.

19:22 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sp a, kathleen van brempt, sp a rood, mia devits |  Facebook |

15-07-08

Het kartel én de chaos

De grote verrassing is niet dat Leterme zijn ontslag heeft ingediend, maar wel dat de media er verrast op reageren. In de afgelopen maanden achtte immers geen enkele krant een akkoord over de staatshervorming tegen 15 juli mogelijk. Vanwaar dan de verrassing?

leterme

De meeste waarnemers hadden er blijkbaar op gemikt dat als puntje bij paaltje kwam Leterme uiteindelijk de moed zou hebben zijn partij voor de keus te stellen. Zijn regering had immers een akkoord bereikt over het sociaaleconomische luik en de begroting. Alleen de deadline voor een akkoord over de staatshervorming haalde hij niet. Leterme hoopte wellicht dat een nieuwe formule waarbij de gewesten en gemeenschappen werden betrokken en een engagement langs Franstalige zijde voor een grote staathervorming misschien niet de N-VA, maar toch zijn eigen partij over de streep zouden trekken. Maar neen, de leider werd niet gevolgd. Wel door de top (zie verklaring Peeters die het zou verdedigen binnen de Vlaamse regering), maar niet door de basis.

De CD&V-top is dus het noorden kwijt. Hij heeft met zijn kartel een monster van Frankenstein gecreëerd die hij niet langer onder controle heeft. Kiezen voor Leterme en een voortzetting van de communautaire onderhandelingen zou niet alleen een breuk in het kartel veroorzaken, maar een schisma binnen de CD&V zelf. Die verscheurende keuze kon Leterme alleen vermijden door zijn ontslag aan te bieden. Daarmee is zijn prestige en is zijn partij voorlopig wel gered, ook al staat België aan de rand van de afgrond.

leterme2

Het is duidelijk dat zowel Leterme, Kris Peeters als de CD&V-top verkozen om de onderhandelingen over de zomer te tillen en verder te zetten in een uitgebreid overlegorgaan met een vertegenwoordiging van de gewesten en gemeenschappen. De band met de NV-A dwong ze echter in een andere richting. Een van de meest opmerkelijke uitspraken van Leterme bij zijn ontslag is dat het Belgische overlegmodel zijn limieten heeft bereikt. Hij zegt daarmee identiek hetzelfde als Bart Dewever. Die uitspraak kan alleen maar betekenen dat een compromis op federaal vlak niet langer mogelijk is.

Maar wie a zegt, moet ook b zeggen. Leterme mist echter de moed om zijn redenering af te maken. Want als overleg niet meer kan, rest enkel nog een eenzijdig optreden. Wie niet luisteren wil, moet voelen. De reden waarom dat niet openlijk wordt gezegd, is dat in alle stilte gehoopt wordt op grotere toegevingen van de Franstaligen. Gebeurt dat niet, dan willen ze de Franstaligen voor een voldongen feit plaatsen: een confederaal model als enige werkbare oplossing. Ze vergeten echter één ding. Ook daarover moet worden onderhandeld. En hoe denken ze daarover een akkoord te bereiken, als ze nog geen kiesarrondissement kunnen splitsen? Nee, de CD&V heeft zich in een onmogelijke impasse gemanoeuvreerd die ze zélf heeft gecreëerd, en nu hoopt ze dat anderen de kastanjes uit het vuur zullen halen. Maar wie? Ze kunnen moeilijk in een regering blijven onder een andere leider die exact hetzelfde zou voorstellen als Leterme.   

20070511-gennez-swastika
 

Is er dan echt geen alternatief? Ik moet afleren te eten voor de tv, want toen ik bij het middagnieuws Caroline Gennez hoorde zeggen dat de impasse volledig toe te schrijven is aan de Franstaligen die op alles ‘neen’ blijven zeggen, ben ik haast gestikt. Door verslikking en van woede. Nu het nationalisme op alle fronten zijn petieterig onvermogen heeft aangetoond, trekt Gennez de Vlaamse kaart! On-be-grij-pe-lijk. Volgens opiniepeilingen heeft het kartel een dreun van 6% gekregen. De communautair veel minder beladen VLD klimt 2% omhoog. Toegegeven, de grootste winst gaat naar Dedecker, maar wie heeft het laatste jaar de SP.a echt gehoord? Ben ik de enige die eczema krijg bij het horen van het woord ‘staatshervorming’? Durft er dan niemand in de SP.a ingaan tegen het nationalistische vergif dat zich meester heeft gemaakt van brede lagen van de Vlaamse bevolking? Zijn de groenen dan de enigen die getuigen van gezond verstand op communautair vlak?

Anderzijds komt het communautaire niet eens voor in de topbekommernissen van ‘de mensen’. Werk, koopkracht en pensioen, stuk voor stuk thema’s die op het lijf geschreven staan van de socialisten, vormen de topdrie. De SP.a zou rond die drie thema’s, samen met de PS, een (geloofwaardig!) socialistisch noodprogramma moeten opstellen. Op die manier zouden de socialistische partijen in de prakrijk aantonen dat samenwerking over de taalgrens wel mogelijk is. Daar rond moeten ze vervolgens bondgenoten verzamelen: de groenen, maar ook de werknemersvleugel van de christendemocraten. Zelfs de arbeidersbasis van het Vlaams Belang zou zich achter een dergelijk programma kunnen scharen. Langs Franstalige kant zou een dergelijk programma vast weerklank vinden bij Ecolo en een deel van de CDH.

Dat betekent niet dat de SP.a en de PS blind moeten zijn voor de institutionele tekortkomingen van de Belgische staat. Maar de basis van die hervorming mag niet de Vlaams-Waalse tegenstelling zijn, maar die tussen arbeid en kapitaal. Utopisch? Een werk van lange adem? Allicht. Maar als je erover nadenkt, een praktische noodzaak. Want zoniet doemt er een alternatief op dat op termijn kan uitmonden in Balkantoestanden.

17:04 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leterme, sp a, staatshervorming, gennez, regimecrisis |  Facebook |

05-11-07

148 dagen stuurloos bestuur

Vandaag begint de kindertuin van de Wetstraat aan de laatste onderhandelingsronde en breekt daarmee het record van de 148 dagen stuurloosheid die Martens VIII voorafging. In de afgelopen week heeft vooral Bart De Wever blikschade opgelopen na zijn niet zo gratuite opmerking over de Jodenvervolging in Antwerpen. De heftigheid waarmee zelfs zijn kartelpartner hem op de korrel nam, is een voorsmaakje van de nakende zweepslagen om hem onder de lat door te jagen. Mocht hij toch blijven steken, volgt de regimecrisis.

SH104775

Ondertussen vergapen buitenlandse journalisten zich aan de gelatenheid waarmee de Belgen de politieke crisis ondergaan. Er vloeit geen bloed door onze aderen, aldus een Spaanse reporter. Het land valt uiteen en er is zelfs geen betogingetje te bespeuren. Nee, maar op 18 november is er wel een optocht, gevolgd door een volksfeest, inclusief een schminkstand om je in rood, geel en zwart te tinten. Koudbloedig? Hoe kom je erbij!

Toch zal niemand ontkennen dat het maar pover gesteld is met de Belgische verdediging, en dan heb ik het niet over de Rode Duivels. De petitie voor de eenheid van België, gelanceerd door Marie-Claire Houard, heeft ondertussen 125.000 handtekeningen verzameld, de oproep ‘Red de Solidariteit’ een schamele 75.000. Ik ben niet onder de indruk. Misschien is het gebrek aan Belgisch nationalisme wel ons belangrijkste bindmiddel...

Brussel mag dan vol Belgische (en Turkse) vlaggen hangen, de meeste mensen liggen niet echt wakker van de politieke crisis. “La politique, c’est pour diviser les gens,” hoorde ik onlangs op de tram. Aan het woord een boze Brusselse vrouw, met onverdachte foulard, vlinderbril en boodschappentas van waaruit een bos prei piepte. Goed gezegd meid. Trouwens, we hebben hier al voor hetere vuren gestaan: de Koningskwestie, de staking tegen de Eenheidswet, Leuven Vlaams… Dat waren pas crisissen.

SH104771

De reden voor de apathie in dat land is grotendeels gebaseerd op de gewenning aan uitzichtloze communautaire discussies die op de valreep telkens weer worden opgelost. Toch is de huidige crisis anders dan anders. Bij de vorige regimecrisissen was separatisme een doemscenario. Vandaag lijkt het meer op een werkbare oplossing, ook al is de overgrote meerderheid van de verkozen politici ertegen. Het punt is dat ze zich in een hoek hebben ingeschilderd van waaruit ze niet kunnen ontsnappen zonder schade op te lopen. Ook de scheiding van Tsjecho-Slowakije is overigens boven de hoofden van een apathische bevolking doorgevoerd.

Over het separatisme schrijft cultuurhistoricus en schrijver David Van Reybrouck in De Morgen van 2 november het volgende:  “Het gaat er niet om België te verdedigen met belgicistische argumenten, het gaat erom Vlaanderen te verdedigen met federale argumenten. De idee dat Vlaanderen ‘beter af’ zou zijn zonder de Walen is wellicht de hardnekkigste mythe van de separatisten. De zondagrekenaars van de Warande hadden dat zo becijferd, zoals een vader zou kunnen denken dat hij zonder vrouw en kinderen en met behoud van wedde toch veel meer geld voor zichzelf zou overhouden. De kosten voor de scheiding, de verhuis, het onderhoud en de interne crisis rekende men daar gemakkelijkheidhalve niet bij.” 

20070901-milquet

De onderhandelaars zullen natuurlijk beweren dat solidariteit en separatisme niet op de onderhandelingstafel liggen. Maar door elk mogelijk compromis telkens opnieuw af te wijzen, maken ze de vorming van een federale regering natuurlijk onmogelijk en het separatisme al slapend rijk. Over het geklungel van de oranjeblauwe onderhandelaars heb ik het al vaker gehad, over de rol van de socialistische oppositie minder. In plaats van olie op de golven te gooien, gooien ze echter brandende lucifers op de olie.

Zo hekelt Di Rupo de compromisbereidheid van Reynders en Milquet, terwijl Dirk Van der Maelen en Hans Bonte geen kans laten voorbijgaan om een stemming uit te lokken in de commissie B-H-V. Je kunt overigens geen SP-er voor de camera krijgen die een uitspraak over de PS niet laat voorafgaan door ‘Pas op, het zijn ook onze vrienden niet’. Met dergelijke misplaatste en opportunistische oprispingen wakkeren ze de tweestrijd natuurlijk nog aan. Ze zeggen er overigens niet bij dat hun communautaire standpunten al even ver uiteen liggen. Zou het niet mooi zijn als de SP.a en PS in de traditie van de Internationale eerst zelf tot een eensgezind communautair standpunt komen? Het zou hun geloofwaardigheid al vast een stuk groter maken.

 

11:13 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 028, de wever, separatisme, sp a, ps |  Facebook |

19-10-07

De bibberende SP.a

Oef! Ik maakte me al ernstig zorgen. Het leek wel alsof Erik De Bruyn van de aardbol was verdwenen. De debatten rond de voorzittersverkiezingen speelden zich immers af achter gesloten deuren van duistere partijlokalen waarin geen medialicht kon doordringen.

In Brussel speelde het gevecht tussen Erik en Dirk (Caroline gaf ziek verstek) zich af in de bunker van de socialistische mutualiteit, helemaal in de verbleekte traditie van de gemeenschappelijke actie, thans nieuw leven ingeblazen door Old Labour, terug op de kaart gezet door SP.a-Rood. Zonder de plastic lidkaart kon je er niet in. Bij het vertoon van een perskaart bleef de deur al helemaal potdicht. En ik? Bij de neus genomen door mijn Amerikaanse kalender die van zaterdag de laatste dag van de week maakt, stond ik op zondag Bijbelvast voor een gesloten deur te sakkeren, rood plastic in de hand.

foto%20012bruyn

Maar ik dwaal af. Vandaag bloklettert De Morgen op pagina 6: SP.a bibbert voor outsider De Bruyn. Vlak onder de angstaanjagende kop een andere kop, die van een breeduit lachende Erik, die zelfs bij verlies overwint. Louis Tobback orakelt 30 tot 40% voor de tegenkandidaat, met een sneer naar Janssens die het SP.-logo bij de laatste kiesbeurt kon missen als kiespijn. Het zelfvertrouwen van de top moet het spit delven voor zelfkennis: hoe meer ze Gennez de hemel in prijst, hoe groter de kans dat de deerne uit Mechelen in de hel belandt.

Maar terug naar de media. Erik heeft tijdens de debatten in afdelingen en federaties hoeveel, hooguit 20% van de leden bereikt? Is de schatting van Tobback gebaseerd op de vermeende krachtsverhoudingen tijdens de meetings? Hoe zal de overige 80% stemmen? Pas toen de kandidatuur van Erik officieel was, werd hij kortstondige lekkernij voor persmeeuwen. Maar eens de broodkruimels uit zijn hand gepikt en hij in vergaderquarantaine verdween, zwiepten de camera’s weer naar de De Wevers en De Dedeckers. Het werd stil rond Erik. Mediastil. Toch zeker als je de persaandacht vergelijkt met de tegenkandidaat in de VLD destijds. De Oostendse brulboei kon bij wijze van spreken geen wind laten, of hij werd versterkt door een microfoon.

061201gent-005

Maar goed, nu de meeste leden hun bolletje al hebben gekleurd, staat Erik weer in de krant. En Tobback is er niet gerust in want hij sluit een overwinning van de uitdager van Caroline niet eens uit. Alleen zou dat volgens Louis een ramp betekenen, aangezien de partijstructuur Erik niet kent en de parlementsleden hun eigen koers zouden uitstippelen. Erik zou een voorzitter worden zonder macht en zonder gezag. Ja, als hij zijn mond zou houden en de pers hem zou blijven negeren. En als mijn tante wieltjes had… Nee, ze zouden hem rap genoeg leren kennen. Ik denk dus dat die haring nog minder zal braden dan de hypothese van zijn overwinning.

11-09-07

Erik of Caroline?

 

De SP.a staat voor een van de grootste uitdagingen uit haar recente geschiedenis. Na een historische verkiezingsnederlaag en het collectieve mea-culpa van de leiding staan binnenkort voorzittersverkiezingen voor de deur met, schrik niet, twee kandidaten. En zie, meteen gaan er stemmen op die dat een slecht idee vinden. Een verscheurende discussie kan de SP.a vandaag missen als kiespijn, luidt het. O ja? Dat hangt af van het niveau en de methode van discussie. Ik betwijfel sterk of een beetje diepgang en ideologie slecht zou zijn voor het imago. Het feit dat er discussie komt in een partij die het interne debat gedurende twee decennia gemuilkorfd heeft, zou bij iedereen de vrolijkste rondedans moeten ontlokken. Geen rillingen maar pirouettes zijn op hun plaats.

large_533850

Caroline Gennez heeft op Erik De Bruyn natuurlijk haar naambekendheid voor. Ze heeft ook het hele partijapparaat achter zich. Maar in de huidige context –en dat is nieuw- is dat laatste geen voordeel. De autoriteit en geloofwaardigheid van de partijtop zijn door twintig jaar regeringsdeelname en compromissen tot op de draad versleten. Zelfs de jonge generatie, waaronder Caroline, is politiek belegen. De basis snakt naar een witte –of liever rode- raaf die de meubels komt redden. In zijn eerste tv-optredens is Erik er al vast in geslaagd het beeld van de redder des vaderspartij op te roepen. Zowel qua stijl als inhoud wist hij zich voor een tv-noviet uitstekend te verweren.

Door het gebrek aan media-aandacht is voor de doorsnee socialist, laat staan voor de ‘man in de straat’ het wel nog verre van duidelijk waarvoor Erik De Bruyn en SP.a-rood precies staan. Maar waarvoor staat Caroline Gennez? In de weekendeditie van De Morgen van 8 september speur ik tevergeefs naar een ernstige analyse van de verkiezingsnederlaag. Alweer hetzelfde gezeur over ‘we hebben het veiligheidsthema verwaarloosd’, kniezen over mensen die ‘voor de belofte hebben gekozen (Leterme), niet voor de rede (Van De Lanotte)’, en ‘we moeten eerlijke en concrete voorstellen doen (welke? - gelijk kindergeld voor ieder kind!)… Sorry, ik vind dat noch overtuigend, noch begeesterend. Bovendien mist Caroline ook een enthousiasmerend project voor de toekomst. Het interview baadt een beetje in zelfmedelijden. De teneur is: arme wij, de mensen hebben ons niet begrepen.

Erik De Bruyn is echter andere koek. Pogingen om hem in de hoek van klein links te duwen, heeft hij tot nu toe vakkundig verijdeld. Trouwens, wat betekent vandaag nog “extreem links”? Als je de eenheidsworst van de Wetstraat ziet tegenover het monopolie van het Blok op controverse, wordt het dringend tijd dat standpunten tegen het establishment weer naar het linkerkamp verhuizen. In die zin is duidelijkheid over de 'grote zaken' (dus niet over gelijk kindergeld) een verademing. Met zijn voorstel om Electrabel te nationaliseren, heeft Erik allicht een siddering gejaagd door de wereld van de patroons die voor het eerst sinds lang weer hoorden vloeken in de kerk. Maar Jan met de Pet moet maar een blik gooien op zijn laatste energiefactuur om snel zijn lekkerste fles te ontkurken bij het horen van een dergelijk briljant idee. Wat kunnen oubollige ideeën opeens weer fris klinken, zeker in tijden van beurscrisissen, monopoliemisbruik en naderende recessie. Tegen zoveel aanstormend kapitalistisch geweld is geen Gennez-kruid gewassen. Een rode voorzitter, dat is wat de SP.a nodig heeft!

21:13 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: erik de bruyn, sp a, caroline gennez, 015 |  Facebook |

10-09-07

SP.a en Hoegaarden: eindelijk weer leven in de brouwerij

 

Driewerf hoezee: Erik De Bruyn heeft zich door de kleilaag van het partijapparaat kunnen worstelen en mag zich officiële kandidaat noemen voor het voorzittersschap van de SP.a. Misschien krijgt de ‘a’ in SP.a eindelijk een positieve invulling.

 P8-d67ea4a5d7d4e378303dc8a7232ad6e6

Geen kwaad woord over Caroline Gennez, hoewel haar verwelkoming van de tegenkandidaat mij toch ietwat vals in de oren klonk. Ze zag er na haar nederlaag in Antwerpen ook niet echt oprecht blij uit. Tot de dag dat de afdeling Antwerpen besliste Erik voor te dragen, deed de brave gezellin alsof haar challenger niet eens bestond. Nu ze op de linkerflank belaagd wordt, duwt ze Erik meteen in het communistische verdomhoekje van klein links, dat ze vreemd genoeg ‘gezellig’ noemt. Caroline heeft duidelijk nooit een vergadering van ‘klein links’ bijgewoond. ‘Gezellig’ is niet meteen het eerste adjectief dat door mijn hoofd vliegt.

Maar goed, voor Caroline is Erik veel te links. Dat kan alleen betekenen een nog kleinere SP.a. Zij, van haar kant, wil van de SP.a een open, socialistische, brede partij maken voor Vlaanderen. Als Brusselaar voel ik me al niet aangesproken, maar goed, ik vergeef Caroline haar lapsus. Ze is de eerste die haar nek uitsteekt om een aantal Vlaamse staatshervormingseisen voor herziening vatbaar te verklaren. Socialistisch en breed lijkt me wat, maar dat verhaal hoor ik al sinds Karel Van Miert. En open slaat, hoop ik, niet op de achterdeur, zoals bleek bij de laatste verkiezingen. Nee Caroline, je zult andere argumenten moeten gebruiken om Erik te verslaan, inhoudelijke bijvoorbeeld.

mandatarisimage

Ondertussen kijk ik reikhalzend uit naar wat Erik in de komende weken te vertellen heeft. Ik ben er zeker van dat hij van de SP.a ook een open, brede en socialistische partij wil maken. Misschien nog opener, breder en zeker socialistischer dan Caroline durft te verhopen. In Nederland voelt de PvdA steeds harder de hete adem van de SP in haar nek. De SP sudderde decennia lang in het gauchistische vagevuur alvorens de snelst groeiende politieke partij van Nederland te worden. Linkser en populair zijn dus geen tegengestelden. Als Erik het slim speelt, waaraan ik niet twijfel, zal de SP.a-top het zeer hard te verduren krijgen. Hopelijk geven de media hem nu meer kansen om zijn project toe te lichten dan tot nu toe het geval was. Als dat gebeurt, zou de voorzitterstrijd wel eens kunnen uitgroeien tot een confrontatie tussen de kleilaag en ... de leden. Ook degene die al jaren niet meer komen opdagen op gezellige partijvergaderingen. Ik drink er al vast een Hoegaarden op.   

 

PS: terwijl ik dit stukje schreef, was Erik in Terzake op Canvas.

20:30 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 014, erik de bruyn, caroline gennez, sp a |  Facebook |

21-06-07

Steun uw tegenstanders

kind_bal

De enige manier om aan te tonen dat je politieke tegenstanders ongelijk hebben, is hen te helpen bij het realiseren van hun programma. Kan je achteraf zeggen: zie je wel! Dat is een beetje de redenering van Johan Van de Lanotte in Humo. Geef toe, je moet er maar opkomen...

 

Want wat is het probleem van links in Vlaanderen volgens de aftredende voorzitter? Rechts heeft een veel te sociaal programma. Socialer dan dat van links! Ze kunnen zich dat permitteren omdat ze het geld ervoor (zogezegd) gaan halen bij de Walen. We moeten dus meewerken aan de staatshervorming, zodat ze dat argument niet meer kunnen gebruiken. Pas dan zullen de echte tegenstellingen tussen links en rechts In Vlaanderen naar boven komen. O ja?

 

Elke zondebok is goed

 

Ten eerste zal geen enkele staatshervorming, hoe ver doorgedreven ook, de valse argumenten van de nationalisten en separatisten ontkrachten. Zolang België en bijgevolg de band met Wallonië blijft bestaan, zullen ze daarin altijd de wortel van alle kwaad zien.

 

Eens die koe is uitgemolken, vinden ze wel een andere zondebok: de migranten, Europa, Amerikaanse brulkikkers… Zal Johan dan zeggen: we moeten eerst alle migranten buitengooien, alle brulkikkers opblazen of uit de EU stappen?

 

07280088

red de brulkikker

Meer nog, elke staatshervorming maakt de federale structuur zwakker. Op de duur blijft van de Belgische staat alleen nog de staatsschuld en de koning over. Hoe gaan we die splitsen? (tussen de Duitse gemeenschap, Brussel, Vlaanderen, Wallonië… vierendelen?)

 

Dan is er de vraag of een sp.a met Anciaux aan boord (toch de voormalige voorzitter van de Volksunie) nog niet Vlaamsgezind genoeg is. Hoe kan je in één adem de internationale en de fiere Vlaamse leeuw zingen zonder je te verslikken? 

 

Klein verstand

 

Tot slot is er de vraag of een doorgedreven staatshervorming mogelijk is, met of zonder de steun van de sp.a. Alle Franstalige partijen zijn immers tegen. Zelfs het verstand van Karel De Gucht is te klein om de haalbaarheid ervan in te zien, en dat wil wat zeggen.   

 

Het perverse van de demagogie van de Vlaams nationalisten is dat ze het akkoord van de Franstaligen nodig hebben om hun eisen te realiseren. En dat weten ze. “We sluiten allianties aan met de best mogelijke partner om zo ver mogelijk in de goede richting te gaan, richting finale ineenstorting van het systeem.” (Bart De Wever in Doorbraak, blad van de Vlaamse Volksbeweging). Veel geluk met je kartel, Yves…

 

Vladimir

 

Tijd dus om twee oneliners van Lenin uit de kast te halen:

1)      een leugen die vaak genoeg wordt herhaald, krijgt de kracht van waarheid

2)      de nationaliteitenkwestie (staatshervorming) is te herleiden tot een kwestie van brood (centen)

 

De leugen is natuurlijk dat de problemen van ‘de mensen’ kunnen worden opgelost met een staatshervorming. Dat is hen inderdaad een rad voor de ogen draaien. Johan Van de Lanotte geeft dat toe.

 

wit%20brood

 

 

De staatshervorming is een kwestie van centen. En wie controleert de portemonnee? Vadertje Belgische staat. Zij bepaalt en int immers de personenbelasting, vennootschapsbelasting, BTW, accijnzen…. Via een federaal compromis, vastgelegd in de financieringswet, krijgen de gewesten een budget toegewezen (aangevuld door eigen belastingen zoals successierechten). Daarmee kunnen ze de naar hen overgedragen bevoegdheden financieren. Meer staatshervorming betekent dus nog meer bevoegdheden en geld overhevelen. Maar de nationalisten willen nog veel meer: justitie, fiscaliteit, sociale zekerheid, kortom de volledige macht van het federaal niveau overhevelen. Meestappen in die logica is meewerken aan het ondermijnen en uiteindelijk opblazen van België. 

 

Plaats inter voor nationalisme

 

Moet links België dan verdedigen? Nee, links moet vooral een Europees en internationaal alternatief vooropstellen, zeker als je weet dat meer dan de helft van de (liberale) wetten gedicteerd worden door Europa. Maar ook ja, want hoe kan links op dat vlak geloofwaardig zijn als ze er niet eens in slaagt de eenheid van een ministaat als België te bewaren? Links moet dus geen staatshervorming verdedigen, wel een sociaaleconomische hervorming. Makkelijker gezegd dan gedaan, akkoord, maar het is de enige weg vooruit.

14-06-07

Een Spa dient om putten te graven…

De Socialistische Partij is zelden zo anders geweest. Een tuimeling van 23,5 naar 16,3% in de kamer en van 24,9 naar 16,2% in de senaat. Het geeft een nieuwe betekenis aan het woord 'lijsttrekker'. Geen campagne voeren, had waarschijnlijk tot een beter resultaat geleid.

 

Een naamsverandering, een Vlaams nationalistisch aanhangsel in de vorm van Spirit, de hottest babe in de regering en de jeanetten van de Wetstraat… het mocht allemaal niet baten. De SP.A kreeg een dreun die niemand zag aankomen. Johan Van de Lanotte laat de buik liever niet spreken maar wacht op een grondige analyse van Patrick Jansen, Caroline Genez was niet gegeneerd om de zwarte Piet meteen door te schuiven naar de PS en Maya Detiège, god bless her, zegt dat de SP.A-top beter eens naar de partijbasis zou luisteren in plaats van naar spindokters.

 

Aangezien ik meer vertrouwen heb in mijn buikgevoel dan in de analyse van Patrick Jansen, waag ik mij hier aan enkele antwoorden, in willekeurige volgorde, op de vraag die op vele kameraadschappelijke lippen brandt: WHY?

 

Het gebrek aan interne democratie, het ‘alles bedisselen aan de top’, het koeioneren van oude getrouwen om plaats te ruimen voor spiritisten en andere verruimers, de lange regeringsdeelname zijn voor de hand liggende redenen, maar verklaren lang niet alles. Is de partij vandaag minder democratisch dan vier jaar geleden? Is er zo’n groot verschil tussen zestien jaar regeringsdeelname en twintig jaar? Waren er nu meer verruimers dan in 2003? Nochtans zette de SP.A toen een van de beste verkiezingsresultaten neer in jaren. Voor hetzelfde geld kan je dus zeggen dat de redenen die toen het succes verklaarden vandaag de grondslag zijn van het debacle. Een marxist of ander logisch denkend mens valt van een dergelijke dialectische redenering niet omver, maar zelfs dat is te gemakkelijk.

 

Wat zijn de andere redenen? Iemand die de krant leest en graag argumenteert, weerstaat moeilijk aan de verleiding om elk feit te toetsen aan Google. Maar laat ik voor dit artikel mijn buikgevoel spreken. Het mag niet van Johan, dus het is oké.

 

Laten we beginnen met het (gebrek aan) programma. De opstelling van de partijleiding heeft vast enkele stemmen opgeleverd in het Rekenhof, maar daar zit niet meteen het doelpubliek van de SP.A. Ik kan me eerlijk gezegd maar één programmapunt uit het hoofd herinneren en dat is de uitstap uit kernenergie. In 2015. Een mooi breekpunt binnen acht jaar, maar nu? Voor de rest associeer ik het SP.A-programma met ‘haalbaarheid'. De houdbaarheid in electorale termen is daarvan rap overschreden. Als je in een verkiezingscampagne blijft hameren op je zeven haalbare punten en je opponenten beticht van teveelbeloverij, dan moet je niet verrast zijn dat je een pak stemmen verliest. Een programma is echt wel belangrijk. Zelfs Jean-Marie had er een, besteld bij een liberale denktank (waarschijnlijk dezelfde als die van de VLD).

 

100_3640

vissen in de juiste vijver...

 

Dan is er het verraad aan paars. Toegegeven, de PS ging daarin het verst als reactie op het Sarkozyaanse Reyndersoffensief. Maar beide partijen maakten het al voor de verkiezingen vrij duidelijk dat ze paars wilden inruilen voor rooms-rood. Dat is ook een van de redenen waarom Van de Lanotte zich opeens in de arena gooide voor het premierschap. Uit de peilingen waarin achteraf nooit iemand geloofde, bleek immers dat de socialistische familie de grootste zou worden. Johan wou ons laten wennen aan het idee, en verkocht de huid vooraleer de beer in zicht was, laat staan geschoten. Hij wou waarschijnlijk ook vermijden dat de verkiezingen zouden uitdraaien in een duel tussen Verhofstadt en Leterme. Maar daardoor droeg hij niet alleen bij tot een vals debat, maar kwam ook over als een man die belust was op het premierschap, een ‘postjesjager’.

 

Back to the roots

 

De belangrijkste reden is natuurlijk dat de SP.A mijlenver is afgeweken van haar oorspronkelijke doelstelling: de maatschappij veranderen. Een samenleving creëren waarin menselijke vooruitgang niet gedreven wordt door winstbejag en eigenbelang, maar individuele creativiteit en solidariteit. Het socialisme is geboren uit het liberalisme van de negentiende eeuw, omdat toen al werd ingezien dat de idealen van de Franse Revolutie, vrijheid, broederlijkheid en gelijkheid, niet realiseerbaar zijn in een economisch ongelijke maatschappij. In die zin is de bevrijding van de arbeidersklasse, vandaag beter bekend als 'de werknemers', ook de bevrijding van de mens. Tot daar de ideologie.

 

De alliantie met de liberalen katapulteerde ons in een zekere zin terug in de tijd. De tijd van voor de splitsing. Toen liberalen en embyonale socialisten één beweging vormden. Wie zag onder paars nog het verschil tussen SP.A en VLD? Het grootste gevecht speelde zich niet af tussen de coalitiepartners, maar binnen de VLD. En tussen de taalgemeenschappen (Brussel-Halle-Vilvoorde). Maar na achthonderd jaar CVP-bewind was de ploeg rond Verhofstadt een verademing. Een frisse wind doorheen de 'Vlaamse volksaard', die na vier jaar beloond werd met een klinkende verkiezingsoverwinning van rood én blauw. Maar die wind is al een tijd gaan liggen, de stank stak weer op. Toch verkies ik bij gebrek aan een geloofwaardig en duidelijk links alternatief paars boven rooms-rood, en ik ben daarin lang niet de enige. Toen in de peilingen bleek dat vooral de VLD het gelag zou betalen en de SP.A min of meer standhield, heeft een deel van het vroegere kiezerspubliek waarschijnlijk uit tactische overwegingen liberaal gestemd in een poging paars in het zadel te houden. Het is een mogelijke verklaring waarom de liberalen het beter deden dan verwacht, en de socialisten slechter.   

 

Tot slot is er het hoogst irriterend achternahollen van de zogenaamde ‘publieke opinie’: over veiligheid (hoe kan Van de Lanotte tijdens het grote debat zedig zwijgen als Leterme beweert dat de samenleving alsmaar gewelddadiger wordt, ook al laten de misdaadcijfers het omgekeerde beeld zien), over de staatshervorming (de overgrote meerderheid van de Vlamingen zijn tegen separatisme; stop dus met het overnemen van dat onnozel Vlaamse discours maar ga in de tegenaanval), over justitie (nee, Laurette heeft de deur van de gevangenis in Dendermonde niet opengelaten).

 

De nederlaag komt hard aan, maar ergens ben ik ook blij dat de leiding op haar bek is gegaan. Niet omdat ik geloof dat ze het slecht meent, of zelfs dat ze het verdient. Maar omdat ze een les in nederheid goed kan gebruiken. En vooral omdat de kans op een radicale verandering nooit zo groot is geweest. Die ommekeer is hard nodig. Want als de socialistische partijen hun geloofwaardigheid en contact met de basis niet herwinnen, krijgen populisten en de demagogen van extreem-rechts nog meer wind in de zeilen. Wie gelooft immers dat Leterme een staatshervorming uit de brand zal slepen die ook maar één probleem zal oplossen?

 

15:32 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (4) | Tags: sp a, van de lanotte, verkiezingen, 002 |  Facebook |