22-06-10

Collectieve blindheid

De grootste financiële crisis sinds 1929. De diepste en langdurigste recessie sinds de Tweede Wereldoorlog. De eurocrisis en de PIGS (Portugal, Italië, Griekenland en Spanje). De opmars van China. De machteloosheid van Obama. De massale migraties. De mondialisering. De delokalisering naar lagelonenlanden. De ‘financiële markten’. De beurs. De speculanten. De stijgende armoede. De kloof tussen arm en rijk. De technologische revolutie. Het internet. De stress op het werk. De onzekerheid.

 

En waar zijn wij, in Vlaanderen en België, mee bezig? Met de staatshervorming. Meer Vlaanderen, minder crisis. Komaan, zeg… En hoera, ook aan de andere kant van de taalgrens is nu het besef gegroeid dat een grote staatshervorming noodzakelijk is. Terwijl een tsunami komt afgerold, probeert België zijn huisje wat op te ruimen, want wat kunnen we anders doen?

 

België staat immers machteloos tegenover de échte problemen. Het is dan ook heel gemakkelijk en ja, intellectueel oneerlijk, om de Belgische federale staat met alle zonden van Israël te beladen. De Griekse, Spaanse, Duitse… staten staan al even machteloos. Zelfs veel machtiger landen als de VS of Japan moeten de blinde en ongecontroleerde krachten van de mondialisering meer en meer ondergaan.

 

Vandaar de oprichting en uitbreiding van internationale vrijhandelszones en economische machtsblokken zoals de EU (of NAFTA in Amerika). Vandaar de euro. Het zijn pogingen van de oude nationale staten in Europa om de krachten te bundelen in een hyperconcurrentiële wereldeconomie waarin ze apart dreigen te verzuipen. Eendracht maakt macht.

 

Maar wat is de belangrijkste hinderpaal voor meer Europese eenmaking? Juist, nationalisme. Merkel die de puinhoop van de Griekse regering niet wil opruimen omdat de “Duitsers” niet willen betalen voor de “Grieken”. Op een zinkend schip is het ieder voor zich. Tot het besef groeit dat je op die manier elkaar meesleurt naar de diepte. Dan krijgt het integratieproces uiteindelijk een nieuwe duw in de rug. Maar in welke richting? Van een Europese autoritaire staat waar de burger nauwelijks vat op heeft.  

 

Meer greep van Europa op de lidstaten, zoals vandaag met de controle op de nationale begrotingen, vertaalt zich immers in nog meer machteloosheid en frustraties bij de burgers. De eigen identiteit, het ‘eigen volk’ (ook al wordt dit meer en meer vermengd en is het om te beginnen al een resultaat van vermenging) wint daarom aan belang. Het is de keerzijde van het Europese integratieproces. De illusie van “Wat we zelf doen, doen we beter”.

 

Het streven naar meer Vlaamse onafhankelijkheid is volgens mij dus een reactionaire reflex uit onmacht tegenover krachten waar we geen controle over hebben (en waar de echte discussie zou moeten over gaan). Maar… laat ik hier een balletje opwerpen om de discussie te stimuleren. Het is ook verkeerd om ons principieel te verzetten tegen meer bevoegdheden voor de gewesten. Op de keper beschouwd is er niets op tegen dat België zou verdampen binnen Europa. De vraag is: binnen welk Europa?

 

De reden waarom progressieve mensen vandaag België verdedigen, is voor redenen van solidariteit. Vroeger was de Belgische vlag alleen zichtbaar op manifestaties van oud-strijders en francofone Belgicisten. Vandaag zien we ze wapperen op vakbondsbetogingen.

 

De Belgische vlag is echter niet de onze. Maar de Europese blauwe vlag evenmin. Net zoals we in België een onderscheid moeten maken tussen de reactionaire en de democratische aspecten van de staatshervorming, moeten we in Europa het reactionaire kaf van het progressieve koren scheiden.

 

Op dat thema kom ik later terug.

 

 

 

01:45 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, staatshervoming, links alternatief |  Facebook |