22-12-07

De strike van Verhofstadt

Oké, ik beken. Ik ben opgelucht. En ik heb leedvermaak. Opgelucht omdat er eindelijk een regering is. Leedvermaak omdat Leterme ze niet leidt. Opgelucht omdat het tienpuntenprogramma van Verhofstadt III, dankzij de inbreng van Milquet, Di Rupo en het ACV-CSC, een stuk socialer oogt dan het rechtse geweld dat oranjeblauw op ons wou loslaten. En zeer veel leedvermaak omdat de N-VA niet een toontje, maar een hele octaaf lager zingt. 


large_55464 
Maar goed, in politiek zijn gevoelens weliswaar een krachtige drijfveer, maar vaak ook een slechte leidraad. Zo ben ik 100% tegen een regeringsdeelname van de SP-a, maar ik vind het ook verschrikkelijk dat de eerste asymmetrische regering in de Belgische geschiedenis geschraagd zit op een schizofrene socialistische familie. De kans is echter groot dat de SP-a binnen enkele maanden toch aan boord wordt gehesen, al was het maar om de huidige coalitie een tweederde meerderheid te geven. Oranjepaars mist immers één zetel in de senaat, maar ook vijf in de kamer, want wie durft rekenen op de loyaliteit van de N-VA?  

Verhofstadt heeft het bijzonder slim gespeeld, eer wie ere toekomt. In bowlingtermen heeft hij een strike gegooid: met één bal tien kegels omver. De eerste is Bart De Wever. In de laatste veertien dagen leek Bart wel verdampt. Onhoorbaar in de hoezee over de redding van België. Tweede gevallen pin is Yves Leterme. Geen premier, maar minister van institutionele hervorming. In de afgelopen zes maand kon hij niet eens een akkoord bereiken over de agenda van de staatshervorming. Nu moet hij een akkoord bereiken over de inhoud, een kamikazeopdracht. Guy lacht in zijn vuistje dat een eigen nota omklemt. Een derde punt scoort de Numero Uno in eigen rangen. Het triumviraat dat achter zijn rug stond te dansen vanwege zijn vertrek, veert vandaag recht in ovatie voor zijn comeback.


large_208455 Vierde kegel: de verkiezingsnederlaag. Guy is zelfs in Vlaanderen populairder geworden dan Yves, de VLD klimt sterk in de peilingen, het kartel stagneert. Vijf: de socialisten. Met de PS in de regering zal de SP-a zich veel meer gedeisd moeten houden. Zes: Madame Non. Tegen Guy zei ze ‘Oui’. Zeven: de vakbeweging. Met de PS, Vervotte en Piette in de regering mikt Verhofstadt op de goodwill van de vakbonden die onrustig worden bij de revival van de seventies: stagflatie en politieke instabiliteit. Acht: oranjeblauw. Verhofstadt heeft de akkoorden begraven die onder Leterme tot stand waren gekomen. Met de PS in de regering worden die hoe dan ook heronderhandeld.  

Negen: de logica van het separatisme. Mensen houden niet van conflicten, zeker als ze te lang duren. Met zijn oproep aan het herstel van het vertrouwen, treedt Verhofstadt naar voor als de grote verzoener. Bart, Gerolf en Jean-Marie kleuren paars van woede, altijd een goed teken. En tien: de truc van de tijdelijke (zijn er ook andere?) regering, misschien nog de geniaalste van al. De enige manier om zijn winkel verkocht te krijgen, is door nadruk te leggen op het tijdelijke karakter ervan. Met Pasen moet Yves de fakkel overnemen. Maar je weet hoe dat gaat. Het is moeilijk om macht af te staan eens je die in handen hebt. Zie maar naar Pieter De Crem die, nooit verlegen om potsierlijkheid, vandaag als reïncarnatie van Napoleon door zijn pas veroverde defensiekabinet flaneert. Leve de vrijwillige legerdienst! 
116631 
 Het is ook niet omdat de communautaire twisten zes maand de politieke agenda hebben bepaald, dat ze dat zullen blijven doen. Een grote staatshervorming is een werk van lange adem, dixit Schouppe, de kersverse 65-jarige CD&V-voorzitter. Nu, het zal wel een toeval zijn dat het eerste dossier op de tafel van Verhofstadt III terroristenalarm is, maar toch... De stijgende inflatie, de ontwrichting van het internationale financieel systeem en de daarmee gepaard gaande recessiedreiging zijn geen fictie. De term ‘noodregering’ zou binnenkort wel eens een heel andere betekenis kunnen krijgen.  

Als kers op de taart heeft Verhofstadt, waarschijnlijk in overleg met Leterme, de totale impasse van de CD&V doorbroken. Gedurende zes maand konden de christendemocraten niet kiezen tussen regering en kartel. Door het kartel hadden ze de verkiezingen gewonnen, door het kartel konden ze geen regering vormen. De huidige formule was dan ook onmogelijk met Leterme aan het stuur. Hoe kon hij premier worden van een regering die geen overeenkomst had over de staatshervorming en B-H-V? Maar ook, hoe kon hij weigeren te dienen in een noodregering onder Verhofstadt? Resultaat: de CD&V glundert in de regering, het kartel blijft overeind, maar Bart De Wever staat in een gevaarlijke spreidstand. De barstjes (in het kartel) worden echter groter. De uitschuiver van De Wever over de Jodenvervolging in Antwerpen was een eerste incident met de CD&V, de uitspraak over de postjesregering van Bourgeois een tweede.


SH104870 

 

Het eerste dossier dat Leterme op zijn bord krijgt, is dat van de nachtvluchten. Een herfederalisering van de geluidsnormen zit eraan te komen. Dat wordt meteen een lakmoestest voor het kartel. In de loop van de komende maanden zullen er nog veel volgen. En hoe gering ook het enthousiasme voor Verhofstadt III, je kunt er donder op zeggen dat de regeringsdeelname sterker zal doorwegen dan de band met de bende van De Wever. De CD&V had de N-VA nodig om aan de macht te komen. Dat doel is bereikt. De vraag vandaag is: zal de CD&V bereid zijn de macht op te geven voor de N-VA? De liefdesverklaring van Leterme en Schouppe aan de SP-a zegt genoeg. Rennen Caroline!

13:48 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 034, leterme, de wever, gennez, verhofstadt, noodregering |  Facebook |

06-12-07

De reddingsboei met een baksteen

Vandaag groeit een consensus rond de analyse die Joëlle Milquet maanden geleden bij de hele Vlaamse goegemeente het koosnaampje ‘Madame Non’ opleverde. Joëlle, volgens sommige waarnemers de enige vent rond de onderhandelingstafel, weerde in het regeerakkoord immers elke Vlaamse eis waarvoor een tweederde meerderheid nodig was.

album_large_54891

De piste van de tripartite, door Willy Claes en Wilfried Martens in Ter Zake al verdedigd toen Albert nog zijn eerste pasjes op krukken waagde, leek maandenlang onhaalbaar omdat de MR er de PS niet bij wou en de SP.a resoluut voor de oppositie had gekozen. Tot vijf minuten geleden luidde het partijstandpunt nog altijd: “Wij zijn niet aan de zet, maar zullen in het parlement constructief meewerken aan een staatshervorming en elk communautair voorstel op zijn merites beoordelen.”

Ik heb dat standpunt altijd een beetje flauw gevonden. In de politiek is de lijn tussen nederigheid en valse bescheidenheid flinterdun, zeker als je eerst dagenlang ligt te grienen dat de nederlaag onverdiend was (om er dan haastig de volledig idiote uitspraak ‘maar de kiezer heeft altijd gelijk’ aan toe te voegen). Bovendien is het altijd beter om zelf met constructieve voorstellen af te komen dan te wachten tot je concurrenten ermee komen aandraven.

Maar wat nu gebeurt, is nog veel erger. In plaats van verdienstelijke voorstellen, krijgen de socialisten de jamboel in de schoot geworpen die Leterme heeft gecreëerd. Er hangt immers een parfum van een tripartite in de lucht. En in afwachting zou de SP.a die resoluut voor de oppositie koos, rustig blijven zitten in de noodregering Verhofstadt III. Ga daarmee naar een congres.

Ondertussen zijn Kris Peeters en de gebroeders Van Rompuy als bezetenen het roer aan het omgooien om de ijsberg vooralsnog te ontwijken. In het scenario dat nu voorligt, hopen ze zonder al te veel gezichtsverlies, in de naam van de regimecrisis, toch in de regeerboot te stappen, ook al kan de N-VA moeilijk volgen. Het moet pijn doen dat juist hun aartsvijand Verhofstadt een reddingsboei gooit. Alleen is het touw te dun om ook het gewicht van De Wever te dragen.

De voorman van de N-VA ziet de bui hangen en hult zich in stilzwijgen. Hij kwam alleen nog lekker uithuilen op de schoot van Frieda Van Wijck in De Laatste Show, want, stel je voor, hij is onpopulair in Wallonië. Hij krijgt allerlei lelijkheden over zich heen geslingerd, zijn gezin wordt bedreigd, hij durft nog amper de straat op… Politieke vragen vermeed hij want het programma moest luchtig blijven.

02

De N-VA-ers zwijgen als een graf omdat hun kartelpartner er een voor hen aan het graven is. De CD&V kan immers moeilijk een tripartite afwijzen, want het is de enige formule die een garantie kan bieden op een grote staatshervorming. Maar een ander woord voor tripartite is een regering van nationale (Belgische) eenheid, niet bepaald een term waar separatisten warm voor lopen. Met andere woorden, de CD&V kan moeilijk weigeren, de N-VA kan moeilijk instemmen. Die tegenstelling leidt bijna automatisch tot een breuk in het kartel. Hoe zoet is mijn wraak, moet Verhofstadt denken. Aan zijn reddingsboei hangt echter niet alleen een baksteen voor het kartel, maar ook voor de SP.a.

11:06 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verhofstadt, leterme, 033, de wever, tripartite |  Facebook |

03-12-07

Het kartel naar de oppositie?

Wie applaudisseert nu voor een formateur die na zes maand geknoei volledig mislukt is, zijn partij liet inpakken door een separatistische sekte en zijn kansen op het premierschap tot bijna nihil heeft herleid? Juist, de CD&V. Magritte zou er een schoon schilderij van hebben gemaakt.

 leterme_197154a

Ceci n'est pas un formateur

Toch verdient Leterme applaus. We hoeven immers niet meer te wachten tot de vorming van zijn regering om ertegen ten strijde te trekken. Yves heeft zijn regering zelf doen vallen, nog voor ze gevormd is. Een dikke merci is hier op zijn plaats.

Na de vaudeville en de kommaneukerij onder auspiciën van Frieda Brepoels en andere separatistische scherpslijpers, die uiteindelijk uitmondde in een georkestreerde mislukking van de formatieopdracht, is geen woede maar leedvermaak op zijn plaats. Want wat is het resultaat? De koning heeft het kartel het initiatief uit de handen geritst en Verhofstadt het veld ingestuurd. De liberalen zijn weer aan de zet, en hoe!

De VLD en de MR vormen samen de grootste fractie in de kamer. Een zetel meer dan het kartel en de CDH. Zeven meer dan de christendemocraten, zonder de NVA. Onder normale omstandigheden hadden zij de formateur en kandidaat-premier moeten leveren, maar dat was niet naar de zin van de man van 800.000 en zijn kartel.

guy-verhofstadt_052901-1

Nu Leterme zichzelf KO heeft geslagen, ligt de weg wijd open voor de liberale familie, Didier Reynders in het bijzonder. Didier heeft in de afgelopen dagen immers hoog spel gespeeld, want met zijn “Ja” op de vragen van Leterme heeft hij de hele Franstalige pers op zijn dak gehaald.

Het politiek strategisch inzicht van Leterme moet ongeveer op kniehoogte liggen van dat van De Wever en op enkelhoogte van dat van Reynders. Tussen haakjes, zes maanden geleden waren noch de MR, noch de CDH vragende partij voor een staatshervorming. Vandaag achten beide partijen die noodzakelijk. De christendemocraten hadden eigenlijk een overwinning op zak, maar in plaats van het licht op groen te zetten voor oranjeblauw, gaven ze uit zelfbehoud toe aan de onmogelijke eisen van de separatisten. Het zal hen zuur opbreken.

Want hoe liggen de kaarten nu? De liberale familie heeft een eensgezind standpunt over de aanpak van de staatshervorming. In de figuur van Verhofstadt hebben ze het initiatief in handen. Didier Reynders verklaarde dat er nu dringend nood is aan een regering die de sociaaleconomische problemen aanpakt. Over de samenstelling ervan sluit hij geen enkele formule meer uit, ook geen asymmetrische regering of eentje met de PS.

En een tripartiete? De natte droom van Di Rupo en de nachtmerrie van de SP.a? Zolang de CD&V vasthoudt aan de N-VA, is ook die formule uitgesloten want de N-VA zal geen enkele hervorming ter verbetering van het federale niveau accepteren. Met andere woorden: zolang het  kartel bestaat, sluit de CD&V zichzelf uit van de macht! De weg ligt dus open voor Reynders om een (nood)regering te vormen, met Jan en Klein Pierke, maar zonder het kartel. De staatshervorming wordt de taak van het Comité van Wijzen.

De CD&V gaat dus moeilijke tijden tegemoet. Acht jaar geleden gaf de CVP het initiatief uit handen om een regering te vormen. Want ondanks de electorale opdoffer na de dioxinecrisis, was ze toen nog altijd de grootste partij van Vlaanderen. Uit pure frustratie en nog puurder opportunisme heeft ze er na acht jaar oppositie de N-VA bijgehaald om onder valse voorwendsels (vijf minuten politieke moed, een goed bestuur…) de verkiezingen te winnen. De arrogantie van weleer was in een mum van tijd terug, with a vengeance.

wever2

Nu doemt, alle applaus ten spijt, een scenario op waar niemand op had gerekend: opnieuw naar de oppositie, met de bedekte steun van het hof. Wraak is immers ook de Saksen Coburgs niet vreemd. Als het moet, kan Albert Leterme in snelheid pakken, zelfs op krukken! Als de CD&V het geweer niet van schouder verandert, is er maar één element dat nog redding kan brengen, en dat is een knieval van De Wever. Benieuwd hoe diep Bart kan bukken…

21:01 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 032, verhofstadt, de wever, leterme, politieke crisis |  Facebook |