14-06-10

Fallitur augurio spes bona saepe suo (Een goede verwachting wordt dikwijls teleurgesteld)

Om te beginnen: ik wil me niet slimmer voordoen dan ik ben (hoewel de verleiding altijd groot is). De Latijnse zinnetjes in deze tekst heb ik aan Google te danken. Verder geef ik toe noch een pasklare, noch een gemakkelijke oplossing te hebben voor het communautaire vraagstuk in België, de crisis in Europa en de economische crisis op wereldvlak (maar wie wel?). Hooguit een goede aanzet.

 

pict_239252

 

Zelfkennis en het onderkennen van de eigen limieten, is (hopelijk) het begin van de wijsheid. Maar in tegenstelling tot de 30% Vlamingen die vandaag een bolletje achter de N-VA hebben gekleurd, ben ik er 100% van overtuigd dat de remedies van Bart De Wever om België uit de impasse te halen erger zijn dan de kwaal. Er is geen uitweg op basis van nationalisme en neoliberalisme. De oplossing moet van de klassieke linkerzijde komen. De tragedie is dat die nog altijd geen valabel alternatief kan aanbieden. Op dat vlak dringt zich dan ook een eerlijke en open discussie op waarbij iedereen de moed moet hebben om afstand te nemen van opportunistische ideeën en dogmatische oude waarheden. Er staat teveel op het spel.     

 

Ik denk wel dat, gezien de duidelijke verkiezingsresultaten, er relatief snel een federale afspiegelingsregering rond de as De Wever - Di Rupo kan worden gevormd, op voorwaarde dat de N-VA genoegen kan nemen met een straffe intentieverklaring over een verregaande  staatshervorming. Het bereiken van een akkoord zal echter een ander paar mouwen zijn. De vraag is of  Bart De Wever daadwerkelijk in staat zal zijn een compromis te aanvaarden, want dat is iets anders dan zeggen daartoe bereid te zijn. Bis vincit, qui se vincit in victoria (tweemaal overwinnaar is hij, die bij een overwinning zichzelf overwint)

 

di-rupo-wil-communautaire-dialoog-toch-voortzetten_5_460x0

Hoe dan ook, een staatshervorming zal de reële problemen op het vlak van tewerkstelling, pensioenen, sociale zekerheid, gezondheidszorg en economische groei niet oplossen en de communautaire problemen evenmin, want zolang er een federale structuur overblijft, zullen de nationalisten die blijven aangrijpen als de bron van alle ellende. Zelfs als het einddoel, de Vlaamse onafhankelijkheid, ooit zou bereikt worden, staan de volgende zondebokken al aan te schuiven: de migranten, de werklozen, de illegalen, of, binnen Europa, de Grieken, de Portugezen, de Italianen… 

 

De hoofdoorzaak van de ontsporing van de overheidsuitgaven in België is niet de verspilzucht van de Franstaligen of het slecht functioneren van de Belgische staat (ex falso sequitur quodlibet - uit een onware uitspraak volgt wat je maar wil), maar wel de financiële en economische wereldcrisis die midden 2008 uitbrak. In die zin draagt George Bush een grotere verantwoordelijkheid voor de ontsporing van de Belgische financiën dan Elio Di Rupo of Michel Daerden.

 

De vraag voor de komende jaren is wie voor deze crisis zal opdraaien. Het programma van De Wever laat daar geen twijfel over bestaan: de werklozen, de ambtenaren, de werknemers. De grootste politieke hinderpaal op het doorvoeren van zijn rechtse recepten is het overwegend linkse Wallonië. Daarom wilt hij meer Vlaamse onafhankelijkheid. Een grotere autonomie voor Wallonië is ook de PS niet ongenegen, want federaal speelt ze hooguit tweede viool. In die zin is de PS-leiding evenmin van opportunisme gespeend. O tempora, o mores!

 

(wordt vervolgd)

02:22 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen 2010, de wever, di rupo, staatshervorming |  Facebook |

10-06-10

Een sprankeltje hoop…

Bij het volgen van de actualiteit moet ik mij vaak inhouden om de vele ergernissen die in mij opwellen niet meteen op Facebook te gooien. Mijn vrienden zouden wel eens kunnen beseffen dat ik een oude zeur aan het worden ben. In elk geval, ik word niet milder met de jaren, integendeel. De wereld is rijp voor een socialistische omwenteling, alleen, klein probleempje, vrijwel niemand beseft het.

bart-de-wever-dans-le-role-de-letrangleur

Maar goed, ik dwaal af. In werkelijkheid zien we eerder een terugkeer naar de donkere middeleeuwen. Neem nu het succes van Bart De Wever. Volgens de peilingen zullen op 13 juni ’10 minstens een kwart van de Vlamingen op het heerschap in lederhosen stemmen (zo stel ik hem in gedachten nu eenmaal voor). Mijn eerste reactie is dan: hoe is het mogelijk? Hoe kan je zo dom zijn? Maar, eens de emotionele storm geluwd, vind ik dat zijn opmars niet meer dan normaal is en dat de CD&V hierin een verpletterende verantwoordelijkheid draagt.

De Wever is, om te beginnen, niet op eigen kracht zo ver kunnen komen. Een paar jaar geleden worstelde de N-VA nog met de kiesdrempel. Zijn partij en haar separatistisch gedachtegoed kreeg echter legitimiteit dankzij het kartel met de CD&V. Voor de christendemocratische opportunisten waren alle middelen goed om de paarse meerderheid te doorbreken. Eens aan de macht, bleek de kartelpartner echter al gauw een obstakel voor elk mogelijk compromis met de Franstaligen. Een dergelijke overeenkomst moet immers per definitie het Belgisch kader respecteren, want aan de andere kant van de taalgrens zijn er nu eenmaal geen partners die België willen uiteenrijten. Let wel, dat kan veranderen in de toekomst want je mag de vernederingen waaraan de Franstaligen de laatste jaren ten prooi zijn gevallen niet onderschatten, maar dat is een ander verhaal.

Valse onderhandelingen

Een nieuw Belgisch compromis is vandaag alleen mogelijk als de doelstelling ervan, namelijk het beter (lees goedkoper) doen functioneren van het overheidsapparaat in België, gedeeld wordt door alle onderhandelende partijen. De N-VA heeft echter een andere doelstelling, namelijk de splitsing van België.  Ze ziet de volgende staatshervorming als een tussenstap naar separatisme. Elke maatregel die de versterking van het federaal apparaat beoogt, is per definitie niet aanvaardbaar want dat druist in tegen de doelstelling op langere termijn. De Wever is echter een sluwe politicus. Hij beweert bij hoog en laag dat hij bereid is tot compromissen, ook al heeft hij in de praktijk nog geen enkele toegeving gedaan, tenzij door die te verbinden aan een voor de Franstaligen onmogelijk te aanvaarden voorwaarde. Zo beweerde De Wever onlangs dat hij desnoods een federale kieskring zou aanvaarden, op voorwaarde dat de minderheden in België niet langer zouden worden beschermd. Dat betekent dat de Vlamingen dan hun numerieke meerderheid zouden kunnen gebruiken om hun wil eenzijdig op te leggen aan de Franstaligen. Met die eis blaast De Wever niet alleen het Belgisch compromis omver, maar overtreedt hij bovendien het Kaderverdrag inzake de bescherming van nationale minderheden van de Raad van Europa (weet je wel, Europa, waar De Wever zo mee dweept). Hij beseft wel dat die voorwaarde onhaalbaar is, maar slaagt erin zijn imago van redelijkheid te bewaren. De intellectueel De Wever is nu eenmaal intellectueel oneerlijk.

milquet200

Barts grootste fan

Door zich handig op te stellen als een redelijke partner en in de praktijk alles te blokkeren, komt in de ogen van de Vlaamse publieke opinie de volledige verantwoordelijkheid van de politieke impasse in het kamp van de Franstaligen te liggen. Natuurlijk hebben Milquet, Reynders en Maingain ook boter op het hoofd, want door halsstarrig elke eis van de Vlaamse meerderheid te blokkeren, gooien ze telkens weer koren op de molen van De Wever. De PS voert een meer gematigde koers en stemt bij monde van Philippe Mouraux in met een ‘grote’ staatshervorming. Uiteindelijk ziet het er meer en meer naar uit dat de klinkende overwinning van De Wever zal leiden tot het premierschap van een Waalse socialist die, op de koop toe, de homoseksuele zoon is van een immigrant. Er is toch nog rechtvaardigheid…

En de CD&V? Van “Vijf minuten politieke moed” naar “Nooit opgeven” is een hele sprong. Deze partij is haar geloofwaardigheid volledig kwijtgespeeld. Ze heeft na drie jaar onderhandelen niets bereikt. De kreet ‘nooit opgeven’ klinkt dan ook meer wanhopig dan hoopgevend. De resultante van dat alles is dat de N-VA in de polls bijna 10% boven de CD&V uittroont. Als kartelpartner waren de Vlaams-nationalisten de christendemocratie van binnenuit aan het opvreten, nu doen ze het van buitenaf. Maar de resultante is wel dat ze samen ongeveer 45% behalen in de opiniepeilingen. Tel daar de stemmen van LDD en Vlaams Belang bij op, en meer dan 60% van de Vlamingen zouden vandaag stemmen op openlijk Vlaamsgezinde partijen, die de schuld van de problemen van dit land voor een groot stuk bij de Franstaligen leggen. Voor meer dan 99,93 % van de wereldbevolking een volstrekt idiote stelling, voor de aanhangers van de bijna Slimste Mens ter Wereld een waarheid als een koe.

250_0_KEEP_RATIO_SCALE_CENTER_FFFFFF

Geef het op, meisje?

De Europese mythe

Anderzijds zijn alle traditionele partijen (inclusief de groenen) tegen de opsplitsing van België. Zelfs De Wever beseft dat de splitsing van het land vandaag niet aan de dagorde is. Hij ziet België op termijn “verdampen” binnen Europa. Interessante gedachte trouwens. In de 27 lidstaten van Europa worden 23 verschillende talen gesproken: Bulgaars, Deens, Duits, Engels, Ests, Fins, Frans, Grieks, Hongaars, Italiaans, Iers, Lets, Litouws, Maltees, Nederlands, Pools, Portugees, Roemeens, Sloveens, Slowaaks, Spaans, Tsjechisch en Zweeds. De economische verschillen tussen, pakweg, Roemenië en Zweden zijn allicht een ietsje groter dan tussen Vlaanderen en Wallonië. In de Humo van 10 juni zegt De Wever: In België staan twee totaal autonome democratieën tegenover elkaar, met andere culturele en economische agenda's: in meerderheid linkse verzuchtingen in Wallonië staan tegenover in meerderheid rechtse verzuchtingen in Vlaanderen”. En zijn conclusie: België zou op termijn moeten verdampen in Europa. Volgens diezelfde redenering staan daar echter 27 democratieën tegenover elkaar met andere culturele en economische agenda’s. Bovendien is het democratisch gehalte van de EU nog een stuk lager dan dat van België. Met andere woorden, het argument dat De Wever tegen het Belgisch model gebruikt, geldt nog tien keer meer tegen Europa. Maar wat zegt De Wever over Europa? “Zonder de EU zou ik niet voor een onafhankelijk Vlaanderen durven te pleiten.” (Humo 10/06/2010). De Wever stelt ons een luchtkasteel voor: een “onafhankelijk Vlaanderen” in een “Europa der volkeren”. Net zoals zijn historische voorgangers hun hoop stelden in de Duitse bezetter om Vlaanderen te bevrijden van het Franstalige juk, ziet De Wever de EU als Deus ex Machina die Vlaanderen zijn lang verhoopte onafhankelijkheid zal geven. Het democratisch deficit van Europa is daarbij een conditio sine qua non, want als je Europa met zijn culturele en economische verschillen kunt democratiseren, dan kan je dat zeker in België. En dan loopt de redenering van De Wever helemaal mank. Tenzij hij helemaal niet van plan is Europa te democratiseren natuurlijk (en hier dringt zich al weer een ongemakkelijke historische vergelijking op). Over de onwerkbaarheid van de voorstellen van de N-VA betreffende de splitsing van de arbeidsreglementering en sociale zekerheid zal ik het hier niet hebben. Frank Vandenbroucke heeft in Phara op een schitterende wijze brandhout gemaakt van dit voorstel.

ic85-1

beetje overdreven, maar kom...

Naar een goedkopere staat?

Overal in Europa moet de staat bezuinigen. De overheden hebben de banken miljarden euro’s toegestopt om het financieel systeem te onderstutten en de schade in de reële economie te beperken. Vrijwel alle landen vertonen daardoor een gigantisch begrotingstekort en een exploderende staatsschuld. Ze moeten dus enerzijds massaal geld lenen aan diezelfde banken om hun tekorten te financieren, en anderzijds diep in de buidel tasten om, alweer aan diezelfde banken, de intresten op de oplopende staatsschuld te betalen. Om die negatieve spiraal om te buigen, zijn ze vandaag verplicht om zwaar de hakbijl te zetten in de overheidsfinanciën: bezuinigen en/of hogere belastingen. In België is die oefening nog een stuk moeilijker vanwege de communautaire kwestie. De Vlaams-nationalisten wijzen op de geldstromen naar Wallonië (zie de absurde N-VA slogan “Meer Vlaanderen = minder crisis”), het Vlaams Belang voegt daarbij de sociale uitkeringen voor de migranten, enz. Met dezelfde redenering zou je Walen kunnen aanraden om hun centen uit te geven in de Ardennen en niet aan de kust, of Belgen van vreemde origine hun sociale bijdragen laten storten in een eigen kas. In werkelijkheid zijn het simplistische en dus valse redeneringen omdat de realiteit veel complexer is. Het economische magazine Trends, niet bepaald bekend voor zijn Belgicisme, publiceert deze week een studie die aantoont dat er jaarlijks 16 miljard euro vloeit van Brussel naar Vlaanderen. In realiteit zijn ook de Vlaamse patroons niet voor separatisme, wel voor een goedkopere overheid. Het Vlaams nationalisme gebruiken ze als stormram om het linkse Wallonië te intimideren. Tegelijkertijd profiteren ze van Waalse subsidies als ze investeren in Henegouwen, Luik en Waals-Brabant. Er bestaat geen Vlaams geld, Brussels geld of Waals geld.  Het zijn domme redeneringen die de aandacht afleiden van de werkelijke oorzaken van de crisis. Nationalisme is dan ook een vergif dat de mensen tegen elkaar opzet en de ware schuldigen buiten schot houdt.

Helaas heeft dat nationalisme alle partijen in meer of mindere mate besmet. Gedurende acht jaar communautaire vrede onder paars schijnt vandaag in dit land niets meer mogelijk te zijn zonder een staatshervorming. In realiteit is de belangrijkste achterliggende reden vanuit kapitalistisch oogpunt een noodzakelijke besparingsoperatie. De Belgische staat is niet alleen te duur, maar ook inefficiënt. In de OESO hebben alleen Roemenië en Italië een nog slechter werkende staatsapparaat. De rechtse partijen willen vooral een herziening van de financieringswet, omdat de federale overheid op termijn haar kerntaken (waaronder de uitbetaling van de pensioenen) niet langer zal kunnen vervullen. Om het simpel uit te drukken: de federale overheid int het leeuwenaandeel van de middelen (via de personen- en vennootschapsbelasting, de btw, de accijnzen, enz.). Vervolgens krijgen de gewest- en gemeenschapsregeringen een grote zak geld waarmee ze hun bevoegdheden kunnen uitoefenen. Daarnaast innen ze zelf een aantal bijkomende middelen zoals schenking- en successierechten (die in de drie gewesten na enkele jaren trouwens weer nagenoeg dezelfde zijn). De federale subsidies werden vastgelegd in een ingewikkelde financieringswet die vandaag dus aan herziening toe is. Er moet vanuit kapitalistisch oogpunt namelijk ook in België zwaar worden bespaard, maar door de ingewikkeldheid van de staatsstructuur, de financieringswet en de inderdaad economische verschillen tussen het noorden en het zuiden, zijn bezuinigingen hier een extra moeilijke oefening omdat ze communautair worden vertaald.

Een sociale staatshervorming

large_767821

De socialisten (en de groenen) pleiten voor een sociale staatshervorming. Dat klinkt al een stuk beter dan de snode plannen van de liberalen en de nationalisten. Maar ook de SP-a is akkoord om 20 miljard euro (800 miljard frank, dat maakt een vergelijking met eerdere besparingsrondes duidelijker) te saneren in de komende legislatuur. Hierbij wordt dezelfde logica gevolgd, behalve dat ook de rijken een duitje in het zakje moeten doen via een vermogenswinstbelasting, het afromen van de superwinsten van Electrabel, een betere bestrijding van de fiscale fraude en een herziening van de notionele intrestaftrek (een ingewikkelde manier om de vennootschapsbelasting naar beneden te krijgen en het verdwijnen van de coördinatiecentra op te vangen). Het is uiteraard een stuk socialer om het geld te gaan halen waar het zich bevindt, maar het is onvoldoende omdat, wel, het geld niet blijft waar het zich bevindt, maar vooral omdat die maatregelen ten onrechte suggereren dat er een gemakkelijkheidoplossing bestaat voor de huidige crisis. Socialisten die beseffen dat er meer aan de hand is en dat er veel ingrijpender dient te worden ingegrepen, zijn helaas nog dun bezaaid. Op nummer 10 van de senaatslijst van de SP-a heb ik er toch al één gevonden: Erik De Bruyn.  

edb
     Erik De bruyn en Spa Blauw

16:18 Gepost door Jan Lievens in politiek | Permalink | Commentaren (15) | Tags: verkiezingen 2010, n-va, bart de wever, erik de bruyn |  Facebook |