17-02-11

Wereldrecord

voorbeeld_nl-01.jpgVanavond viert Gent feest omdat de Belgische politici het wereldrecord regeringsvorming hebben geëvenaard. Belgisch surrealisme ten top gedreven, maar tevens een vernietigend oordeel over het ‘geklungel’ van onze politici. Ik zet geklungel tussen aanhalingstekens, want de hele politieke ‘klasse’ in één zak steken, lijkt me vanuit democratisch oogpunt gevaarlijk. Je kunt kritiek hebben op je vertegenwoordigers, maar het lijkt me geen goed idee om Wouter Van Besien of Caroline Gennez over dezelfde kam te scheren als Bart De Wever of Alexander De Croo. Het gaat dus niet zozeer over ‘geklungel’ van politici dan wel over een bureaucratisch institutioneel kader dat gebaseerd is op compromissen die niet langer gedragen worden door de overgrote meerderheid (zo niet unanimiteit) van de Vlaamse parlementairen. Onder druk van deze Vlaamse meerderheid hebben de Franstalige politici na drie jaar talmen een hele reeks taboes laten vallen. Dat werd trouwens indirect toegegeven door Siegfried Brakke die verklaarde dat de N-VA in 2007 het compromis van Vande Lanotte blindelings had ondertekend. Volgens Brakke is de economische context echter dermate veranderd dat de lat vandaag hoger ligt. Vlaamse autonomie als dam tegen een financiële wereldcrisis, kan het nog gekker? De journalist van dienst (waarschijnlijk opgeleid door Brakke zelf) ging echter niet dieper in op deze kwestie, maar De Wever was gisteren in Terzake wel duidelijk. Hij bevestigde in een notendop wat binnen progressief Vlaanderen al een tijd evident is geworden: het huidige Belgische institutionele kader staat een neoliberale politiek van drastische bezuinigingen in de weg, en is daarom aan een grondige hervorming toe. Dat is de kern van de zaak. Geld, niet B-H-V, tot spijt van wie het benijdt. Brussel en B-H-V zullen naar mijn mening de pasmunt zijn van De Wever voor meer Vlaamse autonomie op sociaaleconomisch vlak.

In dezelfde uitzending herhaalde De Wever zijn compromisbereidheid, en verwees daarbij eens te meer naar zijn eigen nota. Het voorstel De Wever is echter geen compromistekst op basis van de standpunten van de zeven onderhandelende partijen, maar een minimumprogramma waar de N-VA niet onder wil duiken. Als hij een beetje consequent en moedig was geweest, had hij na het afschieten van zijn nota moeten zeggen: dan zal het zonder ons zijn, maar die verantwoordelijkheid wou hij niet nemen. Ondertussen zijn we vier maanden verder en ligt de N-VA vijf procenten hoger in de peilingen. Deze als dan niet bewuste politiek van verrotting en confrontatie heeft vruchten afgeworpen en maakt de kans op een compromis nog kleiner, zeker met de gemeenteraadsverkiezingen in het verschiet. Na acht maanden rondjes draaien liggen de standpunten vandaag dan ook verder uiteen dan ooit.  174769_122814187791370_8083774_n.jpg

Zonder een ‘deus ex machina’ in de vorm van een speculatie tegen Belgische staatsobligaties of druk van Europa is er geen enkele reden waarom vandaag wel een compromis zou gevonden worden. De Wever staat overigens te trappelen om de dictaten van het IMF, die naar eigen zeggen vrijwel identiek zijn aan het N-VA programma, uit te voeren. Niet echt een aanlokkelijk perspectief voor progressief Vlaanderen. De enige andere mogelijkheid om uit de impasse te geraken is dat de bevolking zelf intervenieert in het politiek proces via actie. De meest hoopgevende signalen komen momenteel vanuit de wereld van de universiteiten en de kunsten. De studenten hebben hun lessen getrokken uit hun ‘apolitieke’ mars van 23 januari. Vandaag vinden overal in het land manifestaties plaats, waarin solidariteit en antinationalisme centraal staan. In andere woorden, de studenten die de campagne ‘Niet in Onze Naam’ hebben opgestart, spreken zich dit keer, net als een belangrijk deel van de Vlaamse artiestenwereld, duidelijk uit tegen het nationalisme van de N-VA. Het lijkt me geen slecht idee om deze gedachte met nog meer verve binnen de vakbonden te verdedigen. Er is een antisociale tsunami op komst, met of zonder nieuwe regering (daar zal Europa wel voor zorgen). Een sociale beweging zal aanvankelijk filet américain maken van de redeneringen van De Wever. Alleen op deze golven zal een verdere democratisering van de Belgische samenleving mogelijk zijn.  Want ja, de Belgische staat moet worden hervormd. Maar ook Europa en, nu we toch bezig zijn, de wereld.  

 

Nog een tip; gelieve de petitie “Solidariteit maakt een cultuur groot” te ondertekenen.

 

12:28 Gepost door Jan Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |